Pravda

Geloof mij! Als ik zo bij mezelf te rade ga, kom ik er geregeld uit. De vraag alleen waar ik dan uitkomt laat zich raden. Zo ben ik dus in staat niet alleen mijn eigen opgave te zijn, maar ook de vragen die rijzen geheel naar mijn eigen genoegen wel dan niet te beantwoorden. Of te laten voor wat ze zijn! Buitenbeentjes! Misfits! En dat alles in een flits. Een draai, een pirouette die mij bijkans in een warreling weet te storten, de wereld laat vervagen tot in één langgerekte rimpel.


iGer.nl 
Dan ook kan ik me voorstellen dat je wat meewarig een schouder ophaalt, even met een wenkbrauw fronst en overgaat tot jouw orde van de dag. Dat je nog steeds niet zit te wachten op mijn woorden die, er even in en daarna waarschijnlijk zomaar weer verdwijnen.
Want al eerder heb ik ergens deze woorden naar voren gebracht en getracht om daar wat overdenkingen aan toe te voegen. Toen nog in een totaal ander kader. Nu weer in de woorden die ik dit weekend ergens onderweg ben tegengekomen. Om een ‘statement’ neer te zetten!Maar dat is wel een uitspraak die met een grote korrel zout gezien mag worden.

 ‘Singulas horas singulas vitasputa.’ ‘Leef elk uur alsof het je hele leven is.’

Dat staat! Dat statement! Een status ment een toren in Alkmaar. De Waag toren torent nog immer boven het gepeupel uit. En houdt datzelfde gepeupel deze kreet voor. Alleen voor hen die dit willen zien. Die dit kunnen zien. Maar juist voor de mensen die geen Latijn kunnen lezen heb ik deze vrije vertaling meegenomen. Omdat ook dit een waarheid is. In dat andere kader. Bijvoorbeeld van een rimpel. Desnoods een teken van ouderdom. Oud en dom. Totaal anders dan jongelui. Jong en lui. Oud en vlug. Wijsheden! Geen waarheid. Want over de waarheid valt altijd wel de deken van twijfel te trekken. Geen waarheid of er is wel een tapijt in de buurt. Geen waarheid of gefronste wenkbrouwen worden je deel. Of er wordt wat hoofdschuddend geregaeerd. De waarheid laat zich niet meer als een krant lezen. Hoewel de huidige Pravda nog steeds furore maakt. Al is dit slechts als boulevardblad. Ook roddel en achterklap kunnen als waarheid een eiegn leven leiden. Leiden ook een eigen leven. Zoals vroeger de verhalen bij de kapper. Of, in een nog andere tijd, bij de barbier. ‘Knippen en scheren, mijnheer”!’

 


iGer.nl
En geknipt werd er. Met een bloempot. Geschoren ook. Aangestipt met aluin.aluin als bindmiddel. Gelijk aardappelmeel de puree kan binden. Stelpen heet je dan. Of anders gezegd: binden. Wat ik vandaag, in zekere zin, ook deed. Althans, weer eens een poging waagde.


iGer.nl
Mij aan de sluizen waagde. Probeerde weer eens het een en ander te vangen. Hetgeen voor een deel is gelukt. Om over dat andere deel maar te zwijgen. Ik heb namelijk de indruk dat ik, met mijn huidige toestel, een limiet aan het bereiken ben. Na zoveel keer in- en uitgeschoven, onder de regie van mijn rechterwijsvinger, heeft het er veel van dat de inhoud aan het leiden is. Neen, beter gezegd, aan het lijden is. Dat de lens niet geheel meer overeenkomt met het beeld wat mij voor ogen staat. En dat leidt dan weer tot een teleurstellend resultaat. Nu begin ik langzaam het vermoeden te krijgen dat ook bij een merk als canon een bepaalde eindigheid zich voordoet. Ook dat heeft veel van een leven weg. Plotsklaps houdt ook een toestel ermee op. Nu kan ik wel gaan proberen het geheel te laten reanimeren, maar ook dan is het de vraag of de kosten in overeenstemming zijn met mogelijk een nieuwe aanschaf. En wordt het verhaal van de cost en de baat een wat voorspelbare. Niets is zo nekkend dan de teleurstelling. Nog steeds in mijn ogen. Het zijn dan ook mijn ogen waarmee ik kijk. Uitkijk als het ware. En als die uitkijk dan weer leidt tot een teleurstelling…


iGer.nl