Santpoort slot.

Leeg. Dat kan betekenen dat het halfvolle glas is leeggedronken, dat slechts een rest van de inhoud wacht op het moment dat ook dit wordt weggespoeld. Dat het opgaat in het totaal. En dat de inhoud geenszins in verband heeft hoeven staan met wat de verpakking aangeeft. Inhoud en verpakking hoeven geenszins in relatie tot elkaar te staan. Neem nu lucht. Gewoon lucht wat ons omringd. Gelijk koffie hoeft lucht niet altijd zuiver te zijn. Zuivere lucht kent nu eenmaal elementen die de zuiverheid teniet zouden kunnen doen. En dan is de lucht niet zuiver meer. Neem nu, bijvoorbeeld, die man op Texel. Texel heet, voor een belangrijk deel, zeelucht in zijn lucht. Men noemt dit ook wel zilte lucht. Lucht die enigszins zout aandoet. En wat de man deed, als vooronderstelde vrije ondernemer, deze lucht in een blik vangen en dit blik luchtdicht afsluiten. Dat riekt ietwat naar kunst, maar doet ook een atypische geest vermoeden. In die zin dat hij voor dit blik gevangen Texelse lucht, een vergoeding wenst te ontvangen. Natuurlijk had de man onkosten gemaakt. En deze kosten wilde hij graag vergoed zien. Plus nog een substantieel deel dat deel uitmaakte van de kunst van zijn luchtverkoop. Als het ware verkocht hij luchtspiegelingen. Terwijl ik me dan weer, op mijn beurt, bezighoud met vormen van bespiegelingen. Ook als ik naar de luchten rond mij heen kijk. En straks mij door het zwerk ga begeven. In een luchttoestel. Na vele jaren. Mij overgeef aan de kwaliteiten die anderen voor mij ontwikkeld hebben. Mogelijk geen tijd heb om mij over te geven aan mijn huidige bespiegelingen. Want dat het spiegelt, staat buiten kijf. En dat het inspireert, is een geheel andere zaak.
De chaos van gisteren maakt plaats voor de orde van vandaag. Het heeft dan ook veel weg van een herhaling van zetten. En dat die zetten zich herhalen, mag blijken uit de woorden die ik beloofd heb een dag later nar voren te brengen. De woorden van mijn oud collega’s uit Santpoort. Toen ik die drempel overging en de deur achter mij in het slot liet vallen. Mijn sleutels bij de portier had ingeleverd en met een briefje mij de desbetreffende bevoegden had gemeld en een handtekening op dat betreffende formulier had ontvangen. Waardoor mijn uitschrijving uiteindelijk een feit werd.
Luc Straver: Op de weg naar volwassenheid!
Bas Rood: Als je de moed laat zakken, moet je steeds dit boek maar pakken
Sjoerd van der Vaart: Oost – West, In Santpoort is het ‘t best
Carla Mahieu: Woorden vermoorden de waarheid!
Martin van der Geest: Bekijk ‘t
Ditta Speelman:

Keep smiling though the skies are grey

And look upon the bright side.

But if no bright side you can see,

Then polish up the dark side.

Woorden. Zinnen. En zinnen zijn. Deze zinnen. Juist deze zinnen werden mijn!