Principe

Het heeft wel wat! Wat”! Afhankelijk zijn. Hoewel dit niet geheel in mijn straatje past, geef ik me daar toch aan over. En dat bij vol bewustzijn. Misschien dat ik me toch eens wat meer moet bezig houden met principes die ik huldig en deze wat meer aan de omstandigheid dien aan te passen. Dan heeft het er alle schijn van dat ik ogenschijnlijk een voorbeeldig burger ben, houd ik me vast aan die veronderstelde schijn en gedraag me als zodanig. Hoe vaak heb ik in mijn leven niet de schone schijn opgehouden”! Geen flauw idee, maar dat ik dit deed behoeft geen twijfel. Ik klooi maar wat aan, huldig die veronderstelde principes en gooi ze, afhankelijk van de situatie, met dezelfde gang overboord. Het houvast wat wordt verondersteld gaat er met dezelfde gang achteraan. Realistisch”! Wel zeker! Conformistisch”! Wordt een twijfelgeval. Functionalistisch”! Ook dat doet zich voor. Utopistisch”! Gezien het feit dat Utopia op de beeldbuis is verschenen, kan het haast niet anders dan dat men meedrijft op wat ooit door Frederik van Eeden werd beoogd: Walden I. Uit een ander tijdperk en tot mislukken gedoemd doordat teveel ego’s een rol gingen spelen. Walden II dat door Laing en Cooper in de jaren zeventig de Anti-psychiatrie gestalte werd gegeven. Toen ‘Wie is van hout’ een bestseller werd. Toen de democratisering in diezelfde psychiatrie furore mocht maken. En waar vormen van opportunisme mede een rol ging spelen. Uiteindelijk resulteerde in de gang ‘terug naar de stad’, waar nu nog steeds de gevolgen van zichtbaar zijn.
Iets ten principale is niet direct voor mij weggelegd. En daar treur ik absoluut niet om. Dat ik we wel laat leiden door mijn moraal, is simpelweg door de erkenning van mijn mens zijn. Ook ik ben bekend met het fenomeen dat ‘niets menselijks mij vreemd is. Ook ik blijf me geregeld verbazen omtrent de uniciteit van diezelfde mens. Laat me dan ook graag verleiden om daar deelgenoot van te zijn. De creativiteit die letterlijk van een ander afspat. De eenvoud waarmee sommigen door het leven gaan, door het leven stappen. De willekeur waardoor een ander gedoemd is te mislukken. De genialiteit van een derde. En de onbevangenheid die nog weer anderen zich eigen hebben gemaakt. De ogenschijnlijke onverschilligheid achter die achter een bolster schuilgaat. Het rotte van een mispel. En de schoonheid van het verval. De symboliek die mensen kunnen uitdragen en het houvast dat dagelijkse rituelen velen biedt. Daar gaat het vandaag een beetje over. De toon die ik voor vandaag wil zetten. Het positieve dat sommige mensen uit dragen. Ondanks de ontstellende ellende die zich voordoet in hun bestaan. Deze tekst is juist voor hen bedoeld. Om daar mogelijk wat kracht uitte kunnen putten. De put de rug toe te doen keren en de verwachting dat een volgende keer…. Maar ook dat is niet aan mij. Neen, als zo vaak is dat de overtuiging die in jezelf schuilt. Als dit epos iets van die kracht weet los te maken…
Laat het mij weten! Het sterkt mij in mijn geloof!