Pais en vree.

Ook ik heb mijn beperkingen. Alleen… ik ken ze gelukkig niet en dat wil ik graag zo houden. Want stel je voor dat alles wat zich in mijn leven voordoet, zonder enig slag of stoot plaats zou gaan vinden. Dat het de vanzelfsprekendheid is die mij voorafgaat en dat de angst voor het mogelijk onbekende, direct een aanslag zou kunnen doen op mijn bewuste zijn. Stel je dat eens voor en bedenk daar dan ook nog bij dat alles van een leien dak dan wel van een voorspelbare helling zou gaan. Dat alles pais en vree zou zijn, dan valt er toch niets meer te beleven”! Maar wat valt er nu eigenlijk in de loop der tijd nog te beleven” Moet ik het hebben van die eenvoudige tussendoortjes, de wandeling naar het winkelcentrum, een boekhandel binnenstappen of mogelijk toch maar weer eens naar die treinenzaak. Waar ik eigenlijk niets meer te zoeken heb” Want treinen en aanverwanten staan nog steeds in dozen te wachten tot het later wordt. Of belevenissen waar niemand opzit te wachten” Een foto die jammerlijk mislukt is, een beeld dat doet denken aan een inhoud zonder verpakking, een doorbraak die nergens op slaat of een alternatief voor niets. Hoewel het niets zich niet laat voorspellen en wanneer het een iets is het veelal om wat meer gaat. Ik bedoel maar, het regent en de zon laat zich niet zien. De laatste restanten van de sneeuw leggen zo langzamerhand het loodje en ook van die sneeuwpop valt weinig meer te ontdekken. En ik zit hier heel alleen op mijn kamertje te overdenken wat de Kerstman straks allemaal onder de boom zal brengen. Kadootjes terwijl cadeautjes mij meer aanspreekt. Geen kadootje voor Catootje, want ook Jam K is ervandoor gegaan. Straks weer die eindeloze rij van mensen die het afgelopen jaar het tijdelijke hebben verwisseld. Van de rampen die zich hebben voorgedaan en de verschillende jaarboeken die zich gaan wijden aan alles wat het afgelopen jaar zo bijzonder heeft gemaakt. De musici, de slagers, de veroveraars en de mensen die huis en haard hebben verloren en nu, als opgejaagd vee, een poging doen om naar vreedzamer oorden te vertrekken. Voor zover er geen muren van prikkeldraad in de weg zijn komen staan. Het leed naast het vermaak en het leedvermaak dat zich daarin voordoet. En dat van die mensen en dat welbehagen… ach het leven is niet altijd kommer en kwel, bestaat niet alleen uit droefenis en ellende, maar kent ook de weerschijn van vormen van geluk, van blijdschap en tevredenheid. En dat van die tevredenheid is toch wel iets dat mij bijzonder aanspreekt. Dan besef ik wat mijn mogelijkheden zijn!


IMG_9884


IMG_9885