praten

20090617-1245165480N0906blauw505

Die mens zie… Dimensie. Dimensionaal. En gedachten aan de haal. Wakker geschud worden is één ding en in oude patronen vallen een ander. Alsof de afgelopen tijd niets voor mij zou hebben betekend. Nog hoger werden de muren en de reden uit het verleden was zoek. De intieme buitenstaander. De loner. En een gevoel wat Lucky Luke aan het einde van weer een hoofdstuk uit zijn avonturenreeks naar voren bracht: ‘a poor lonesome cowboy and a far way from home…’ Maar ook dit is niet op mij van toepassing. Alleen… er is geen sprake van een alleen zijn.

Maar het maalt wel zo in mijn kop. En het aanbod om deze keer toch hulp te gaan zoeken snijdt mijn hersenhelften door twee”n. Als een opgang en een afgang. Een goedendag en een vaarwel op dezelfde trap. Een trap vooruit en een trap naar achteren. Waarbij naar achteren voor een deel de luchtledigheid verplaatst. Wat ik dan niet eens doorheb. Lopen in gedachten. Spreken in gedachten. Maar huilen ho maar. Tranen. Ook in mijn gedachten. Dat flinke jochie wat als het ware weigert om groter te gaan groeien. De man die zo makkelijk benoemt.

Faalt als man. Faalt als partner. Faalt als vader. Faalt als mens.
Maar niet altijd heeft gefaald. Voor dit moment het moment niet zo vreugdevol ziet.
De somberheid die hoogtij viert. En zich wentelt in een vorm van zelfmedelijden. Zelfbeklag.

Het masker wat valt. En de vraag of de handen worden aangenomen.
Want zij worden mij wel aangereikt. En de factor trots die dan een rol gaat spelen.
De overtuiging dat ik het allemaal wel zelf kan doen.
Omdat ik het ook altijd allemaal zelf gedaan heb.
Ik. Wik ego. ikwik. wiksblik. wikswegen. wikken & wegen.

En communiceer. Met de buitenwereld. Als intermediair. Weblog.
Ondankbaar ben met ieder moment wat mij sinds vorig jaar gegeven is.
Maar ook dat is het niet. Het heeft meer weg van een tuchtiging.
Een lethargie. Gevoelloosheid. Ongevoeligheid met stukjes onverschilligheid.
Onkwetsbaarheid en onbelangrijkheid.
Van puzzelstukjes die wat meer plaats krijgen naar opnieuw de puzzel maken.
Het zoeken van de randstukken.
En tegelijkertijd het loslaten wat daar met grote stappen doorheen banjert.

Neen, nog geen geraniums. Maar ook nog niet de uitspraak.
Van die rechter in ‘The Wall.’ The trial.
Een proces waarbij ik de grote stap ga wagen: ‘hulp moet ik durven vragen.’
Want als er geen uitspraak komt, heb ik niets te klagen.
Juist dan heb ik de keuze gemaakt. Zeker weten de verkeerde…
DIMENSIONAAL

Tastbaar, de bewijzen
stapelen zich op
tentoongesteld
in een boek, mijn
zinnebeeld

vereeuwigd,

het wit, vergeeld
de kleuren, verbleekt

zo zit of sta ik daar
en zullen onbekenden
starend
naar een onbekende

zich een moment,
verbazend,
over hun eigen
onbekendheid,

straks.

Ik weet dat ik het doe op mijn manier. Dat heb ik ook gelezen.
Weet dat woorden voor mij niet zomaar zijn:
maar tussen weten en doen ligt een nog ongekende wereld.
Geen stenen maar een levend landschap.
En als ik leer om daar dan deelgenoot van te worden…

20090617-1245165189N1205waz1402

Beter nu dan ooit!