Samenzijn


IMG_8323
Stel je nu eens voor dat het niet regent. Dat de zon in kracht toeneemt en dat de mensheid zich door al die stralen opgewekt door het leven baant. Een utopie”! Wel zeker! De kommer en kwel die door de media wordt verspreid, de gramstorigheid waarmee diezelfde mensheid zich een weg door het leven baant, de nukken en de grillen van het alledaagse, het gevecht dat zich tussen overheid en burger voordoet, of de kleinschaligheid waarmee grootschalige projecten het onderspit delven, het goud dat zich onderaards ergens bevindt en het schatgraven dat dit oproept, treurigheid ten top! Juist dan is het goed te weten dat er theaters bestaan. Zoals het Nieuwe dela Mar. Dat er een voorstelling wordt aangeboden onder de titel ‘Terug naar toen’, waarbij een keur aan Nederlandse dan wel Vlaamse acteurs gebruik maken van de kwaliteiten van Tsjitske Reidinga. Waarbij de ‘ballen’ van toen met hun geheimen het publiek zal weten te vermaken. Toneel en theater, de spiegel voorhouden van het menselijk zijn en het navenante menselijk falen. Althans, daar ga ik op dit moment maar van uit. Een bijzonder theater, waar ooit grootheden als Wim Sonneveld furore hebben gemaakt. Een avondje uit, in mijn gewone kloffie in het gezelschap van zus, zwager en partner. Een klucht. Een bijspel met verschillende veronderstelde lagen. Lagen die zich gisteren voordeden tijdens de bijeenkomst van de Dichterskring Alkmaar. Waarbij emoties voorbijkwamen, waarbij kritische opmerkingen werden geplaatst, maar waar in het bijzonder het ‘samenzijn’ een rol in speelt. Ook dat spreekt mij aan, gelijk ook het fotocafe er zorg voor weet te dragen dat ik geniet van de dingen die ik doe. Dat is dan de andere kant van de treurnis, waar ik het eerder over had. Juist dan breekt de zon door en zijn het de stralen waar ik mij een weg doorheen banjer. Het zoeken naar een zeker evenwicht, het kanaliseren van de stroom aan gedachten die door mijn kop kunnen gaan. Het stilstaan en even later verdergaan. Dan is het leven nog niet zo verkeerd, dan is het helder waaruit het leven nog meer bestaat. De kommer en kwel schuilen in een hoekje om even later… maar juist dat is voor later!