RONCALLI AMSTERDAM


iGer.nl
17 kilometer kabel. 40 verschillende nationaliteiten. Een orkest van 7 personen wat uit 7 verschillende nationaliteiten bestaat. 100 wagens. Sommigen van 130 jaar oud. Als nieuw. En de directeur is niet thuis. Want op dit moment draaien er ook nog drie optredens in Duitsland. Onder andere voor de Mediamarkt. En hij blijft praten. Vertellen. En laat mij de dingen voor maar met name ook achter de schermen zien. Markus Strobl presse-b”ro staat er op zijn kaartje. Neurather weg 7. 51063 K”ln. www.roncalli.de circus RONCALLI! In Nederland! Het mooiste, intiemste, meest nostalgisch gemoderniseerde CIRCUS VAN DE WERELD. Een WERELDCIRCUS! Alleen al door het feit dat die 40 verschillende nationaliteiten deel uitmaken van een reizend dorp van zo’n 140 mensen. Van technici tot artiesten, van tentenbouwer tot stalknecht, van persvoorlichter tot de vrouw van de directeur. En ik genoot van mijn exclusieve rondleiding. Kreeg uitgebreid de tekst en ook de nadere uitleg omtrent Bernhard Paul.


iGer.nl
Ook hij had een droom en weet, na dertig jaar bezig zijn, zijn droom aan het Hoogge”erde Publiek kenbaar te maken. Wereldklasse in de intimiteit van een theater. Waarbij de kleine mens in kleine stoelen plaatsnam. En de grote mens van dit moment in diezelfde kleine stoelen kan plaatsnemen. In de loges, op de ouderwets harde rode banken, in de separate loges op de achterste rij. Opdat juist door deze indeling de intimiteit gewaarborgd blijft. En hij gaat door. Paus Johannes de drie”ntwintigste als naamgever voor Roncalli. Want Bernhard Paul zocht een Italiaans klinkende naam. En kreeg een verhaal omtrent deze paus en zijn bewogenheid met circusartiesten onder ogen. Vandaar. Of Charley Chaplin. ‘Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. All you need is laugh. Alles was du brauchst, ist Lachen! Jeder Tag, an dem du nicht l”chelst… richtig: ist ein verlorener Tag!’


iGer.nl
Want zo verstonden wij elkaar. Markus Strobl spreekt dan ook Frans, Engels, Spaans, Italiaans, Russisch en een heel klein beetje Nederlands. Ook Duits. En wisselden wij kaartjes uit. Maar niet eerder voor hij mij vertelde dat er 750 meter trein nodig was om Roncalli naar Amsterdam te vervoeren. In een tweetal speciale treinen. En wordt het optreden in Nederland met een week verlengd. Ontstond er een discussie hoe dit, zonder plakkaat, op de ‘Werbewagen’ duidelijk te maken…


iGer.nl
Maar eigenlijk is er nog wat te melden
Want als ik zo door stad en ommeland mijn bezigheden probeer te voorzien van een inhoud, ontkom ik er niet aan dat mijn oog op zaken valt die een vorm van weemoed doen vermoeden.


iGer.nl
Neem nu, bijvoorbeeld, de trein:
Het openbaar vervoer. Zo af en toe het gevoel van een haring. Veelal op het balkon. Geen uitzicht, waardoor de wereld slechts een vaag vermoeden is. Het wachten op een station.
De mededeling dat alleen het voorste treinstel doorgaat. En dan weer in gezwinde pas”


iGer.nl
En mensen. Je mist ze geregeld op mijn foto’s. Ik vind het ook wat lastig. De vaart waarmee de mens onderweg kan zijn.
De omstandigheden. Zon. Regen. Wind. Grijze luchten. Bewolking. Een vleugje voorjaar. Een vleugje herfst.
Gelijk een winkel vol met luchtjes. Rijk aan geuren. Rijk aan kleuren. Schakeringen in veelvoud. Sentimenteel”! Ach, in zekere zin.
Door die andere momenten.
Toen ik in huis onderweg was.
Zoals mijn fantasie geregeld onderweg is.
Alsof het onderweg zijn een nieuw tijdperk in gaat luiden.
Of alreeds heeft ingeluid. Niet wachten op het feit dat met iedere seconde het steeds maar weer wat later wordt. Of vroeger.


iGer.nl
Niet afwachten maar het initiatief in handen nemen en in handen houden, niet de hoek opzoeken maar, waar mogelijk, mijn licht laten schijnen. Op jou! Op mij! Op anderen! Op de wereld!
Op bekenden! Op onbekenden! Op voorbijgangers! Op mensen in de straat, mensen op een plein, mensen in een wijk, mensen in een plaats, een stad, een dorp desnoods”
Mensen om de hoek, mensen in de rij, mensen in een keurslijf en mensen, zomaar, vrij”
Omdat ik bij Roncalli was. Omdat ik die sfeer mocht proeven. Omdat ik het aandurfde. Alleen met de trein. Alleen met de sneltram. Alleen met mijn mobiel. Alleen met Titje!
In het besef dat ik leef. En de wetenschap heb dat Fred van de Poll niet meer onder ons verkeert. Geschokt omdat het zo snel ging en intens verdrietig. Staat er in zijn advertentie.
4 juli 1951 ” 7 juni 2010. bijna negenenvijftig. Terwijl ik hem een aantal weken geleden nog sprak. Over zijn toenmalige toestand. Voor de kanker hem velde. Fred en de KLM. Ik mocht ooit foto’s van hun huwelijk maken.


iGer.nl

Soms is een streep heel snel gezet!

ONDERWEG
Zoveel duizend
wezens
op mijn weg
naar
het station hul ik
mij
in stil zwijgen.
Licht,
aanraking,
een persoon
het wezen
mens,
gestalten als
ik het
balkon met
een bekende
ander
deel.
Trein,
zo vol geladen
wezens
op hun weg
ligt
vast
de toekomst
achter zich
gelaten.
En laat de beelden voor zich spreken!