Rule Britannia, deel III

Zondag, 2 augustus 2015. / Zondag, 23-08-’15.
Het ontbijt in Crown Lodge wordt met veel aandacht opgediend. Terwijl hij in de keuken staat, verzorgt zij onze wensen. Bijzonder vriendelijke en ietwat gereserveerde mensen, die het de gast zo aangenaam mogelijk maken. Een treinreis staat voor vandaag op het programma en voor 17,40 pond met ons vieren gaat de reis naar Exeter. Hoe dat uitpakt” In een woord: geweldig! Een treinreis langs de kust, op plekken waar je met de auto niet komt. Ruim 40 minuten onderweg. Langs oude stations van de Great Western Railroad. Diesels die er overheen ronken. Het weer wordt steeds mooier. Na daar een tijdlang te hebben verpoosd, de reis terug naar Torquai en vervolgens met de auto naar Babbacombe. De Engelse Riviera ligt, zo’n zeventig meter diep, aan onze voeten. Een ontmoeting met Sonja Dijkstra uit Appelscha vindt plaats. Lerares Engels en op werkvakantie in een gezin geplaatst, om haar Engels op te halen. Haar enthousiastme druipt van haar af, maar vindt het fijn om nu weer even Nederlands te kunnen praten. Vertelt over een zeehond die ergens daar in de diepte te lui is om zelf vissen te vangen en zich laat verwennen door vissers die de buit naar het beest toegooien. Ria en ik besluiten naar beneden te gaan lopen, het pad lijkt in eerste instantie geen probleem op te leveren tot… het losliggende grind Ria onderuit haalt. Haar voet is geknikt, haar wreef is open en niet veel later zitten we aan een drankje met Ans en Leo. Leo had al eerder kennis gegeven van het feit dat hij die neergang zich wilde besparen. De schrik zit erin. Het schijnt dat daar de beste Fish en Chips gegeten kan worden en we nemen het besluit dit dan ook daar te gaan doen. Helaas… op zondag blijkt deze gelegenheid gesloten. Het alternatief wordt de Buccaneer, waar de keuken om 19.00 uur sluit. Wij hebben, na raadpleging van het menu, nog de mazzel dat de eigenaresse ons toch de gelegenheid biedt om nog een bestelling te kunnen plaatsen. Ruim een uur op het eten gewacht, de tent kenmerkt zich door de drukte en met behulp van Tom is het weer gelukt om de B & B terug te vinden.
Dat wij nooit die zeehond mochten aanschouwen, wordt goed gemaakt door de vele honden die zich in het straatbeeld voordoen…