Prutsloot en de Baron…

Niet van node! Noodzakelijk! Noodzakelijk kwaad! De noodzaak om te komen tot… En veelal blijft het daar dan bij. Nu realiseer ik mij terdege, dat het vandaag weer donderdag is. De eerste donderdag van de maand en dat het fotocafe de deuren opent. Een maand geleden was het de tweede januari van het jaar Des Heren 2014. Liep de nacht in zekere zin dramatisch af. En prijs ik me nog steeds gelukkig dat ik daar vandaag de dag nog melding van kan maken. Een van de zaken die ik, terwijl ik tot mijn nek in die prutsloot stond en mij opmaakte voor een mogelijke verdrinkingsdood, was een avontuur van de Baron von Muchhausen.
Het behoeft dit keer geen betoog dat het avontuur dat ik naar voren wil brengen de volgende titel draagt: HOE DE BARON ZICH AAN ZIJN HAREN UIT HET MOERAS TROK.
Net zoals ik zelf voortreffelijk kan springen, kon mijn paard dit ook. Ik nam altijd en overal de kortste weg. Sloten noch schuttingen hielden mij tegen. Eenmaal zat ik achter een haas aan die pardoes de straatweg overstak. Een koets met twee fraaie dames reed voorbij tussen mij en de haas. Mijn edele viervoeter zette zo snel af dat wij door de koets – waarvan de ramen open stonden – heen vlogen, en ik maar net de tijd had om mijn hoed af te nemen en de dames mijn welgemeende excuses te maken voor de genomen vrijheid.
Een andere keer wilde ik over een moeras heen, dat me aanvankelijk niet zo heel breed leek. Maar tijdens de sprong ging ik daar anders over denken. Zwevend in de lucht keerde ik weer om, naar waar ik zonet vandaan gekomen was,om een grotere aanloop te nemen.
Niettemin was mijn sprong ook de tweede keer te kort en verdween ik niet ver van de andere oever tot aan de hals in het moeras. Hier had in onafwendbaar moeten omkomen als ik niet door de kracht van mijn eigen arm mijzelf aan mijn haren, samen met mijn paard, dat ik tussen mijn knieen geklemd hield, er weer uitgetrokken had.
Dat verhaal ging door mijn hoofd. Het behoeft geen betoog dat mijn stalen ros zich nog droog op het talud bevond, dat mijn haren toen nog een lengte hadden dat ik mijzelf aan die haren de kant op had kunnen brengen, ware het niet dat… maar dat verhaal valt te lezen wanneer je mijn verslag gaat lezen dat ik schreef in die eerste week van januari.