Scagon Theater

‘Je kunt mij de kont kussen. Het zal mij aan mijn reet roesten. Aan mijn lijf geen polonaise. Mien, waar is mijn feestneus” Je kunt mij de bout hachelen. Een zwaluw maakt nog geen zomer. Arrividerci. Veni, vidi, vici. Ave Ceasar, Il Morituri Te Salutant. Wil de laatste het licht uitdoen” Oeps, mijn billen laten een boertje. Niet om het een, dan krijg je het ander.’ Ongetwijfeld zal er wel eens veelvuldig gevloekt zijn. Welzeker zal iemand aan het schmieren zijn gegaan. Was de bezopen tekst gewoonweg weg. En diende er wel sprake te zijn van een voorstelling. Werd er geregeld voor gesteld. En kwamen mensen van Naam hier hun kunsten vertonen. Werd er gezongen. Werd er gehuild. Verloor de lach in een traan. Werd er gebulderd. En niet veel later een drukkende stilte ervaren. Kwam het duister dat de mens van binnen met zich meedraagt, in een klap naar buiten. Kon er geen sprake meer zijn van een opwelling. Schoot men elkaar aan. Nam nog een borrel, een glas en verpoosde elders. Voor even eruit. En niet veel later gingen de lichten uit. Doofden de spots, het geluid op uit en de zaal weer stil, verlaten. Ook ik mocht daar menig avond doorbrengen. Veelal rond de jaarwisseling. Met Kerst een optreden. Na oud en nieuw nog een aantal keren en dan was het weer voorbij. De Nieuwe Tooneelvereniging. Waar Maarten Leeghwater ooit de illusie heeft gekoesterd dat dit net zo’n succes zou worden als de voorstellingen van Shakespeare in Diever. Alleen… Herman had het tij niet mee. En Maarten had, in zekere zin, de verwachting tegen. Ja Kniertje, de Hoop op Zegen, Schakels, Het zevende gebod, De wijze Kater en dat onbekende Dageraad. Werken van Heijermans. Zoals de man zoveel werken heeft nagelaten.
Alleen…


IMG_1511


IMG_1510


IMG_1512
We waren vandaag in Schagen. En Schagen mag zich tegenwoordig verheugen op een heuse Theaterzaal. Aan de Markt. Simpelweg voorzien van een nummer. Hetgeen dan weer recht doet aan de voorstellingen die het vervolg zijn van die omgebouwde school. Het Scagon theater. Gedragen door vrijwilligers die hun hart en ziel aan die negenennegentig stoelen hadden verpand. Waarbij uitkoop en uitverkochte zalen niet altijd schering en inslag waren. Waar je weleens voor drie man en een paardenhoofd kon spelen. Waar de toneelbezetting het aantal bezoekers verre overtrof. Maar waar ik nog steeds met veel genoegen aan terugdenk. Al was het alleen maar om het feit dat mijn hart voor de voorstelling sneller ging kloppen. Al was het alleen maar om Wil Beijers zijn Van der Steen act te zien herhalen. Of Jan Slijkerman te feliciteren met zijn verjaardag en daarop bijzonder geslaagd gebak te kunnen proeven. Ruud en Ielske van Oden te begroeten, met Ruud Benard te lopen violen of Paula en Wim te kunnen omhelzen. Al die Toi, toi, toi’tjes heb ik nog boven.
Het Scagon Theater. De onverlaat die de letters T en e heeft weggehaald. Waarschijnlijk iemand die weinig geeft om cultuur. Misschien gewoon iemand die het leuk vindt om wat heel is te vernielen. Of wat weg is voor altijd heeft weggemaakt. In leg het vast. En er zal gerust wel iemand anders zijn die zich straks over die woorden ontfermt. Al was het enkel om iets door te geven aan het nageslacht…


IMG_1513