Reflexzie

Reflexzie. Vanzelfsprekend word ik weer gecorrigeerd. Dat is het wonder van de Nederlandse taal en de doorsnee schrijftaal. Ik vind het dit keer echter bijzonder van toepassing, eenvoudigweg door het feit dat ik gebruik maak van die taal en de mogelijkheden die mij ten dienste staan. Tenslotte ben ik de baas over mijn eigen ontboezemingen en hoewel ik de idee koester daar weinig kwaad mee te doen, zou het anders kunnen uitpakken. Maar tot nu is daar nog geen sprake van geweest en vervolg ik daarmee de bezigheden die mij zoveel voldoening geven. Het stelt dan ook weinig voor op het totaal van die andere gebeurtenissen die tezelfdertijd plaatsvinden. De branden die zich op deze aardkloot voordoen, de schokkende beelden van mensen in Kiev die zijn omgekomen, de haat die velen koesteren dan wel de overtuiging die zij anderen willen opleggen, het gelijk dat zich geenszins laat vergelijken met het gelijk van de ander. Dar reageer ik niet altijd op: mijn wereld weet ik bewust te beperken en juist door die beperking ontstaan er voor mij vele mogelijkheden die ik niet alleen naar mijn hand weet te zetten, maar ook waar ik een bepaalde voldoening door ervaar. En om die voldoening draait het in belangrijke mate. De vormen die ik daarin tegenkom, de interesses die ik daardoor koester, de prikkels die ik eigen maak en de draaien die ik daar weer aan weet te geven. De discussie over zinloos dan wel zinvol die ik uit de weg ga. Waar ik me dan weer wonderbaarlijk wel bij voel!


IMG_0324 (1)
Nu zal ik niet direct beweren dat de inspiratiebron waar ik uit put een overvloed ideeen herbergt, dat er slechts een enkel iets tot bloei zal komen, dat de prikkels van buitenaf ook nog een wezenlijke rol in dit geheel spelen en dat de kunst van dit spel er een is waarbij de lettertjes de woorden tot zinnen weten te maken, de klankkleur en het taalbeeld iets met elkaar van doen hebben dan wel dat de beeldtaal in dit geheel ook geen onbelangrijke rol speelt, het mij ogenschijnlijk weinig moeite kost om met mezelf aan de loop te gaan en dat mijn dagelijks verplichte, zelf opgelegde wandelingen ook een niet onbelangrijke rol in dit totaal spelen, daarnaast blijft het toch een vorm van speelsheid het mogelijk nog steeds aanwezige infantiele kind dat ik in mij koester. Niet voor niets dat ik nog een zevende leerjaar opdat de hoop dat mijn infantiliteit juist door dit extra jaar zou afnemen, mij de gelegenheid bood om twee jaar lang op die toen opgedane kennis mij tot een luie MULO leerling veroordeelde. Het is nu eenmaal goed om op je lauweren te rusten…


IMG_0356