Schuil hokkie.

Nog even en dan… lokt de camping. De sleurhut achter de Outlander, het geklooi in de douches waarbij muntjes een hoofdrol vervullen en in mijn achterhoofd dat lied over die man die eenzaam op de camping zit. Een tekst van Freek ten tijde van de Neerlands Hoop. Waarschijnlijk in bange dagen, hoewel die bange dagen van toen niet te vergelijken zijn met de bange dagen van tegenwoordig. De ene aanslag is nog niet van het beeldscherm verdwenen of een volgende aanslag dient zich aan. En wanneer de fractieleider van het CDA plannen opper om de dienstplicht weer te gaan instellen, keren veel andere fractieleiders hem de rug toe. Toch valt er wel wat voor te zeggen, nu docenten steeds meer moeite hebben met het in gareel houden van dwarse leerlingen en dat van een sociale dienstplicht niet teveel te verwachten valt is door de omstandigheden enigszins achterhaald. Wij kunnen ons immers een bepaalde mate van luxe permitteren en maken daar ook nog eens schromelijk gebruik van. Of anders zijn het toch de praktische handvaardigheden die momenteel van zich laten horen. Een tekort aan metselaars, een tekort aan loodgieters, een tekort aan vaklieden die allen op een zijspoor zijn beland of zich, door het UWV gedwongen, een andere richting zijn opgegaan als waar hun hart in eerste instantie naar uitging. Dienstplicht in de zorg, in andere maatschappelijke organisaties terwijl het buurthuisgebeuren door het inhouden van subsidies de nek werd omgedraaid. Neen het vrije ondernemerschap dat die partij met de Vrijheid in het Vaandel Deelt wel zoete broodjes uit, mits en maar het binnen het budget blijft. En wanneer er sprake kan zijn van een overschrijding, wordt net zo makkelijk een andere kant op gekeken. En wat is nu uiteindelijk een miljard wanneer er miljarden aan oneigenlijke zaken verloren gaan” Investeren in de toekomst, energie neutraal stroom opwekken windparken die er alles aan doen om de horizon te vervuilen en overal zonnepanelen plaatsen opdat de fossiele brandstoffen terug worden gebracht naar de plek waar ze thuishoren, diep onder de grond dan wel afgesloten door het boren, het heeft er veel van dat hoe bewuster er door de overheid wordt aangedrongen om buitengewoon voorzichtig met Moeder Aarde om te gaan, de mens er alles aan gelegen is om juist het tegenovergestelde te gaan doen. Het heeft wat weg van die dwarse puber die op zoek gaat naar een eigenheid die dan uiteindelijk moet leiden tot volwassenheid. En waarbij het kind dat schuil gaat in dat individu op een laatste plaats is beland. En met dat kind heb ik meelij, juist door het feit dat ik dat kind in mij nog steeds weet te koesteren. Was het alleen maar door de woorden die je nu leest…
Waar ben jij, kind in mij” Speel je schuil in een ander hokkie”!