Schrijven en/of muziek"!

Op zich is schrijven geen kunst. Als de eerste beginselen je zijn bijgebracht, is het hooguit een kwestie van woorden achter elkaar te zetten, opdat zinnen zich ontvouwen. Neen de kunst van het schrijven krijgt pas vorm wanneer het schrappen een aanvang neemt. De vermetele schrijver leest en herleest, betrapt zich erop dat de herhaling afbreuk doet aan de gedachten die zich in zijn geest hebben gevormden het schrappen neemt een aanvang. En dan vangt het proces aan. Gelijk een voorstelling waarbij de spanning tot het doek wordt geopend, het niet aanwezige publiek weet te vangen. Het heeft veel weg van een concert en wanneer die eerste regels publiekelijk worden, kijk dan niet vreemd op wanneer de volgende woorden verschijnen. ‘van het concert des levens, krijgt niemand een program.’ Ik realiseer mij dat dit een tegeltjeswijsheid is, maar dan nog ben ik schatplichtig aan de bedenker en de schrijver van dit geheel. Hoe anders gaat dit in de wereld van de muziek. Die meer dan herhaalde toonladder laat zich rijkelijk omhelzen. De variabelen lijken welhaast oneindig. De klankkleur maakt deel uit van de emoties die kunnen worden opgeroepen. De stemming laat zich van diepe dalen naar hoogtepunten leiden. Geen noot op de verkeerde plaats, hooguit een valse noot op een goede. Of de dans. Het heeft veel weg dat de dans het ultieme moment van het leven weet te vangen. Lichtzinnig en vrijpostig, diep bedroevend dan wel reikhalzend van licht naar duister naar zwaar lichtvoetig. Geen woorden die daarvoor nodig zijn, slechts de choreograaf die zijn of haar zienswijze in de dans naar voren brengt. En het publiek ademloos naar de voorstelling laat kijken. Hoewel zien in dit geval misschien beter op zijn plaats is…


IMG_6535


IMG_6560


IMG_6545
Wij mochten een week geleden wat kunsten gaan uitrichten met het fototoestel. Een drietal musici zocht fotografen om plaatjes van hen te gaan schieten. Voor optredens op termijn. Hun gedachten gingen uit naar de hoezen van onder andere Crosby, Stills en Nash. Zonder Neil Young. Het moest een enigszins aan Amerika verwante foto gaan worden. Ik weet niet of dit gelukt is,maar de avond vulde zich welhaast vanzelfsprekend. En dat deze vanzelfsprekendheid vandaag zichtbaar wordt, is de andere kant van dit betoog. Ik heb wat woorden gebruikt, wat zinnen gemaakt en vergeten te schrappen. Het zijn ook dit keer mijn zinnen. En of dat immer zinnig is…