Schoon-heden.

Je noemt ze verborgen schoonheden. Meestal te vinden in een desolate toestand in een schuur ergens achteraf. Geregeld op de meest onverwachte plekken. En wanneer de deuren opengaan, staat menigeen met open mond en vol verbazing te kijken. Spinnen hebben zich van het interieur meester gemaakt, duivenpoep is wel het minste dat de kleur heeft verbannen, roest en stof hebben hun werking naar voren gebracht en de echte liefhebber wordt uitgedaagd om die kennelijke staat van ontbinding in te ruilen voor een compleet nieuw karakter. Dat dit enige centen gaat kosten en dat de tijd die ervoor wordt uitgetrokken om van een wrak een kapitale nieuwe klassieke auto te gaan bouwen, daar spreekt de echte liefhebber niet over. Het is de uitdaging om van niets iets te gaan maken. Toch heeft dat uitgewoonde, dat wrak, ook wel het een en ander te bieden. Was het alleen maar door het verval dat zich in de loop der jaren heeft voorgedaan, als een vonnis dat door de factor tijd is voltrokken. Uit beeld verdwenen en het zinloos wachten in de tijd. Boeken zijn erover geschreven, vele beelden zijn vastgelegd en menigeen heeft daar zijn afschuw over uit gesproken. En toch… nam ik vandaag wat foto’s van auto’s die de tand des tijds gedeeltelijk hebben doorstaan. Die werden gebruikt om een buitenbaan van een modelspoor aan te kleden. Die veel van hun glans hebben verloren, waar wielen verdwenen zijn en waar de oorspronkelijke kleuren voor een deel zijn verbleekt. Het zijn slechts modellen die wachten op een mogelijke sloper. Of een handige knutselaar. Of, en dat kan uiteindelijk altijd nog, verdwijnen in een afvalbak. Omdat er geen eer meer valt te behalen. Omdat er hooguit nog sprake kan zijn van wat metalen. Waarbij het veelal legeringen zullen zijn. Maar daar draait het vandaag niet zozeer om. Neen, laat dit keer die beelden maar voor zichzelf spreken! Amen!


IMG_1077


IMG_1078


IMG_1079


IMG_1080