Pro Dea voor Ikea!

Als het enigszins kan, moeten zaken blijven verbazen. Verbazing die zich voordoet in de ogen van een kind. Wanneer een oudere zich niet meer kan verbazen, dan is het kind in die oudere verdwenen. Althans, dat is mijn opinie op dit moment. Natuurlijk ben ik door mijn eigen tijd achterhaald, heb ik niet meer dat ongerepte, laat staan dat het ongerijmde nog deel van mijn leven kan uitmaken, mijn onbevangenheid voor een belangrijk deel is verdwenen, maar dan nog overkomt mij nog steeds zo’n moment van verbazing. Niet bepaald wereldschokkend, niet overweldigend, simpel weg de eenvoud waarmee zaken zich rond mij voordoen. Een beetje alsof veel zaken in een voorspelbaar jasje zich als nieuw presenteren. Nu weet ik bijvoorbeeld niet of ik daarmee de juiste toon zet, maar het geeft iets weer hoe ik de dag als vandaag de dag toch tegen de dingen van alledag aankijk. En dat heeft voor een deel iets weg van een openbaring. Want naast de verrassing kan het haast niet anders dan…
Wat te denken van Ikea”! Ik dacht dat meteen uur of wat, maar dat had ik mooi verkeerd gedacht. Het lijstje op zich oogde niet groot. Alleen met een rolstoel,met een vergelijkend warenonderzoek, een versnapering onderweg en een tweetal karren die met regelmaat werden gevuld, waren we zes uur later onderweg naar huis. Wat heen en wat weer, iedere keer een beetje en uiteindelijk wat meer, het heeft veel weg van een Pro Dea voor Ikea. Dat warenhuis uit Zweden spint daar goed garen mee. En dat wij beiden aan het einde van de dag het end in de bek hadden, ook dat vervult me bepaald niet met verwondering. Dat mijn leeftijd een rol gaat spelen is de kniesoor in mij die daar op let. Dat ik her en der een zitplaats uitzocht, ook dat zal niemand verbazen. Maar dat ik door dat end in mijn bek voor vandaag met die verbazing stop… Morgen kan alles immers anders zijn, zoals ook vandaag!