Quand je pense…

20090701-1246405019N1104parkhof939

Een juli tweeduizendennegen. 01-07-2009. eenjulitweeduizendennegen. 090701.
En alle andere mogelijke variabelen die zich nog meer zouden kunnen voordoen.
Een week waarin het einde van de schooltijd een aanvang neemt. De musicals van groepen acht niet alleen de kinderen heeft weten te vermaken maar ook de respectievelijke ouders en overige familieleden in een zekere stemming heeft weten te brengen. De tassen die zo her en der nog aan de vlaggenstok hangen. De zomer die zich uitbundig laat f”teren.
De zon die zich, in eerste instantie, schuilhoudt achter een grijs wolkendek en dan, nadat de laatste sluiers zijn verdreven, probeert om weer voor koperen ploert te gaan spelen. Alsof ook dit fenomeen zich bezighoudt met een on/bepaald rollenspel, waarin de ontvangers opgaan in hun eigen bekommernissen.

De één zich koestert en de ander de schaduw eigen maakt. De een zich hijgend en puffend in
beweging weet te zetten en de ander zich volledig overgeeft aan de warmte van die stralen.
Een derde die de dagen tussen een welverdiende vakantie aftelt en een die zich opmaakt voor een
minder druk bezet kantoor. Omdat die reeds eerder mocht genieten.
Omdat er geen kinderen meer de vakantie bepaalden.
Of omdat de werkgever bereid was een andere regeling te treffen.
Of omdat de aanbieding slechts geldig was tussen bepaalde data. Het honderden euro’s kon schelen.
Of omdat er toch nog wat geld overbleef toen alle rekeningen waren betaald.
Of omdat, ondanks de minder goede vooruitzichten, er wel even moest worden weggegaan.
Vanwege de dagelijkse tred. Om de zinnen te verzetten. Er een onverwachte positieve bijdrage kwam.
Of omdat het leven nu geleefd dient te worden want morgen kan alles anders zijn. Pluk de dag!

Zo’n dag en dan daaraan gekoppeld die bepaalde vooruitzichten. De ongekende weken.
De klokjes die op de nachtkastjes komen te liggen en daarmee het ritueel van de vakantie inluiden.
Je niet druk hoeven te maken over wat er allemaal nog gedaan moet worden.
De afrondingen van de examens. Het weer een schooljaar achter je laten.
De groepen die de school verlaten. En daarmee nieuwe posities gaan innemen.
Geen brugklassen meer, maar brugklassen minder. Hormonen die opspelen.
En de strijd om tot een andere indeling van de 24 uur te gaan komen.
De auto voor een beurt. De camping met alle vooruitzichten die worden beloofd.
Het animatieteam wat dag in week uit de gasten zal weten te vermaken.
Het weer wat als niet te voorspellen factor een niet onbelangrijke rol in dit geheel kan gaan spelen.
De kilometers die straks worden weggevreten.
De angst voor de zwarte zaterdagen die nu nog heel ver weg zijn. Tenminste, in het denken.
Maar voor je het weet…

Maak je alweer plannen voor het volgend jaar.
Kijk je terug op de tijd die nu voor en dan weer achter je ligt.
Komen de digitale afdrukcentra onder druk te liggen.
Worden er weer plaatjes geschoten van plaatsjes waar je nog nooit van gehoord had.
Zie je weer die kennissen van zolang geleden.
En vallen je de andere bewoners op die op die vertrouwde plek op die jarenlange camping staan.
En wordt de vraag gesteld: ‘ waar zijn die en die…”!’

Is daar de schrik. Is daar weer die betrekkelijkheid van het leven. Van dat leven. En word je op de feiten gedrukt.
Maar blijft de wereld nog steeds doordraaien. Drink je toch weer dat bijzondere pilsje.
Smaakt het eten anders dan thuis. Is het toch die andere ambiance die alles weer heel anders maakt.
Alles weer heel anders aandoet. De vroegtijdig ingezette ‘sales’ de koopjesjacht meer glans weet te geven.
En voor een ander deel het antwoord op de vraag hoe anders de wereld zal zijn indien dat felbegeerde diploma binnen is.
Er een einde komt aan het student zijn. De volwassen wereld op je wacht. Appelleert aan al jouw verworven kennis.
Daar de nodige kunde van verwacht. En het app”l wat je aan jezelf doet. Kan ik dit nu wel”
En dien ik nu op mijn eigen benen te staan” Hoe ziet die volwassen jungle eruit”
Waar is mijn tomtom” Hoe verlaat ik mij op mijn GPS” Welke richting geeft het kompas aan”
Waar ligt het westen” En wie komen er uit het oosten”
Welke vinger wijzing heb ik nodig” Valt er nog wel wat te wijzen”
En als ik wijs ben ik dan wijs” Had ik niet beter…”!

1 juli is het nu, vandaag. En laat ik het ook eens even anders doen.

Laat jouw getij
het mijne kussen

en ook dat, vind ik, bijzonder mooi, juist voor VANDAAG!

20090701-1246404824NIMGP0920

foto: dik