Laat ook even een reactie achter

Indien je een foto wilt verwijderen van deze website, neem dan meteen contact met mij op.

Een zwaartje…

‘Niemand gaat voor zijn tijd. De goeien gaan eerst’, maar wanneer Hein hier rondwaart bespeur ik bij mij de neiging om mijn zegeningen opnieuw tegen het licht te houden. Eenvoudigweg door deze te tellen en daarna waarschijnlijk ergens in een vakje in mijn geest op te slaan. Een voormalige collega is dood en ik bespeur bij mijzelf een vorm van dubbelheid. Een van zijn uitspraken was: ‘Charitas Christi Urget Nos, de religieuzen de baas, de leken de klos.’ En hij handelde daarnaar in zijn werkzame leven. Op een andere manier maar wist in de regel goed voor zichzelf te zorgen. Nu is dat niet zo vreemd wanneer je bedenkt dat ook hij een leven lang (in-)direct in de zorg zijn boterham heeft verdiend, maar er was altijd dat idee dat zijn belangen op de eerste plaats kwamen. ‘Een zwaartje, wanneer hij een shaggie bietste’, niet deelnemen aan een lief en leed pot, omdat hij altijd in de vakantie jarig was en hij wel van de traktatie genoot, maar te beroerd was om zelf voor een traktatie te zorgen. De belangen van de Literaire Societeit Wikken & Wegen behartigde, maar gelijk een verzoek indiende om namens dit gezelschap een Makropas te organiseren. Zijn broer omschreef als ‘Neef nurks’, aan bijscholingscursussen veelal niet deelnam en het zelfs presteerde om op maandag op zijn werk te verschijnen met de voorspelbare vraag: ‘wat moet ik deze week doen”!’ Wel als eerste een lerarenagenda aanschafte, maar vervolgens weinig deed om zijn agenda bij te houden. Maar ook niet te beroerd was om mij de beginselen van het edele toneelspel bij te brengen, zich als Zwarte Piet te verkleden en ik in mijn rol van Sinterklaas terzijde te staan. Neen, ik had hem een wat langer leven gegund als dat uitgezaaide longkanker zijn einde heeft weten te bespoedigen. Tel je zegeningen, en ik weet niet of hij ook zijn zegeningen heeft mogen tellen. Hij had iets met agressie en volgde hier een cursus in, wat hem in de gelegenheid heeft gesteld om anderen het vak ‘omgaan met agressie’ bij te brengen. Hij had iets met paarden en wist het voor elkaar te krijgen dat hij een paard tot zijn beschikking kreeg om studenten over een bepaalde angst voor wat betreft agressie heen te helpen. Maar dat maakte hem voor zijn collega’s bijzonder transparant. Niet zichtbaar in de regel, wel op maandag hoorbaar aanwezig. Maar dat hoorbaar van hem zijn, ben ik al jaren geleden kwijt. Nu ben ik dat voor altijd kwijt. En zijn het hooguit die dubbele herinneringen die ik aan hem heb…