Rooken & niet rooken

Zo lopen zij op. Zo scheiden hun wegen. Het heeft wat weg van de reizigers die wij allen zijn. Terugkomen van weggeweest. Of de veerman die door Drs. P. zo voortreffelijk in kaart is gebracht: heen en weer, tot in de eindeloze herhaling. Heel iets anders dan dat Charon in gedachten had. Maar ja, de Styx was natuurlijk niet zomaar een rivier… Neen, wanneer de bielzen dwars en de leggers recht lopen, is er weinig om je druk over te hoeven maken. Tenzij er zich een storing voordoet, de wind stormachtig toeneemt, de eerste sneeuwvlokken zich losrukken uit de grijze hemel, de blaadjes vallen dan wel wanneer sprake is van een extreme hitte, de rondjes rond de kerk zijn geaccepteerd en ProRail, Structon en de restanten van de Nederlandse Spoorwegen in samenspraak met de minister de toezegging doen om er alles aan te doen om het Nederlandse Spoorwegnet in een optimale conditie te brengen en ook te houden. Anders is daar de noodgreep: NS zet bussen in. Zo ook de vertraging die is verdwenen: daarvoor in de plaats de aankondiging dat of de trein is uitgevallen, of dat de trein over 10 minuten binnenkomt, waarschijnlijk met een kwartier vertraging…
Vandaag een daggie Den Haag. Altijd wel een genoegen. Is het geen Gemeentemuseum dan wel het Omniversum wat lokt kan het desnoods ook nog het Mueson zijn. Laat staan dat het fotomuseum zich ook niet onverdienstelijk manifesteert. Een daggie uit met die andere vriend. De man waar ik snode plannen mee beraam. Op termijn ons weer in Duitsland gaan vertreden. De reis zorgvuldig uitgezocht, geboekt en ons verzekerd van de gereserveerde eerste klas stoelen. Zetels zijn in deze verdwenen. Maar wanneer ik door ‘Een valies vol dromen’ blader, een beeldverhaal van het Spoorwegmuseum in Utrecht overvalt me toch een gevoel van weemoed: tierelantijnen en de bordjes rooken en verboden te rooken hebben een belangrijk deel van die tijd verzwolgen. Nu een enkele S op het raam. Ook daar heb je je tegenwoordig aan te houden…