Poly en nog wat…

Het leven is als sneeuw: je kunt het niet vasthouden maar de herinnering blijft.
Kreeg deze tekst van M. Omdat hij deze tekst wel toepasselijk vond. En ik naliet om naar het waarom te vragen.
Want sommige vragen stel ik wel, maar meer van binnen.
Niet omdat ik niet nieuwsgierig ben naar een mogelijk antwoord, een bewering dan wel een mening, maar meer om stil in de gedachte te staan. Als het ware in de gedachte op zich.
Alsof ik mij dan in een vacu”m begeef. De transparantie van een ei. Een glazen ei weliswaar.
Onkwetsbaar in dit vacu”m zou ik dan met mezelf van mening willen verschillen. De plussen tegen de minnen wegstrepen en kijken welk een rijkdom zich in deze ruimte dan gaat voordoen.


iGer.nlOm de broodnodige luiers in te vervoeren nogmaals in de aanbieding! Geen 1000 maar Lidl!
Beleggers schieten voortdurend in de stress als gevolg van de dagelijkse gang van zaken op de beurs. Kleine spaarders turen met zuinige blik naar de dagafschriften van hun bankrekening.
Maar ik kwam ook iemand tegen die de wacht is aangezegd. Door een te kleine organisatie en een terugloop in bestanden geen werk meer. Of mogelijk toch een ordinaire bezuinigingsmaatregel waar je de vingers niet achter krijgt. Ben je een eind in de veertig, nog net geen vijftig en kijk je opeens anders tegen tijd, leven en waardering aan. En dan heb ik het nog niet eens over het gevoel van afschrijving wat zich kan voordoen”
Dat is dan 1 mens. En dat is heel wat anders dan ettelijke miljarden!
Mensen die wat achter laten.
En ik de rol van scribent voor een deel op me neem.
Mensen die ook met velerlei gedachten spelen. Het te kwaad kunnen krijgen met gevoelens. Hun gevoelens.
En hoe anderen daar dan weer op kunnen reageren. Met schouderklopjes of met een schouderophalen.
Misschien wel het beste met je voorhebben maar waarbij het wat onbeholpen ‘de strot’ uitkomt. Mensen met de beste bedoelingen.
Of gewoon mensen die net zo onbehouwen verder gaan als dat zij altijd al deden. Geen emo maar meer ego typjes”
Woorden achter laten. Plaatjes kijken en momenten proberen te vangen. Vast te leggen. En te herhalen.
Soms kun je het leven wel vast houden”
Nog vaker doe je het toch in die herinnering. Ontdaan van kleuren. Ontdaan door de omstandigheid.
Mogelijk van wat meer contrast voorzien. Of stomweg ‘opgeleukt!’ Ook ik mag woorden achter laten.
Soms gedreven, soms hoogdravend, soms gewoon wat flauwekul.
Goed dat er dan weer anderen zijn die daar dan weer mee uit de voeten kunnen! Want zo kan de sneeuwpop blijvend groeien!

WOORDEN ACHTER LATEN

Als ik het ooit opnieuw kan doen

hoe zou ik dan….”

Een ander ouderpaar, een wieg

op een andere plek beginnen”

Veel leren en de beste zijn,

glansrijk carri”re maken”

Veel status en de roem omarmen

zichtbaar beter dan de anderen”

Aanzien en bekend zijn, adoreren

mij die anderen”

Als ik het ooit

opnieuw zou

doen

doe ik het net

als

toen

ik begon

begin ik

net zo goed

als nu

ik bezig ben.

Want dat een titel als politiek zulke bijzonder buitenissige gedachten vibraties teweeg zou brengen” Geen moment bij stilgestaan. Zoals ik wel vaker niet stil blijf staan. Een beetje als: vivere est movere. Want waar ik ook kijk is een stuk beweging onderdeel van een onzeker geheel gaan worden.


iGer.nl
En wat dat dan weer oplevert: bedankt voor JUW gedachtespinsels!