Potje twee (zonder vet!)


iGer.nl
Niet om het een noch om het ander maar als ik wat ga zoeken in de uithoeken van mijn geest kom ik zo het één en ander tegen. Een verzoek van een aantal onbekenden: wat ik vind van de medicalisering in de psychiatrie. Mijn antwoord was dat ik op een andere manier momenteel met diezelfde gezondheidszorg bezig ben maar toch een idee naar voren zou willen brengen”
Vaak gaat het over de gezondheidszorg en de impact die deze zorg teweeg brengt. De ander kan hier heel lovend en dankbaar over zijn, de één is veel minder uitgesproken in zijn of haar opinie.
Ik weet niet zo goed wat mijn huidige positie is in die zin dat ik de vraag wanneer en mogelijk hoe aan het werk te gaan nog niet van een idee kan voorzien. Als ik het positief label heb ik een zeer langdurige vakantie met bijbehorende gevoelens en het andere moment realiseer ik me dat ik een patiënt ben. Als ik mijn pillen slik. Als ik toch weer een steek van Titje! onder mijn huid ervaar. Of me wat licht in mijn hoofd voel worden.
De opmerking te horen krijg dat ik er nu beter uitzie dan al lang geleden. En ik moet dit beamen. Wat zag ik er toen getekend uit. Ingevallen wangen, rood omrande ogen en een uitstraling van vermoeidheid. Dus zou je kunnen stellen dat ik vooruit ben gegaan. Op mijn manier gezonder leef. Met andersoortige sores. Mijn ogen minder hol staan. Mijn baard weer gecentrimetreerd is. Ik zelfs een buitenkleur vertoon. Het wat minder koud heb. En mijn bezigheden met een zekere inspanning verricht. Tenminste, niet geheel noemenswaardig, maar dan nog. En dit mij afleiding oplevert. Ik er een bepaalde mate van plezier aan beleef. Het mij afleidt. En de tijd zomaar doorgaat.
Mij inspiratie geeft. Ik andere prikkels mag ervaren. En vijf keer dertig liter tuinaarde weet te verspreiden. Zwarte vingers krijg. En het groen wat nog even op zich laat wachten. Maar nog niet zover ben dat er sprake is van ‘enig nut.’ Vraag niet wat hieronder kan worden verstaan maar de Algemene omschrijving van een vereniging als ‘Nut & Genoegen’ geeft een richting aan. Of de vereniging WIK. Typ dit in en de verenigingen vliegen rond je ogen.


iGer.nl
Is Willen Is Kunnen dan een typering die op mij van toepassing kan zijn” Mogelijk al is” Want van de één op de andere dag van arbeidzaam en deelnemer in het arbeidsproces naar de gedwongen positie van patiënt of het eufemistische ‘zorgvrager’ is nogal een brug te ver. Zo er sprake zou kunnen zijn van een brug. Ik ben er één aan het bedenken en voel momenteel het meeste voor een ‘kneppelbrug.’ Nostalgisch voor een deel, natuurlijk doorwerkend in hout en de nerven en littekens die juist zo’n brug met zich mee kan brengen. Kneppels als verbastering van mogelijke knuppels.
Maart alweer. Zomaar de winter voorbij en een deel van het voorjaar wordt zichtbaar. De blaadjes verscholen in het bruin van een vel. De kleuren die zich nog steeds verschuilen.
Mijn ogen die steeds meer en daardoor minder gaan zien. Want kijken kan vermoeiend zijn. Het voor een deel sluiten van mijn jaloezie”n. Het luxaflex tijdperk wat op aanbreken staat. Als omschrijving. Omhoog, omlaag, half geloken en heel geopend. De selectie van de spelende elementen. Een groot klankkleur orgel tenminste, als ik mijn ogen daar niet voor sluit.
En zo kwam ik weer eens op mongolenogen. Omdat daar een grote mate van vertederende afkeer een rol zou kunnen spelen. Tenminste, voor de buitenstaander. De mens die wordt geconfronteerd met deze bijzondere mens. En daar idee”n bij kan hebben.” Of bij kan krijgen” Niet om te shockeren! Gewoon om bij stil te staan. Niet om mijn eigen positie door te bepalen. Als gegeven. Van een ander zijn.
MONGOLENOGEN
Een grote grijns
op zijn gezicht
verraadt hem,
in dit licht gezien
zijn zijn mongolen
ogen nimmer bedrogen.
Hij leeft, heeft besef
van zijn en ziet de
wereld met gekleurde
ogen twinkelen en
zijn lach komt hortend,
stotend gul afstotend
blijft zijn tong op
mij gericht, ik lach
en knijp mijn ogen dicht.
De idioot in het bad. Van Vasalis. Mevrouw Drooglever Fortuyn-Leenmans. Kinderpsychiater. Uit de bundel ‘Parken en Woestijnen .’ Haar werk spreekt mij aan. Charley Toorop. Zelfportret met ronde, grote ogen. Ook haar werk spreekt mij aan. En als dit één en dat ander mij zo aanspreekt is het dan mogelijk dat het vorenstaande zomaar een plaatsje krijgt””! In mijn ogen wel!


iGer.nl
Dus denk wel dan dank ik JU!