S5.

Bij sommigen werkt het verslavend. Anderen zijn hun huis niet uit te branden. En derden schudden hooguit wat meewarig hun hoofd. Nog weer anderen verheugen zich op de intocht: de Via Gladiola. En ik liep die tocht ook. Ooit. Zo’n vijftig jaar geleden. Omdat ik nu eenmaal ingedeeld was bij de infanterie, afdeling zandhazen. Wel bij een Garde Regiment dat ook is opgegaan in de tijd. Fuseliers Prinses Irene. We maakten gebruik van pantserinfanterie voertuigen. 13 PaInfBat reed rond in YP-408 voertuigen en DAF was de maker hiervan. Een chauffeur, boordschutter, een sergeant, een korporaal, een Mag-schutter en de rest was het zogenoemde kanonnenvoer. En wij zaten in de regel hutje naast mutje, want zoveel ruimte werd er niet geboden tot… wij gingen oefenen. Looptochten in en rond de kazerne, op en rond de oefeningen die ons te wachten stonden, schieten met scherp in de Harskamp dan wel op oefening in Duitsland. De Luneburgerheide was ons te verdedigen gebied voor als de Russen. Maar er was ook toen al sprake van een IJzeren gordijn, en Paderborn bood de gelegenheid om daar in voormalige SS kazernes gelegerd te zijn. We oefenden met Amerikanen, Engelsen, Fransen en ook Duitsers. Konden het weekend de beest uithangen in dat eerder genoemde Paderborn, maar waren ook in de gelegenheid om met onze bepakking ons voor te bereiden op die Vierdaagse. Van Nijmegen. Met bepakking, 10 kilo, en veertig kilometer lopen per dag. Op kistjes die de echte zouden gaan vervangen. Wat minder robuust, maar wel van een degelijke kwaliteit. En we liepen, de legerkoerier nam in Cuyk een foto van een aantal collega’s en ik. Wik die op die manier getuige kon zijn van het feit dat ik die dag op die pontonbrug had gelopen. En we hielden de moed erin. We hielden ook de kameraden op onze schouders in het geheel, opdat ook zij dat verdiende kruisje zouden kunnen gaan ontvangen. Ik ben dat kruisje kwijt. Ergens onderweg in de tijd verloren. Maar wat ik nog wel heb is dat lintje. Dat lintje wat ooit op mijn eerste grijs terug te vinden was. Toen. En nu… ik vind wandelen nog steeds plezieriger dan fietsen. Dus toen ooit dat fietsbataljon van voor de Tweede Wereldoorlog toen een beroep op mij had gedaan… misschien dat S5 een goede reden zou zijn geweest om afgekeurd te worden.