Rollen,rituelen en patronen…

En dan heeft het er veel van…


IMG_0501 (1)

Rollen, rituelen en patronen. Het tekent de mens. Geregeld ten voeten uit. Ook ik ontkom daar niet aan. Huldig bepaalde principes, houd vast aan een voornemen hoewel ik dit gelijktijdig ook weer verwerpelijk vind, maar ook mij is niets menselijk vreemd. Daarnaast bestaat de illusie van de vrije geest. En ook die illusie huldig ik. Koester ik als het ware. Gelijktijdig maak ik deel uit van het leger dat de ene tredmolen inruilt voor een andere. En daar ogenschijnlijk vrede mee heeft, in ieder geval niet opstandig van word. Daarnaast zou men kunnen stellen dat er een zekere gelatenheid zich van mij meester heeft weten te maken, simpelweg door de veronderstelling te blijven vasthouden dat ik ben zoals ik ben: wik. Hetgeen dan direct ook een vorm van verklaring in zich bergt. De noemer laat hem maar dan wel het onnavolgbare dat zich in mij manifesteert. Terwijl een ander een zekere jaloersheid ervaart omtrent die veronderstelde vrije geest, de hokjes die zich wel zeker voordoen en gelijktijdig de chaos die zich van mijn brein meester maakt. Want dat chaos in zekere zin mijn gedachten allerlei ongekende en daardoor te verkennen paden opstuurt is wel zeker!
Neem nu dit blog en koppel dat aan de tijd. Verbaas je daarover, zoals ik me daarover verbaas. Een opdracht die ik mezelf vrijwillig heb opgelegd. Een opdracht ook war ik een groot genoegen aan ontleen. Waar ik een poging onderneem om mijn gedachten als het ware probeer onder woorden te brengen. De dingen die mij bezighouden en de zaken die onder de noemer ‘wauwelen’ door het leven gaan. Wauwelen,  een woord die door een buitenstaander aan dit geheel naar voren werd gebracht. En gelijktijdig ook een woord waar ik me in kan vinden. Een structuur die ik me vrijwillig heb opgelegd. En waar ik nog steeds de vruchten van pluk. Soms wat wrange vruchten en op andere momenten pogingen onderneem om mijn verbazing omtrent dingen te laten blijken. De feitelijkheid die plaats moet maken voor het onbekende wat mij nog steeds weet te bekoren. Dat me iedere keer weer weet te verrassen. En waar ik weinig schade mee aanricht. Althans, dat is mijn idee, mijn invulling en in zekere zin mijn werkelijkheid. Dat maakt mijn leven boeiend. En hoewel ik vooral in deze mezelf blijvend kietel, kan een ander daar met opgetrokken wenkbrauwen kennis van nemen. Weer eens wat anders dan een Face-boek. Ik heb al genoeg aan mezelf wanneer ik ‘s morgens in de spiegel kijk. De vrienden die mij volgen, de onbekenden die op mijn bladzijde terecht komen, de anonimiteit die zich met grote regelmaat voordoet. En ook dat gaat maar door. Alsof de tijd het enige is dat bepalend in deze zal zijn. En de veelvuldige herhalingen die zich voordoen…


IMG_0502

Hoe goed het mij doet om tijden een familiefeestje eens een tijd met een zwager te praten. Juist over die zaken waar het vorenstaande getuige van is. Proberen een bepaalde drang die ik ervaar te delen. En een mate van jaloezie die dit keer wordt uitgesproken. Maar ook de volle kop die zich bij die ander voordoet. Hem uit de slaap weet te houden en het malen daaromtrent. Natuurlijk maalt ook mijn kop met grote regelmaat. En dan is daar deze afleiding. Ik schrijf het neer en mag me dan weer op die andere dingen storten. Me weer met gewone zaken bezighouden en die constatering is eigenlijk een groot goed! Het doet me dan ook goed! En daar wil ik juist voor vandaag bij laten. Een constatering van alles wat daaraan voorafgaat. Vooraf is gegaan. En waarschijnlijk morgen zijn vervolg kent.


IMG_0503