ROOD!

Door 28 juli 2012

Be levenn =s &… nu weet ik wel dat mijn cryptiek de toets der kritiek kan doorstaan, maar het moet mij van het hart dat Alkmaar in staat is de doorgedraaide komkommers van hun tijd te ontdoen. Alkmaar biedt, dankzij de inspanningen van een tweetal redacteuren de actualiteit op een niet geheel onverwacht presenteerblad. En het behoeft geen betoog dat een van die redacteuren de naam van Ruud wederom hoog houdt. Inderdaad, mijn favoriet Ruud Schmitz! Alkmaar is de meeuw zat, kopt op zaterdag 28 juli 2012 het voorblad. En waar Ruud, in het algemeen, zich niet eerder profileert dan op de stad en streek pagina’s, staat hij met naam en toenaam dit keer, in al zijn bescheidenheid, naast Ype Minkema vermeldt. En dat vind ik, op mijn beurt, dan weer meer dan vermeldenswaard. Want niet alleen de cirkel blijft rond. Het moet mij, voor een zoveelste keer weer van het hart dat sinds het bestaan van het monster van Loch Ness, het toch ook ieder jaar weer lukt om die vermaledijde komkommers, die loer te blijven draaien. Het kan daarom geen toeval zijn, dat juist die ene meeuw zich vanmiddag door mij liet schieten…

Niet dat ik van plan ben daar nu uitgebreid op in te gaan, maar wanneer er gesproken wordt over afschieten en de angst die het bij mensen oproept indien de aanvallen van deze beschermde soort traumatische ervaringen bij kinderen teweeg brengen, naast het tumult wat deze wezens ook nog eens voor hun rekening nemen (‘schreeuwend en schijtend, jattend en klauwend), de terreur die zij weten uit te oefenen, kan het haast niet anders dan dat ik me realiseer weer in Alkmaar terug te zijn. Nu weet ik niet hoe de afgelopen periode aan gene zijde is verlopen, maar ik ga er voor het gemak vanuit dat dit, geheel naar genoegen, heeft plaatsgevonden.

Vandaag deed ik een rondje rood. Niet gedreven door enige vorm van hartstocht, maar meer vanuit de blik die ik, ogenschijnlijk weer eens door toeval, aan mezelf kon toevertrouwen. Hoe het komt dat mijn oog op dingen valt, zal altijd wel het geheim zijn dat ik, op mijn manier, met jullie hoop te delen. Het zou iets te maken kunnen hebben met de pale dry Sherry die ik, tot mijn grote genoegen, gisteren mocht delen met mijn schoonmoeder. En waar die grootgrutter er alles aan doet om van vele kleintjes weer een bijzonder grote te maken, was het een weldaad dewelke mijn keel gisteren wist te ontroeren. Naast de bami hete kip waarvan de stoffelijke overschotten zich aan mijn andere zijde aankondigen. Maar dit terzijde!

De interne systemen werken. De draden die ik de afgelopen weken mocht laten voor wat deze waren, doen de tijd, die als gewoonlijk verstrijkt, mij beseffen dat ik er nog steeds ben. En dat is, aan de vooravond van de komende maand, niet geheel onverdienstelijk. Gezien in het kader van de fysieke componenten, die, ietwat anders gesteld, mijn lichamelijkheid tentoon spreiden.

Ik beweeg, ik gedraag mij zoals het mij uitkomt, ik doe wat en laat geregeld dingen na. Probeer wat, denk wat en laat nog weer een aantal dingen na. En als ik dan die dingen nalaat, bedenk ik mij dat ik juist die dingen niet geheel vergeet. Of misschien wel voor het gemak oversla.

Weet dat ik, wederom, met veel genoegen mijn mogelijke draden weer met elkaar zal trachten te verbinden. Wetenswaardigheden in het nu zal gaan uitwisselen en mij nu reeds verheug op de mogelijke reacties die dit zal weten op te roepen. Al was het alleen maar om mijn sociale context te blijven exploreren! Want netwerken, ach door die nieuwerwetsigheid voel ik me niet direct aangesproken. Dus… tot genoegen!

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 28 juli 2012 om 19:12 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

1 Antwoord op “ROOD!”

  1. wik pijper Schreef:

    Nou ja, vooruit dan maar! Wanneer bescheidenheid nog steeds als een deugd wordt gezien, zal het mijn onbescheidenheid zijn om als reactie op geen enkele reactie van MIJ te laten horen! Of liever gezegd, van mij te laten weten. Want stel je nu eens voor dat ik de enige ben die met mezelf in de weer is: wat doen dan die andere 7 miljard mensen dan? Ook navelstaren, mediteren, hardlopen dan wel voor de beeldbuis hangen? Een afspraak maken met een zielenknijper, arts dan wel een verlicht despoot? Op hun hoofd staan, die burn out opstoken of bij de Weber rondhangen? Een zoveelste drumstick crematie bereid maken? Ik zou het niet weten! Jij wel…?!

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.