Pinokkio.

Altijd wel weer iets te liegen. Of liever gezegd iets bezijden de waarheid vertellen. Dat klinkt een stuk minder beladen, dan wanneer je het over liegen hebt. Het is nu eenmaal zo voorspelbaar wanneer iemand naar je gezondheid vraagt. Het woord goed volstaat in de regel en het feit dat de ander nalaat om door te vragen, zorgt ervoor dat je de koetjes niet alleen van de kalfjes weet te scheiden, maar dat de ontmoeting die heeft plaatsgevonden ook door oppervlakkigheid wordt gekenmerkt. Neen, wanneer je selectief te werk moet gaan is het gegeven van die ontmoeting veelal een wassen neus. En, gelijk Pinokkio, wordt ons een afgang bespaard. Dat neemt niet weg dat het ergens blijft knagen, dat het eenvoudigweg je schouders ophalen toch met enige druk op de schouders gepaard gaat. En dat werkt enigszins verlammend, in die zin dat een bepaalde mate van lusteloosheid mij bekruipt. Iets willen doen zonder te weten wat je kunt doen, iets willen verlichten zonder werkelijk de last te verminderen, iets willen overnemen zonder in staat te zijn om dit ook fysiek op je schouders te nemen, en kwaad worden helpt ook al niet. Vloeken heeft weinig zin, hooguit dat de ontlading zich even op iets anders richt om niet veel later wederom de ontdekking te doen dat het mogelijk voor een moment oplichting heeft geboden om een volgend moment weer in alle hevigheid terug te komen. Een dag laten passeren zonder daar enig genoegen, zonder daar enige lol aan te beleven. Een verloren dag. Er valt dan ook weinig te lachen, gezien de situatie waarin Marlies verkeert. En wanneer zij dan een App uitdoet waarin zij steun vraagt wanneer het haar en Vincent allemaal teveel wordt, komen gelukkig ook goede reacties naar voren. Maar ook reacties die haaks staan op wat eigenlijk gevraagd wordt: of de energie die zij in dit verzoek doet ook door de ander als zodanig wordt verstaan. Zij noemt met name mensen uit haar ‘inner circle’, mensen die met haar situatie begaan zijn. En het is dan vervelend te constateren dat mensen zich distantieren van dit verzoek door te stellen dat zij dit groepsgebeuren aan zich voorbij willen laten gaan, maar zij altijd bereid zijn om op een persoonlijke manier benaderd te willen worden. En ook dat kost haar energie, naast de drempel die zij heeft moeten slechten om over deze vraag om hulp heen te stappen. Het is maar net hoe of je zelf zaken interpreteert. En wanneer die interpretatie zich voordoet zoals het zich voordoet in deze situatie wordt een ander oordeel wat mij betreft helder: het ego van die mens staat boven alle anderen.
P.s. zelfs de zonnebloemen laten hun kopjes hangen…


IMG_9216