Rafelranden en zwerfvuil 1

Maandag, 03-07-2017.
Rafelranden van de grote en kleine stad. Een combinatie van een tweetal opdrachten die zich voordeden tijdens de laatste episode van het fotocafe. En dat bracht me eigenlijk op een bijzonder spoor: zwerfseizoenen. Teksten van daklozen. ISBN 90 72810 23 6. IK HEB ME VOOR GENOMEN OM WERKEN VAN HUN HAND DE AANKOMENDE TIJD OP MIJN BLOG TE ZETTEN, waarbij ik de wens uitspreek dat anderen daar net zo’n gevoel bij zullen krijgen als dat dit bij mij gevoelens opriep. En eigenlijk nog steeds oproept, wanneer de uitholling van de GGZ en de zelfkant die deze mensen beschoren wordt mij nog steeds diep raakt. De zelfkant, het verval en de onmogelijkheid dat mensen een beschermde omgeving onthouden wordt. Neen, geenszins een pleidooi om wederom Gestichten in het leven te gaan roepen, maar een plaats waar iemand kan zijn zoals die op een bepaald moment door omstandigheden terecht is gekomen, zou recht kunnen doen aan de persoon die hij of zij is op dat bepaalde moment. Niet de betutteling, geen zaken die uit de hand lopen voor er op een bepaalde manier wordt ingegrepen, maar eerder in de vorm van dat standbeeld in Santpoort waarbij de tekst veelzeggend is: ‘meer nog leidde hen menslievendheid en gevoel voor mensenwaarde.’Johannes van Duuren en zijn vrouw Maria van Vulpen die daar nog steeds te vinden zijn, dan wel te vinden is. Menselijke betrokkenheid, menselijk mededogen en niet in de laatste plaats een grote mate van empathie, wat in de huidige tijd nog weleens ontbreekt. Zie dit geenszins als een kritische noot, maar meer uit een bezorgdheid die mij al jaren bezig houd. De verschraling van de zorg en het algemeen ongenoegen dat dit met zich meebrengt. Zie dit ook als een entree naar de berichten die zich in de komende dagen zullen voordoen.


IMG_7074


IMG_7075