Schakeren.

Het heeft ongetwijfeld te maken met een niet zichtbare drempel waar mensen overheen kunnen stappen: schroom. Of misschien is het een vorm van gemakzucht, gelijk wanneer de vraag wordt gesteld hoe het iemand (ver)gaat: goed is veelal het voorspelbare en geijkte antwoord. Ik mocht exposeren in wijkcentrum ‘De Eenhoorn.’ en dacht er goed aan te doen om reacties van mensen op de getoonde prenten op te vangen door daar een boek neer te leggen. Eigenlijk het willen delen van de blikken die kijn oog in het verleden hebben getroffen en waarvan ik de illusie had dat dit ook anderen wel zou kunnen boeien dan wel raken. Maar zo werkt het in de regel niet. Slechts een enkeling heeft de moeite genomen om iets van zijn of haar indruk na te laten. Nu weet ik wel dat het niet zozeer de kwantiteit is waar het om draait, maar meer de kwaliteit waar het om gaat. En dan treffen mij toch een aantal reacties. En die reacties wil ik je bepaald niet onthouden. Wat bijvoorbeeld te denken van het volgende: Waar kleur verandert in leven, en leven verandert in kleur. En dat weergegeven op de gevoelige plaat, dat is pas fotograferen. Stelt Rita Oud van de schilderclub van Ron. Of van Ieneke van den Idsert die stelt: De kleuren van het IJkgebouw en de dames onder de Japanse kers spreken mij enorm aan. De vrolijkheid en het niet geeikte. Waarbij de historische beleving van het IJkgebouw, voor het nageslacht bewaard blijft. Ik word er blij van. ‘Mooie beelden, vooral wanneer het niet uitmaakt of je ze op de kop bekijkt. Groot gevoel voor structuren.’ Stelt Charles. En dan Luuk de Waal van diezelfde schilderclub. Wie licht / en lucht / materie / en personen / de wereld / en de natuur / zo kan weergeven / op glanzend papier / mag een talent / worden genoemd! // Goed gedaan Kijk, dat maakt een dag als vandaag toch weer zo bijzonder! Waardoor het veronderstelde grijs zich meervoudig in velerlei tinten schakeert!