Roept U maar!


iGer.nl
Het is uitgestorven in het voormalige lescentrum. Zo af en toe komt een verdwaalde leerling door de nog steeds piepende voordeur. Waarschijnlijk op zoek naar… het zal wel een praktijkbegeleider wezen. Hoeveel herinneringen koestert dit gebouw” Hoeveel sentimenten liggen in de verlaten gang besloten” Hoeveel roddels hebben hier niet het licht mogen aanschouwen” Hoe vaak is in deze, nu doodstille gang, uiteindelijk toch ge”valueerd”
Het is maandag 7 december 1998. Morgen en overmorgen (desnoods vandaag en gisteren) vinden de eindgesprekken plaats en hebben de eindgesprekken plaatsgevonden. Voor het laatst” Er is namelijk nog een groep onderweg, ook al hebben die reeds een tweetal cursussen in Haarlem genoten. En toch, op zich, is er niet zoveel veranderd. Frank Jongbloed loopt nog steeds zijn maandaggevoel te koesteren, Harry Nijenhuis gaat rustig zijn gang en ook Jan Heerkens en Peter Stet maken regelmatig van de voordeur gebruik. Annemarie zit in haar vertrouwde hoekje in de keuken boven en mijn kamer… die is leeg!
Of gewoon even anders.


iGer.nl
Het was op 23 oktober 1995 dat ik aan een groep vroeg neer te schrijven wat ze van de psychiatrie verwachten. Het ging er toen met name om wat men van de stage dacht. Afhankelijk van de stageplaats wisselden ook de verwachtingen. Deze varieerden van heel vaag tot veel crisisinterventies en een hoog gebruik van medicijnen. Het zou zich kunnen toespitsen op het observeren van gedrag en niet direct verlenen van hulp. Wat had men nu eigenlijk aan zo’n beginnend beroepsbeoefenaar” Rustig afwachten” Of toch maar de eerste wankele schreden maken” Hulp bieden bij de Algemeen Dagelijkse Levensbehoeften” Mensen wassen en helpen met aankleden” En ondertussen veel om je heen kijken en al doende leren” Moet ik nu wel of geen persoonlijke begeleiding geven en hoe dement is een mens die dementeert” Zal ik het wel dan niet naar mijn zin krijgen” Hoe ga ik me voorstellen aan mijn nieuwe collega’s en natuurlijk aan de bewoners van dit… ja van wat eigenlijk”
De Inrichting, het Instituut of dit Huis”
Hoe ga ik me verdiepen in de verschillende mensen met hun eventueel verschillende ziektebeelden” Hoe verward is verward en hoe houd ik mijn rug recht” Komen mensen met ‘bosjes’ binnen of gaat dit in werkelijkheid een voor een” Krijg ik wel of niet begeleiding” Moet ik veel huishoudelijk werk doen terwijl ik toch al zo’n hekel heb aan schoonmaken”!
Hoe gedragsgestoord moet je zijn om op een specifiek afdeling terecht te komen” Gaan ze me uitproberen” Hoe maak ik contact en hoe weet ik dat dit contact op prijs gesteld wordt” Houd ik mijn Praktijk Opleiding Boek wel goed bij” Hoe lang kijk ik de kat uit de boom en hoe gaat het kennismaken mij af” Ik sta wel open! Waarvoor is mij soms een raadsel gebleven! Wat betekent sfeer voor mij en breng ook ik niet mijn eigen sfeer mee.
Ik hoop dat ik de tot nu toe geleerde tiltechnieken goed kan toepassen. Wat weet ik daar nu nog van”! Moet ik eerst onder begeleiding met mensen praten, mensen wegbrengen ophalen en eventueel helpen bij het opstaan, naar bed gaan brengen of helpen bij het eten, plassen of boodschappen doen”
Hoe hulpbehoevend is de mens die hulp behoeft of hulp behoeft maar dit niet krijgt door de eigen verantwoordelijkheid” Waar blijft de rondleiding” Hoe ga je verantwoord snuffelen en hoe houd ik mijn handen in mijn zak. Terwijl ze jeuken…!
Woorden die ooit door jullie werden neergeschreven! Dan heb ik de enveloppen van degenen die door omstandigheden deze opleiding niet konden afmaken maar dicht gelaten!
Het zijn woorden die letterlijk door de tijd zijn achterhaald. Deze tijd die zich in mijn ogen kenmerkt door de versnelling. Het lijkt zo lang geleden dat veranderingen stopten bij de voormalige portiersloge. Het is nog maar zo krot geleden dat… en nu zijn jullie klaar! Nu mag je je verpleegkundige noemen of besluiten om dit te laten voor wat het is!
Nu zul je zelfstandig je keuzes moeten maken en ik wens jullie allen daarbij niet alleen veel succes maar vooral veel kundigheid bij toe!
Het was mij een waar genoegen!
Een raadsel wat zich momenteel aandient. Het zal dan ook te maken hebben met de kortstondige ontmoetingen die zich recent voordeden. Met de zoon van Mijna, Mike. En de telefoon die Jan B. aankondigt. En het pass” definitief wat zich al jaren geleden voordeed.
Maar ook mijn voormalige nachtdiensten over dat imposante terrein van Dijk & Duin & Bosch. Of Kees Kuyper die ik zondag tegenkwam. De vader van twee van mijn leerlingen, Niek en Daan. En de voetsporen waarin zij traden. Een voorondersteld niveau 3 wat Niveau 4 werd. Omdat Niek meer in zijn mars had dan dat simpele diploma deed bevroeden. En de indruk die hij bij de commissie achterliet. Want iemand die de zoon van een mede vakbroeder is…
Gelijk Niels. Of Lennart. Kentie en Bloothoofd. Namen.

En als ik dan mag refereren aan het volgende:

– Qui ultimus egredietur lucernas extinguito

kom ik tot dat besluit!


iGer.nl

UIT!