Rule Britannia, Britse belevenissen deel I

Woensdag, 29 juli 2015. / Vrijdag, 21-08-’15.
Het Kanaal. De oversteek. Duinkerken – Dover. Engeland wacht. En wanneer Engeland wacht, heeft het er veel van dat wij daar zullen gaan vertoeven. Het is een rondreis dewelke uiteindelijk bijna 3000 kilometer gaat bedragen. 2907 om precies te zijn. Uit en thuis. Afgeladen en uitgeladen, de tank opnieuw gevuld opdat nieuwe avonturen aan de horizon opdoemen. Wij kunnen ons gelukkig prijzen. Geen ongelukken, hooguit wat fysieke ongemakken. Hetgeen ons de gelegenheid gaf een Emergency post van binnen te kunnen aanschouwen. En daarnaast de bekoorlijkheden van het Engelse landschap. Waarbij met name Devon de kroon spant. En het desolate gebied van Lands End als subliem tegenwicht fungeert. Het einde van de wereld, alwaar zich een pretpark voor de kinderen bevindt. De man die ons parkeergeld aftroggelt gaat gekleed in een Spidermanpak en laat zijn anderhalve tand zien, wanneer hij de zes pond in ontvangst neemt. Geenszins een belevenis, hooguit de golven die al eeuwenlang de kust daar beuken. En een hotel wat zich kenmerkt door een grote mate van ongastvrijheid, het Engelse Breakfast dit keer beneden alle peil is en het weer het ook nog eens af laat weten. Het einde der wereld ten top. Wanneer je eerder wel voldoende aandacht hebt gehad is dit een deceptie van de eerste orde. En hoewel de naam Wellington hotel in eerste instantie anders doet vermoeden, verbleven wij daar, Godbetert, ook nog eens twee nachten…


IMG_9364


IMG_9385
Een kort overzicht wat geen recht doet aan al die andere momenten die wij mochten meemaken. En die wij zijn dit keer Ans en Leo Weij en wij, Ria en ik. Op woensdag 29 juli is het om vijf uur reveille, om 6 uur vertrek en wordt het parcours Alkmaar-Duinkerken-Dover om 7.45 afgewisseld door het ruilen van chauffeur. Leo neemt het eerste deel voor zijn rekening om aan de Outlander te wennen en tegen elf uur bereiken we Duinkerken om in te checken, waarna de boot om 12 uur de trossen losgooit. Om 1 uur, na twee uur varen, arriveren we in Dover en maken ons op om LINKS te gaan rijden en wacht al spoedig de eerste Roundabout. Hetgeen zich nog vele malen zal gaan herhalen. De zon laat het afweten waardoor de white cliffs of Dover zich grijs manifesteren. Canterburry is onze eerste pleisterplaats en de eerste indruk die wij krijgen is een stad vol met toeristen en dus druk, druk, druk. De stad kenmerkt zich in mijn ogen als een vergaarbak van huizen en winkels, oud en nieuw staan door elkaar, van oubolligheid tot het meedoen aan huidige trends, een Primark en ook de eerste tassen van H & M worden gespot. De zoektocht naar de Inn, The Evenhill, leidt tot vele wegen. Tom geeft goede raad en het feit dat Tom onze reisleider blijkt te zijn, geeft ons bijzonder veel goede hoop. Even laat Tom het afweten, maar aldra klinkt zijn stem weer als vanouds. Koffers naar binnen gesleept, wat gedronken op het aanwezige terras en gegeten in die Inn, Fish and chips, iets vegetarisch voor Ria en een Rumpsteak voor Leo. 70 pond later, met drank en koffie toe, op zoek naar het bed. Vroeg op en… om 21.00 uur plaatselijke tijd, de oogjes toe!


IMG_9412


IMG_9415
Donderdag, 30 juli 2015. / Vrijdag, 21-08-’15.
Engels ontbijt. Dat betekent toast, spiegelei op gefrituurd brood, worst, rosti, witte bonen, uitgebakken ham, jam, marmite en niet te drinken koffie en wat er verder ter tafel komt. Op zich smaakvol, op calorieen moet je niet letten gezien de hoeveelheid boter waar die toast mee doordrenkt is… LINKS rijden! Leo rijdt het eerste stuk en met behulp van Tom en de kaart belanden we in Ramsgate. De plaats waar ooit het Engelse en Franse leger vanuit Duinkerken begin 1940 met van alles wat kon varen, werd geevacueerd. Momenteel een plaatsje in verval: Crap city. Vergane glorie waarbij Pond en 99 pence winkels bewoners daar de mogelijkheid biedt om voor relatief weinig toch in hun levensonderhoud te voorzien. Leegstand en de nodige pop-up winkels zijn in dit deel van Engeland veel voorkomend. Zo ook in Margate in het noorden, dat zich kenmerkt door een boulevard met uitzicht op een strand en een veelheid van gokhallen, maar ook hier heeft de verpaupering toegeslagen. Een groot pretpark in zijn nadagen biedt parkeergelegenheid, terwijl de hoofdstraat zich kenmerkt door… leegstand. Terug in Canterburry vraagt men voor een bezoek aan de Kathedraal een toegangsprijs van 10 pond, hetgeen overeenkomt met 15 euro en in guldens ruim een dubbel bedrag meer. En dat… doen wij even niet. The Kings Mile biedt vele souvenirswinkels en een tweedehandsboekenwinkel die zich letterlijk kenmerkt door scheefstand biedt zowaar een boek van Heinrich Heine te koop, waardoor een Engelse Heine zich in mijn bezit mag gaan verheugen. Ternauwernood bekomen van de indrukken in Duitsland opgedaan, wisselen ponden van eigenaar. De pub om de hoek onderscheidt zich door het feit dat hier wel 200 Belgische bieren te bekomen zijn en het is daar waar wij onze dorst laven aan dit uitstekende bier, waardoor Belgie ook nog tot onze ‘gemeenschap’ gaat behoren. En deze kroeg kent gelukkig ook een droge witte wijn voor Ans en een alcoholvrij Becks biertje voor Ria. We genieten. Een bonte stoet van mensen trekt aan ons voorbij en niet veel later zitten wij wederom in de Inn, waar wij twee nachten vertoeven. Ook dit keer staat de menu kaart ons aan, terwijl elders in deze Inn de pub wordt gefrequenteerd door plaatselijke inwoners annex innemers…


IMG_9451


IMG_9454
Vrijdag, 31 juli 2015. / Vrijdag, 21-08-’15.
Als je stelt dat Engeland vergeven is van de rotondes, dat, wanneer je je uiteindelijk op zo’n rotonde bevindt je voorrang blijft houden, zijn het de files die zich voor die rotonde langzaam opstropen. Die hadden wij dan ook en het gegeven dat wij ruim 300 kilometer voor de boeg hadden, noopte ons om een aantal aantrekkelijke steden te laten voor wat zij zijn: Brighton bijvoorbeeld, Southampton desnoods dus werd het een bezoek aan de Seven Sisters die ruim anderhalf uur van de reis wisten af te snoepen. Een schitterend gezicht, een prachtig uitzicht en het feit dat er sprake was van een vorm van een slufter, gelijk op Texel te vinden is, zorgde voor een bekoorlijkheid van jewelste. De kiekjes werden daar genomen en met die kiekjes bleek later dat die op een ander kaartje terecht waren gekomen, hetgeen niet in het Engeland boek naar voren komt. Haast is niet altijd een goede richtinggever… Maar het moet mij wel van het hart dat De Jong intratours juist dit gedeelte van de rondreis dient bij te gaan stellen. Tijd en de gelegenheid waren dit keer bepaald niet op elkaar afgestemd!