Rule Britannia, belevenissen deel om mede te delen!

Dinsdag, 4 augustus 2015. / Dinsdag, 25-08-’15.
Het English Breakfast wordt steeds schraler, hoewel Leo hier nog steeds stevig zijn tanden in zet. De bestelling wordt opgenomen, genoteerd op een notitieblokje en hoe het mogelijk is dat onze wensen zich kenmerken door de verkeerde gerechten boven te brengen… dat alles vergezeld van een dienster die het chagrijn aan haar voeten heeft hangen doen het geheel bepaald geen genoegen. Zeulen met de koffers die een aanmerkelijk gewicht vertonen, traptreden die sinds het bestaan van dit etablissement zich kenmerken door de hoogte van die treden, een cijferslot dat ons voor verrassingen plaatst, en het feit dat deze plaats veel wegheeft van een uithoek van Engeland, noopt ons alsnog naar Lands End te gaan. Het landschap verruigt, is kaal en van een desolaatheid die menig regisseur van een film tot het vastleggen van een diepe depressie uitnodigt. Terechtkomen in het betrekkelijke pretpark dat Land End herbergt. De wind waait stevig en met name kinderen kunnen hier worden vermaakt. Superman staat dit keer achter de kassa van de parkeerplaats en toont ons zijn anderhalve tand waarover hij nog bezit. Voor 6 pond worden wij in de gelegenheid gesteld de Outlander te parkeren. Robin en consorten bevolken het geheel en het kenmerk van deze gelegenheid is met name de 3- dan wel 4-D films die doorlopend worden vertoond. Wat heen en weer gelopen, de beukende zee gezien om niet veel later wederom in de koets te stappen en op weg te gaan naar Mount St. Michael, een zusje van het Franse Mont St. Michel. Parkeren, lopen over de dam (eb!) en dan… 8,50 pond entree voor The Castle, waar je omheen mag lopen. Wat rondgesnuffeld, bootjes op het droge en op naar Penzance voor de derde keer die dag. Daar stond dat ding wat wij in Duitsland hadden gezien in de etalage wat heen en weer te wippen. De winkel in en de vraag gesteld kan… maar ook dit keer ging dat feest niet door. Ook hier bleek het slechts een eye-catcher te zijn. Maar desondanks toch een tweetal foto’s van deze display gemaakt in de hoop dat… Vervolgens op weg naar St. Just dat zich zou kenmerken door een grote kolonie kunstenaars die hier is neergestreken. Nergens een parkeerplaats kunnen ontdekken, in een doodlopende straat omgekeerd en wederom naar St. Just. Dit keer gegeten in The Kings Arms, waar het eten uitstekend was. Soep, salades, een moot kabeljauw (Cod) en garlic brood, hetgeen mijn adem ontnam. Althans, Ria had daar wat last van…