Rule Britannia…


iGer.nl
Wie gaat ermee naar Engeland varen” Maar daar was wat mee. Iets met sleutels. Vandaar ook dat voor volgende week de stad met die sleutels op het programma staat. Maar voor vandaag is een terugblik naar gisteren wel op zijn plaats. In het kader van nog steeds die dagjes uit stond de Bazaar op het programma. En daar kijk JU dan weer de ogen uit. Lekkere rustig, ruime paden, uitnodigende praatjesmakers die hun waren vergezeld doen gaan van een gratis drankje, Turks brood, Turks fruit alleen… geen incarnatie van Jan Wolkers. Maar die werd gisteren zichtbaar, verscholen in de kop van de pianist van Barrelhouse.


iGer.nl
Ieder mens heeft een dubbelganger. Mogelijk heeft ieder wezen wel een dubbelganger. En met wat ruime fantasie is daar de ander dan wel weer in te herkennen, dan wel te zien. Want wie wat wil zien heeft altijd wel de kans om dat te zien wat hij of zij graag wil zien. Wat dat betreft kent onze geest een oneindige ongelimiteerdheid. Is de kans op een vastloper vrijwel uitgesloten. En de mogelijkheid om dingen fout te zien doorgaans wel weer te herstellen. Simpelweg door het woord ‘sorry’. Of dit te laten volgen door het woord pardon. Excuses die spontaan worden aangeboden, dan wel het stof waar doorheen gekropen wordt. Gelijk zo’n wilde Saharatocht, op zoek naar Dakar. En dat dit geheel gepaard gaat met een zekere angst…
BOEMERANG
Zijn angst, de onverdraagzaamheid
van anderen in zijn omgeving
liepen van hem verder weg
terwijl hij smeekt om zijn
erkenning onthield men hem,
de angst, gemeengoed van de
ander roept de barri”res op
de eenzaamheid, zijn schreeuw
om aandacht, boemerang
zij bukken zich, verscholen
achter muren, staren zij
slechts voor zich uit en
weten, dat de angst
voor hem diep zetelt in
zichzelf.


iGer.nl
Het kaatst dan ook weer terug. De angst voor het ongewisse wat het leven zo gewis maakt. En vaak ook zo waarachtig.
Nimit pakte zijn kopje en nam een slokje koffie. Toen zette hij het kopje bedachtzaam en geluidloos terug op het schoteltje. ‘Hij (zijn baas) heeft me ooit eens verteld over ijsberen ” wat een eenzame dieren het zijn. Ijsberen paren maar één keer per jaar. E”n keer maar! In hun wereld bestaat het idee van een langdurige band tussen mannetje en vrouwtje niet. Een beer en een berin lopen elkaar toevallig in de bevroren wereld tegen elkaar aan en paren, en dat paren neemt niet erg veel tijd in beslag. Als het eenmaal achter de rug is, springt de beer zo snel van de berin af dat het lijkt of hij ergens bang van is, en rent weg van de plaats waar hij heeft gepaard ” letterlijk zonder om te kijken. Daarna leeft hij een heel jaar in diepe eenzaamheid verder. Communicatie met een ander, twee harten die elkaar raken ” het bestaat niet voor hem dat is het verhaal van de ijsberen. Tenminste, zoals mijn baas me dat vertelde.
‘Een vreemd verhaal eigenlijk,’ zei Satsuki.
‘Daar hebt u gelijk in. Het is merkwaardig,’ zei Nimit met een ernstig gezicht. ‘Ik heb het mijn baas dan ook gevraagd. Waarvoor leven ijsberen dan eigenlijk, vroeg ik hem. En toen keek hij me aan met een veelbetekenende glimlach en vroeg mij: “Wel Nimit, waarvoor leven wij dan eigenlijk””‘


iGer.nl
Uit: Na de aardbeving/Haruki Marakami, Thailand, blz. 113oorspronkelijke titel: Kami no kodomotachi wa mina odoru.
Want het waren de zwanen die mij uitnodigden met de DFDS een boottocht te maken. Naar Newcastle desnoods. Vanuit de rede van Ijmuiden. Omdat wij toch al in Beverwijk huisden. Een figuurlijke boottocht: letterlijk wordt dit door de club van ICD-dragers afgeraden. Vanwege het feit dat waterambulances er wat langer over doen. En een heli inzetten niet geheel opportuun zal zijn. Vandaar ook dat deze bijdrage er mogelijk wat knullig uitziet. Maar juist om die knulligheid gaat het, soms zijn het juist de woorden van de ander die tot anders denken stemmen. En daar valt mogelijk op deze zondag weer gebruik van te maken…


iGer.nl
dat doe ik dan bij deze!