Schok

kend. En dan kent dit medium dit niet. Het heeft dan ook van doen met de Schoorlse Kunsten. Hetgeen dit keer gehouden werd van 7 tot en met 10 juni 2012. op zo’n 25 locaties. En waarbij de beurzen van sponsoren dan wel die van de Gemeente Bergen e.o. een ietwat lege indruk maken. Waarbij de collectebus nieuw leven wordt ingeblazen en er dit keer geen ruimte is om in de bus te blazen, gevuld als deze raakt door neutrale dubbeltjes, twintig en andere cents stukken en een verdwaald bruggentientje. De kunsten rammelen. En het is niet zonder grijns dat de vraag: ‘valt er nog iets te rammelen’ om een antwoord smeekt. Vooral als wij enige tijd verwijlen is het desolate pand van de voormalige Rabo-bank.


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl
Daarvoor hebben wij geruime tijd vertoefd in ‘De Goede Verwachting’. Een naam met en uit een verleden. Een tijdperk dat zich kenmerkte door de zuivel die hier werd verwerkt. En waar desolaat van toepassing is op dat pand van de Rabo,gaat hier een totaal ander beeld schuil. Met name in het ketelhuis. A Potato’s World, een installatie van Jose van Gennip en Jan van der Have. En ik ontkom er weer niet aan. Gewapend met mijn handzame canon, echter niet eerder dan dat ik Himmlers Himmel heb geprobeerd vast te leggen. Een aantal sexpoppen, waarbij de namen niets te raden overlaten. Het gebulder op de achtergrond spreekt dit keer boekdelen…


iGer.nl


iGer.nl
Het worden ook dit keer weer een aantal impressies. Fragmenten die, als het ware, een ander verhaal gaan vertellen. Een verhaal waarbij herkenning aan de ene kant, en emoties aan de andere kant de balans uiteindelijk weer in evenwicht wisten te brengen. Waarbij het Oude kruisgebouw, waar Dik’s moeder ooit de eerste steen voor mocht leggen, een diepe en meer dan indringende rol mocht gaan spelen. Tekenen op locatie. Waar Denise Kamp en Elly Stolwijk een beduidende rol in namen. Want gespeeld werd er, op dat moment, geenszins. Waar ik getuige van kon zijn. Dit hele gebeuren vast mocht leggen. Waar woorden stokten. Waar bijna letterlijk de ‘schoonheid van verval’ bewaarheid werd. Althans in mijn ogen. Althans in mijn geest. Althans, voor dat moment, in mijn zijn. De vraag naar wie ik ben van nul en generlei waarde is. Ik slechts het oog van de camera vulde.


iGer.nl


iGer.nl
Dus sluit ik af met een ander beeld. Een beeld dat niet zozeer een toonbeeld van perfectie is, maar wel een beeld omtrent de naaktheid van ons bestaan. Want waar het een niet meer is, zal het ander zijn. Misschien een ander zijn. Maar mogelijk ook niet. Wie daar het antwoord op weet, laat het mij weten. En ook dan zal ik mijn mond weer houden!


iGer.nl


iGer.nl