platte tekst

Dichter. Dichterbij. Nog dichterbij. Nog dichterbij dan dicht erbij kom jij! En dan PATS! Het deksel valt op mijn neus. Eigen schuld denk ik nog even, voor ik in het duister verdwijn. Niet veel later ontdek ik de bult. Met bloeddoorlopen ogen werp ik een blik. Het van spinnenwebben overdekte raam laat meer vermoeden dan ik kan zien. Het donkert duistert en ik verdwijn opnieuw in katzwijm. Een kraan druppelt. Plok, plok, plok, plok. Niet veel later is er een tweede geluid: tik, tik, tik. Ik probeer mijn oor te luisteren te leggen. Plok, plok, tik, plok, tik, plok, plok, plok, tik, tik, plok. Vergeet te tellen en heb geen idee waar de tijd met mij heengaat. Laat mij leiden en geef me over aan de tijd. Plik, tok, tik, plok, plok. Dan opeens plikt tok. Raak ik de draad weer kwijt. Het abonnement laat zich dit keer niet afstempelen. Zelfs niet als ik dit aan een willekeurige omstander vraag. Mijn identiteit tevoorschijn tover. Niet stilsta bij de bult die mijn imago schendt. Ik trek mij terug op de grens van zin. Kan kiezen dit keer. Tussen waan en krank. Laat de keuze voor wat deze is. Kan weer eens niet kiezen. Hul mij in stilzwijgen.
Woorden! Ik trok vandaag mijn jack weer aan. En wapende mij tegen de kou. Een muts bedekt mijn oren en mijn haar wordt platgeslagen. Mijn voorhoofd gaat schuil. Mijn ogen zichtbaar en mijn baard die mijn nek verhult. Handen diep in mijn zakken en een kromming van mijn rug. Als ik langs een etalage loop zie ik een onbekende: ik.


iGer.nl
Nu ik deze woorden schrijf en dit openbaar, is het alweer gisteren. De vrijdagoverweging die aan mijn geest ontsproot. Ik in eerste instantie bij God niet wist waar mijn geest zich mee bezig zou kunnen houden. Omdat ik mijn geest in beweging wens te houden. Opdat ik niet verdwaal in andere gedachte. De minder positieve. Want ook die blijven me intrigeren. Wat daar tegenover te zetten” Misschien de woorden van Willem de Worstelaar. Bijna 81 jaar en voormalig werknemer in een timmerfabriek en worstelcoach. Rob Bakker stelt hem de vraag. “Betaald” Ha, wel nee jongen! Alles uit eigen zak. Je deed dat gewoon omdat je het leuk vond. Of ik rijk had kunnen worden met de sport” Had ik naar het buitenland gemoeten. Nooit overwogen hoor. En ik heb er ook geen spijt van. Ik heb hier toch alles” Een heerlijk huis. Mijn vrouw, m’n zoon, m’n dochter heb ik. Arm en gezond ben ik, en ik voel me rijk.”
Nu valt gelukkig tegenwoordig wel vaker het woord positief. Zeker als het gaat om de winsten die momenteel her en der de beurskoersen laten flipperen. Miljarden, honderden miljoenen, tientallen miljoenen en dan laat ik de miljoenen en honderdduizenden maar als wat wisselgeld achterwege. Misschien zal het in de juiste zin bedoeld zijn, alleen… Waar berusten die ongekende getallen op” Ternauwernood de crisis achterwege, de broekriemen die van steeds meer gaatjes worden voorzien, de aankondiging dat de oogsten mislukken en dat de schaarste toeneemt hetgeen de prijzen gemiddeld doet stijgen, de ogen gericht op het oosten en het westen wat nog steeds de hand op de knip houdt. Vandaar ook die tekstregel van Willem:

‘arm en gezond ben ik, en ik voel me rijk.’

Daar gaat het om. In bovenstaande regel wordt een mensenleven in essentie weergegeven. Al valt aan alle kanten de wereld in duigen, gaat de hemel de aarde kussen, dan nog blijft Willem zijn kijk, zijn blik onverschrokken. Weet wat hem beweegt. Weet tussen welke mogelijkheden hij zich kan bewegen. En beweegt zich daartussen. Arm en gezond en dat rijke gevoel.


iGer.nl
De waarheid van een mens van alledag. En inhoud geeft aan dit gegeven.