Santpoort"! Gewoonweg rechtdoor!

Natuurlijk kunnen verwachtingen niet altijd even hoog gespannen zijn. Dat zou bijzonder onrealistisch uit kunnen pakken. Neen, gewoon zien wat momenten naar voren brengen en daar dan weer met blijdschap kennis van gaan geven. De vreugde van het moment delen met anderen. Dan wel geen reactie verwachten, maar dan onverwacht krijgen. Gelijk Geesje waarschijnlijk onregelmatig op mijn blog verpoost. Misschien is vertoeven een beter woord. Wie zal dat zeggen” Want dat ik volgers heb, staat buiten kijf. Ik doe er dan ook alles aan om mijn Vista kaartjes onder deze dan wel gene aandacht te brengen. Alleen… ik zal niet iedereen met mijn konterfeitsels kunnen boeien. Conterfeitsels. Een woord dat beter bij mij past. Want ook ik ben blijven steken in de oudheid. Mijn recente oudheid. Tenminste, oudheid die ik als zodanig ervaar. Neem nu mijn recente verleden. Het moment waarop ik toch weer besloot een analoog fotografeertoestel aan te schaffen. In mijn perceptie was ik nog lang niet aan het digitale tijdperk toe. Tot dat ene moment. Het moment waarop ik onder invloed van een zoveel miljoen aan pixels mijn oog liet vallen op dat eenvoudige fototoestel. Het aantal MB wat allengs toenam: van 16 naar 64 naar 128 naar 256 naar 512 naar 1GB. Tegenwoordig werk ik met 2GB en kan daar behoorlijk mee uit de voeten. Hetgeen dan weer die ongekende mogelijkheden van de huidige tijd weergeeft. Mogelijk heden. Ook weer zo’n woord dat tegenwoordig van alle kanten in de belangstelling is komen te staan. Al was het alleen maar vanwege het feit dat ik de vormen van verstandelijke beperkingen nog als achterlijk heb mogen leren. De idioot van Vasalis mij nog niet bekend was. Maar wel de kreet van oligofreen.
Nel Kooistra leerde het ons: de volledige bedwassing. Op een toezichtzaal van Wieringenland A. Werken met mensen die noch boe dan wel bah konden zeggen. En waarschijnlijk hebben wij ze toen een badwassing bespaard. Want in bad ging niet met de gang der geleidelijkheid, maar meer in de vorm van een baddienst, waarbij de hele afdeling in een ochtend door de badruimte heen werd geslingerd. Want in de middag stonden weer andere activiteiten gepland. Roken, wachten, een wandeling afhankelijk van het weer en de bezetting, de maaltijd op de ziekenzaal en vroegtijdig weer het bed in. Om 20.00 uur koffie met een rokertje voor het personeel en om 21.00 uur de boel plat. Tenzij Bosman het weer eens op zijn heupen kreeg. Iemand op hoge leeftijd (76) isoleren op Wieringenland C (opname en verblijf!) was toen nog een standaard. Diende als correctie,maar werd ervaren als straf. Simpelweg omdat hij het niet eens was met het eten dat werd verstrekt en de plaats die hem werd aangeboden. Afhankelijk van zijn rolstoel kreeg hij het voor elkaar om met de dienschalen te gaan smijten. Naast hilariteit, verdween de man voor een aantal dagen. En om hem rustig te houden, werd paraldehyde i.m. verstrekt. Nozinan, melleril, serenase en disipal waren de standaarden. Dokter van der Meulen had een gulle hand. En gaf met verve. Om mensen niet helemaal als zombies op de afdeling te hebben, hadden wij de gewoonte om de patienten te attenderen op het feit, dat zij, en haar gevolg van hoofdverpleegkundigen hun ronde kwamen maken. Dat had effect: in die zin dat een pilletje erbij nu veelal gepaard ging met een pilletje eraf. En op die manier konden wij hen weer wat meer in beweging brengen. Een spelletje gaan doen. Een wandeling gaan maken.
Ik ging toen de opleiding doen. Met Harry, Peter, Hans Kerpel, John Rietra. Met een persoon uit Zeeland. Zijn naam ben ik even kwijt. Zoals ik wel meer namen kwijt ben. Ik heb dan ook velen zien komen, en velen weer vroegtijdig zien gaan. Maar Sjoerd van der Vaart, Carla Mahieu, Bas Rood, Ditta Speelman, Martin van der Geest, Luc Straver heb ik nog steeds tot mijn beschikking. In de Ban van de Ring. Mijn afscheidscadeau. Van ooit. En de woorden die zij mij hebben doen toekomen: met liefde en genegenheid zal ik die morgen aan dit geheel toe gaan voegen. Santpoort. PZ. Een tijdperk. Een verleden:mijn verleden. Afscheid.
Een tekst die ik al wat eerder in de planning had staan. Maar waar de dood van mijn collega Wim Paijmans ‘tussen kwam’. Nu weet ik niet of dit een passende omschrijving is, ik doe het daar nu mee. Want leven gaat door: is het niet rechts om dan zal het linksom zijn. Maar doorgaan doet het: nog vaker gewoonweg rechtdoor…