Pick, Alzheimer of gewoon een dementia sinilis"


iGer.nl
Er worden wel grappen overgemaakt. De voornaam van Alzheimer. ‘Dat weet ik niet meer”‘ En dan gevat: ‘” daar begint het mee.’ Alouis. Een voorname voornaam. Later, afgekort, een symbool van de AA geworden. Toen Korsakow zich nog liet vergezellen door Wernicke. En het gegeven begon in te teren.
Dat gevoel overvalt mij ook regelmatig. Dat ik denk dat ik te weinig te denken heb. Dat mijn geest zich in mijn eigen luchtledigheid weet bezig te houden. En dat het mij dan goed doet als ik iemand passeer die mij gedag zegt. Zelf heb ik nog wel eens de neiging om stommetje te spelen. Niet zozeer geen zin maar gewoon om het obligate van de dag aan mij voorbij te laten gaan. Alsof ik mij wat terzijde probeer op te stellen. Het Remy gevoel wat mij overeind dreigt te houden. Want die vraag werd mij gesteld. ‘Wat deed jij toen je je eenzaam en alleen voelde”!’ Ik verwees naar ‘Afscheid’.
De kroeg die gelijktijdig vriend en vijand speelde. De muren die bruin waren en waar het verdriet van afdruipte. Voor hen die daar oog voor hadden. En de weemoed waarmee de jukebox van geld werd voorzien. Kwartjes voor een nummer. En dan geregeld in de herhaling. Iedere keer weer datzelfde nummer. Om dat gevoel kenbaar te maken. Om dat gevoel proberen te delen.” Om dat gevoel te gaan ontkennen.


iGer.nl
‘As tears go by”‘ ‘The wind cries Mary”‘ ‘The last time’ desnoods. En bier. Veel bier. Bier waarin ik kon zwelgen. Bier gepaard gaande met sigaretten want een sjekkie draaien zat toen nog niet in mijn vingers. Nu draai ik daar mijn hand niet voor om maar draai ik, hoogstzelden, nog een shaggie.
Een sjekkie of een shaggie. Het verschil tussen sex en seks.
Maar het gaat toch vaak over hetzelfde. Zoals mijn dagen veelal hetzelfde zijn. Ik mij niet goed kan voorstellen dat ik in een andere tijd de tijd mocht invullen met voordrachten. Performences als lessen desnoods. Proberen anderen inzicht te geven in de ontdekkingen die ik was tegengekomen, in mij opnam en probeerde te delen. Het gidsen wat ik probeerde te enthousiasmeren en in mijn achterhoofd regelmatig in de veronderstelling verkeerde zelf ook niet te weten waar ik op afkoerste. Alsof er ergens een soort van ingebouwde TomTom mijn navigatiesystemen afwegingen liet maken en ik niet veel meer hoefde te doen dan wat meesturen.
Meeslepend werken. Was het wel werken” Of waren die dagen niet veel meer dan een soort van verkapte bezigheidstherapie. Waarbij ik de vraag uit de weg ging wat daar dan weer de waarde voor mij van was. Want er was ook regelmatig sprake van teleurstelling. Momenten waarop mijn inbreng anders werd gezien dan wel beschouwd dan de waarde die ik aan mijn creativiteit wenste toe te kennen. Uitwerkingen naast vragen, inleidingen en mijn pogen bruggen te slaan tussen de verscheiden te onderscheiden vakken”
Ik schreef wat af maar werd voor een belangrijk deel niet gelezen. Moest daar zelf, op een ander moment, op terugkomen. En constateerde dan ook weer dat Alzheimer mij nog geen tolgeld had gevraagd. Als Alzheimer “berhaupt tolgeld zou kunnen vragen. Zoals Alzheimer wel van anderen een tol wordt gevraagd.
Het is ook geen vraag noch een opmerking. Het gaat om de feitelijkheid van de verschillende momenten. En indien ik die nog steeds ervaar als uniek, ik er niet bij stil wens te staan bij de mogelijke constatering dat er,ogenschijnlijk, sprake is van een herhaling, hoor je mij niet tegensputteren.
Ik kwam en keek. Ik zag en dacht. En toen ik dacht, dacht ik dat ik keek. Maar toen ik nog eens goed keek”

ALZHEIMER”

Al die prikkels in mijn hoofd

vechten, om een plaatsje;

al die cellen in mijn hoofd

raken steeds meer gevuld;

als

al die cellen in mijn hoofd

gevuld zijn met die prikkels

vergeet ik wat er voor mij ligt

en noemt men mij

dement.

Ik weet echter beter:

mijn 1.000.000.000.000

gevuld,

ik hoef niet meer

zo nodig!

Hoe zal dat zijn als Alzheimer zijn zin zou krijgen” Zou het dan echt zo zijn dat al die mistsluiers de zon doen verdwijnen” Zou het dan echt zo zijn dat er geen sprake meer is van een voor dan wel een achterkant” De vraag naar een vrede op aarde zomaar uit mijn taalschat gaat verdwijnen”
Ik niet meer stilsta bij mijn schepping of dat de evolutie een soort van azolutie zal gaan worden. Van A tot Z in plaats van
A naar Beter”

Wat maakt het uit. Wat maken deze woorden uit” Wat maak ik uit”

Maak ik wel wat uit” En als ik dan iets uitmaak, waar maak ik dan, uiteindelijk, deel van uit” Van dat plan. Of trek ik toch mijn eigen plan terwijl ik blijf tasten. Zowel in het licht als in het duister. En zijn het wel mijn gedachten die zich in dit duister moment voordoen””!

Ben ik een kind van het licht”

Een oud kind”

Een kind”

Een”

Ach, ik ben. Ik denk. En ik dacht.
Vandaag wat nu weer gisteren is. Morgen even op terugkomen.
Dat lijkt mij het enige voordeel.
Dat je jezelf oneindig mag herhalen.


iGer.nl
En dit iedere keer opnieuw als nieuw ervaart”!