schets voor twee heren… deel I

Wikswegen proudly presents…


iGer.nl
Een stukkie doen. Tijdens een Bonte Avond in Egmond Binnen. In een StayOkay tijdens een elkaar leren kennen weekend. Maar dan door de week. En Tius Zweep die erop stond dat ik daarbij aanwezig zou zijn. Deelgenoot van zou zijn. Medewerkend deelnemer in de rol van begeleider. Samenwerkend mededeelgeleider. En turver. Turver van de individuele kwaliteiten van die leden van die groep. Een lesgroep van Tius. Uniek en eenmalig. En daarin het verhaal hoe deze dagen en de avonden te gaan vullen. Wandelen door de duinen. Over Egmond aan Zee terug. Gezamenlijk koken. Elkaar ontmoeten. Proberen de schaduwzijden van de ander wat meer aan het licht bloot te gaan stellen. En de individuele kwaliteiten boven water te krijgen. Juist die kwaliteiten vast te houden dan wel uit te gaan breiden. En er een teamgeest uit te gaan halen. Aan het einde van die drie dagen terug te kunnen blikken op een meer dan geweldige ervaring. Een ervaring die mogelijk voor het leven getekend zou zijn. Maar of dat ook werkelijk gelukt is”!
1 april 2004. Was het. Een datum die in mijn geheugen gegrift staat. Simpelweg door het feit dat ik 35 jaar eerder mijn opwachting had gemaakt in het Provinciaal Ziekenhuis te Santpoort. Onder de open haard rook van Bloemendaal. Toen dat Gesticht nog een werkend Gesticht was en niet het deplorabele geheel wat zich daar momenteel manifesteert. Maar volgens filmpjes op YouTube nog wel spookachtig behekst is. Waar duistere krachten de magie van de gekte beheersen. Of waar dolende zielen mogelijk nog in de zalen van de derde klasse dwalen. De gamellen rammelen en de tonnen die voor de varkens bestemd zijn nog rollen. Althans op de plek waar ooit de keuken was gevestigd. Want momenteel zijn het slechts de tegeltjes die daar nog aan herinneren…
daarnaast bijkans de illusie dat de ‘sensitivity trainingen’ uit het begin van de jaren zeventig nog het een en ander bij de aanstormend psychiatrisch verpleegkundigen teweeg zou gaan brengen. Want allen hadden een gemeenschappelijk uitgangspunt: zij waren allen als verzorgende geschoold. Gaven blijk van enige belangstelling voor de psychiatrisch gestoorde medemens. Of lieten blijken ge”nteresseerd in de abnormale mens. Of waren gewoon nieuwsgierig naar zichzelf. Of toe aan een nieuwe uitdaging. Of…


iGer.nl
Een aflevering in een aantal delen. Een stukkie voor twee heren. Een dialoog die kant noch wal sloeg en waar geen andere bedoeling aan gekoppeld was dan de ander op een verkeerd been te zetten.
De inleiding die mogelijk ook nog enige toelichting behoeft. Als mogelijkheid om even stil te staan bij de morbiditeit die zich, in zekere zin, voordoet. Want leven is zoals het vaak is: een andersoortige waarheid dan dat de mens zich voorstelt. En dat valt hier nu weer te lezen…
Situatieschets 1:
Wik gestrekt in een overleden toestand. Handen gevouwen, liggend op grond of podium. Belichting aangepast.
Tius:
“Hij heeft geen afscheid durven nemen
want afscheid nemen dat doet pijn
hij wilde ons niet echt verlaten
maar even op zichzelf zijn
om na te kunnen denken, uit te zoeken
bij te tanken en om te ontdekken
of hij nog van ons hield””
Hij wou ons niet verlaten
Hij sloeg niet op de vlucht
Hij had alleen behoefte
Aan wat frisse lucht”

Hoe heeft het zover kunnen komen”

Was alles voorbestemd”

Ach, tijd was één ding de omstandigheid was anders.”

Situatieschets 2:
Tius onderneemt een poging om Wik te reanimeren. Heeft hiervoor nodig een Laerdal beademingskapje en moet op een bepaald moment zijn pogingen staken”
Tius:
“Wik, Wik je kunt het” Toe nou, vooruit, het is je tijd nog niet! Ik ben nog niet klaar en wil nog meer van je weten” Zeg het me nu op de valreep” Hoe was het toen jij in de psychiatrie op je laatste benen liep” Waarom heb jij geen floppygleuf aan laten brengen, dan was je nu geprogrammeerd om als onsterfelijk fossiel voor het gesticht in de toekomst bewaard te gaan worden” Dan had geest en duin de dijk kunnen keren en was de psychiatrie, wat ook al een woord uit het verleden is, niet roemrijk ten onder hoeven gaan” Waarom laat je me nu in de steek, we waren nog niet klaar met natuurlijk leren” Je laat zelfs na om de DSM 25 van een verantwoorde inhoud te voorzien” Is dan alles relatief”””
Situatieschets 3:
Samenspraak tussen Tius en Wik: gezeten op een tweetal stoelen aan het filosoferen over het verleden en daarbij een tweegesprek proberen te bestendigen.


iGer.nl
Wik:
“Ja nu ben ik tachtig en zit ik in een bootje maar laat die hulpverleenster na om mij de vraag te stellen wat ik nu zoal in mijn leven heb gedaan” het valt me zwaar tegen dat ik niet veel meer kan zeggen dan wat les te hebben gegeven” Ik vraag me af wat daarvan is blijven hangen” Ja, wat heb ik nu precies gedaan” Een beetje zitten praten over ziek zijn en normaal, over de zin van zijn gekoppeld aan het afwijkende” ” Een beetje stilgestaan bij hangen en wurgen wat het verschil was tussen dit en Hulp In Acute Situaties” Het valt ook niet mee om zo mijn dagen in eenzaamheid te slijten en ik ben daarom ook wel blij dat Alzheimer mijn leemtes met confabulaties weet te vullen” “t Is ook wel wat dat ik door mijn laatste APK keuring bij de huisarts ben heen gekomen””
Tius:
“Op jouw leeftijd heb je zeker veel om aan terug te denken, Wik” Want hoeveel jaar heb jij nu in de psychiatrie gewerkt” Was dat alleen zo af en toe een nachtdienst op Dijk en Duin en Bosch of was je herhaaldelijk op de Geesterkoggegrond aan het werk” Wat weet jij je nog te herinneren omtrent de hoogtijdagen van de psychiatrie” Is het waar dat jij de eerste DSM nog hebt meegemaakt en was het ook in jouw tijd al vanzelfsprekend dat iedereen die meer dan vijf symptomen had direct het stempel op zijn voorhoofd kreeg”” Heb jij ook nog meegemaakt dat de eerste normaal chip werd ge”nplanteerd””
Wik:
“Ik weet nog goed toen ik voor het eerst op een afdeling kwam. Grote zalen, dichtbevolkt en je kreeg te maken met het behandelkorps” Hoofdzusters, doktoren, eerste verpleegkundigen kwamen in optocht des ochtends de zalen langs en deelden met gulle hand pillen uit” Ja, de tijd van de chemische behandelingen vierden hoogtij” Als zombies bleven die mensen toen vierentwintig uur op de afdeling en het was dat passiviteit toen nog een niet erkende behandelingsvorm was dat je je daar als hulpverlener achter kon verschuilen” Nou ja, hulpverlener, ik was toen nog gewoon leerling verpleegkundige en kon mij toen gelukkig prijzen met het feit dat je een speld droeg waarop zichtbaar was hoeveelste jaars je was””


iGer.nl

LUISTER GOED: ER VOLGEN NOG EEN AANTAL DELEN!