Psycho killer.

Soms zijn er van die liedjes die de ganse dag in m’n kop blijven zeuren. Neem nu Psycho killer van de sprekende koppen. Om dan uiteindelijk te ontdekken dat ik in de regel niet verder kom dan ‘what you say, nanananana nananana’ gevolgd door ‘ohoho yeh yeh yeh yeh, nanananana etc.’ Schiet niet echt op, maar dan nog blijft het zich herhalen. Zo ook deze dag. Hooguit een herhaling van wat al eerder gepasseerd is. De derde dag van januari, zondag, met hooguit een ander jaartal. En wat de afgelopen dagen in ieder geval heeft overleefd, is de kerstster. Die nog steeds in volle glorie staat te prijken. En voor wat betreft die die Psycho killer, zijn het beelden die ik schoot in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Waar een wat bijzonder wonderbaarlijke tentoonstelling van Isa Genzken onder de titel ‘Mach dich hubsch!’ aan de ene kant fascineert, aan de andere kant de bezoeker in vertwijfeling brengt. Waarbij afval wordt verwerkt tot kunstwerk, het niet toegestaan is om de objecten aan te raken en waar laaghangende draden de bezoeker belemmeren om deel van dit geheel uit te gaan maken. Tot hier en niet verder als het ware. En ware het niet dat naam en (hoe)veelheid in het totaal der dingen een wezenlijke rol spelen, zou de doorsnee Nederlander er waarschijnlijk geen euro aan uit willen geven. En toch is dit kunst. Ook zij weet immers de geest te prikkelen. Zij blijkt in staat om de een op een ander been te zetten. En juist door dit andere been naar voren te brengen, slaat in mij ook de vertwijfeling toe. En van die vertwijfeling wil ik een derde deelgenoot maken. Maar of ik hier ook in slaag is van een totaal andere orde. Laat staan dat het ook jou overkomt dat het een liedje wordt dat in jouw kop rond gaat zingen: toch nog een psycho-killer”!


IMG_0923


IMG_0951


IMG_0952


IMG_0958


IMG_1006


IMG_1007