Perspectief

Door 30 juli 2011

Zuchten geeft verlichting. Tenminste, soms wel eens aan een hart vol smart. Althans, dat heb ik ooit nochtans begrepen. Hoewel van de voorgaande zin geen syllabe klopt, is de schrijftaal duidelijk. Daar hoeft geen groen boekje aan te pas te komen. Dat klopt te allen tijde, gelijk mijn hart regelmatig ietwat onregelmatig klopt. Maar dat schrijf ik toe aan de veranderingen of mogelijkerwijze aan de verbeteringen.

Verbeter mijn wereld en ook jouw wereld draait door. Dat deet’ie al! Kijk maar eens over de schutting van de buurman. Grensverleggend en daardoor geestverruimend. Pak de fiets en dwaal wat rond. Wat je dan krijgt? Andere ontmoetingen. Andere prikkels. Mogelijk andere ideeën. Misschien wel weer andere inzichten. Invalshoeken. Veranderen perspectieven. Dan kun je op zoek gaan naar huisjes. Oude en recente huisjes. Straten met klinkers, kinderhoofdjes en voorspelbaar asfalt. Pleinen en Vinex wijken desnoods. Of stoepranden die gaan wijken. Tegelpaden die worden afgewisseld met klinkers. Paden, wegen, lanen. Nog meer asfalt. Tarmac. Stof. Een verdwaalde aankondiging. Van een circus desnoods. Verdwenen in een wijkende horizon. Landelijke landerigheid. Een kwakende kikker. Een opkikker. Een brutale merel. Een eend. Met steeds groter wordende pullen. Een reiger. Statig door het gas heen lopend.

Een verzameling dingen. Foto’s. Speelgoed. Teksten. Herinneringen. Ontmoetingen. Zinnen.  Gedachten. Het lijkt wel nu.                Gisteren. Vandaag. Morgen.

 Gaat mijn wereld groter groeien? Vakantie. En de buren gaan. Tot een ander moment onderweg.

Het weer woekert wat verder. Laat het grauw overgaan is wat grijsblauw. De horizon weet van geen wijken. En ik kijk nog eens. Op een ander moment met een vergelijkbare blik. Van al eerder genomen plaatjes. Genoeg om een vergelijk te laten ontstaan. Een schip aan diezelfde horizon. Met veronderstelde witte zeilen. Lid van de bruine vloot? Waarschijnlijk.

Toch werd de wereld vandaag weer wat groter. Door anderen. Door wat anderen doen. Met dingen rond mij. Met mij. Met anderen door mij. Maar ook door dingen te doen met anderen. Juist die dingen doen weer wat meer met mij.  Ik leg ze vast. En laat ze zien. En doordat anderen dit weer zien… leggen zich de dingen vast.

Rijk word ik, van binnen. Buiten raak ik binnen. En komen deze zinnen. Borrelen op als een weersvoorspelling. Een weer omslag? Of stomweg weer een omslag?! Ach…

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 30 juli 2011 om 19:54 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.