Perfect

Het hoeft niet altijd perfect te zijn. Met iets minder neem ik ook genoegen, maar wanneer het echt aan mij zou liggen… bijna volmaakt spreekt mij aan, maar een randje aan een kantje wil er ook nog weleens in. Het zijn juist de onvolkomenheden waar mensen over struikelen, een trottoirtegel die verspringt, een putdeksel dat niet goed meer past, een hoofddeksel dat door de tijd achterhaald is. Of wat te denken van een potje waar het deksel spoorloos verdwenen is. Die ene valse noot in de suite die garant staat voor de notenkrakers. Wat daarvan te denken, terwijl die schilder nog even uithaalt met zijn penseel en daardoor het volmaakte werk naar de kalebiezen helpt. Neen, eerlijk gezegd heb ik daar absoluut geen last van, kan ik me vinden in mijn onvolmaaktheid en ben ik zichtbaar verrukt wanneer het een ander lukt om mijn volmaakte droom in een wezenlijk fysiek resultaat weet om te zetten. Een boekwerkje dat onder de noemer van een folder door het leven gaat, waarbij die folder niet zo letterlijk dient te worden genomen. Ik spreek liever over een boekwerk, hoewel ook dat niet geheel past bij de vorm, laat staan bij de inhoud. Het wezenlijke allegaartje waar ik een abonnement op heb genomen, waar ik het ene moment verrukt over ben om het andere moment de verrukking in de vergetelheid te bergen. Op te bergen in het archief dat dit keer niet rond is en weinig kans maakt om dit pand te verlaten… Blijf vandaag nog maar eens een dagje binnen, gezien het feit dat het weer mij nog steeds niet nood om naar buiten te gaan. Blijf ook wat beperkt in mijn bewuste keuze voor een dag als vandaag en zet uit balorigheid maar een nummer op: Lou Reed, a perfect day…