Puinzooi


IMG_0005
… maar de puinzooi die ik achter laat, liegt er nu eenmaal niet om. En dan druk ik mij nog bijzonder voorzichtig uit! Gezien de huidige omstandigheden, niet geheel onlogisch. Edoch, ook omstandigheden hebben de neiging mee te veranderen, waardoor ik in de gelegenheid ben mij aan die omstandigheden aan te passen. Zei hij met een meedogenloos gevoel van understatement. Want dat dit een rol in het geheel dient te spelen, ook daar maak ik gewag van. Dat sceptici hier met totaal andere ogen naar zouden kunnen kijken, ook dat realiseer ik mij terdege. Feitelijk doet dat er op dit moment niet toe, het gegeven dat ik nog steeds in leven ben laat nu eenmaal geen ruimte aan de triviale dingen, waar ik me geregeld mee bezig heb weten te houden. Ternauwernood voor te stellen dat het nog geen week geleden is dat…
en dan komt de nadere invulling welhaast als vanzelf. Daar hoef ik niet eens zoveel moeite voor te doen. Maar dat er nog het een en ander door mijn kop heen dwarrelt, ook dat is een feit waar ik niet omheen kan. Net zo min als ik op de zaken vooruit wens, als dat ik mijn verleden in alle kleuren en situaties laat passeren. Want hoe vaak heb ik me niet op een tweesprong bevonden” Was het niet fysiek, dan in ieder geval wel psychisch. Me geregeld afgevraagd wanneer ik weer eens in een turbulente situatie verzeild was geraakt. Waarbij het er veel van had dat ik de consequenties van mijn daden dan wel van mijn gedrag pas achteraf realiseerde. Hetgeen mij zeker niet uniek heeft gemaakt; daarvoor ben ik niet in de wieg gelegd en sta ik garant voor de gemiddelde mens, de gemeenschappelijke doorsnee. Hoewel ik daar in mijn gedachten ook weerde nodige vraagtekens bij weet te zetten. Uniek aan de ene kant en doorsnee als gemeenschappelijke noemer. Niet de man vol met daden,met uitgesproken verlangens, laat staan de man die het weten kan en indien hij dit dan weet zich ook nog wel wil laten voorstaan op dit weten, wat vaak direct gepaard gaat van de nodige vraagtekens. Dat het menselijke mij niet vreemd is en dat ik geen zeven sloten tot mijn beschikking heb gehad om in die ene sloot die ervaring op te doen, neen, daar ga ik absoluut niet prat op. Want dat er sprake was van een verschrikking, ook dat staat mij nu zeer helder voor de geest. Dat berouw veelal na de zonde plaatsvindt niet alleen een platitude, maar juist in het kader van als dit en dan dat de volgende gemeenplaats. Alsof mijn leven uitsluitend gemeenplaatsen zou kennen…
Neen, geenszins! Noem het desnoods belevenissen, waarbij het leven zich schuilhoudt in de veronderstelde nissen, als ware heiligenbeelden. Waarbij het grauw van het zandsteen mogelijk een bijzondere rol is gaan spelen. Zandsteen dat grauw uitslaat van het milieu dat danig is vervuild, de fijnstof waar geregeld melding van wordt gemaakt, veelal gepaard gaande van het CO2 dat zich in de ons omringende lucht een plek heeft verworven. Waardoor ik wederom de indruk krijg dat mijn gedachten weer eens vrolijk met mij aan de loop gaan, ik stevig mijn gedachten weet te verzetten maar nog steeds dat andere, onwerkelijke, besef. Het zal moeten slijten; voorlopig is het kranig en danig aanwezig. Dus doe ik er maar een troostrijke foto bij: ons interieur, waarbij de sloophouten ‘kerstboom’ het licht nog steeds sprankelend door de kamer heen werpt. Van een stille nacht kan nog steeds geen sprake zijn!


IMG_0009