Laat ook even een reactie achter

Je kunt je Registreren voor een Account zodat je altijd meteen kunt reageren.

vier weken terug en heen…

Het heeft dan ook iets weg van de vele spiegels die men JU kan voorhouden.
20090328-1238243530N0803mare791
Het aardse tranendal in een notendop. Weliswaar op een Griekse tragedie geschoeid maar toch…
De tegenhanger van het Elektracomplex. Gespeeld voor en door het Volk.
Bert Bunschoten, Karlijn, Minke, Joep en Wigbolt Kruijver. Het Volk wat structureel wordt gesubsidieerd. Door het ministerie van OCW. ‘t Zal wel voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap staan. Moeilijk voor te stellen dat mogelijk een onderafdeling Welzijn zou kunnen vertegenwoordigen. Want de zaal was vol. De kaarten waarschijnlijk uitverkocht. En vier heren die zich een maand in de tijd vergist hadden. Nu alvast een voorproefje probeerden tot zich te nemen, terwijl de datum van 28 maart nog vier weken verwijderd is.
En met wat stom en zinnig gelach van deze zaal afscheid namen.
Een relatieve tragedie in eenzelfde notendop. Want het Volk speelt. En als het Volk speelt heb je mensen die dit geweldig vinden of een keer zien en nooit meer terugkomen. Alsof de pest hen heeft achterhaald.
Een pandemie tot een grote ontvolking leidt.

Het Volk heeft zich in het verleden wel vaker aan klassieke toneelstukken vergrepen. Dit seizoen maakt het gezelschap korte metten met een Griekse tragedie. Wie kent niet het verhaal va de gedoemde Oidiepoes, een kind met klompvoetjes voor dood achtergelaten in een woestijn en als man geliefd heerser over Theba. Een rijk wat groeit en bloeit totdat de goden het welletjes vinden en met de vernietigende pest, dood en verderf komen zaaien.

Het orakel van Delphi dat wordt geraadpleegd. En de woorden liegen er niet om:

Jongen, ‘k heb weinig goeds te melden
Uw vader moet het zwaar ontgelden
Ofwel: GIJ ZULT HEM DODEN!
Aldus voorspellen mij de goden
En voorts kan ik u nog ontvouwen
Gij zult Uw moeder trouwen
Haar diep beminnen en haar dekken
En nageslacht bij haar verwekken
Da’s al wat ik u melden kan
Draagt thans uw lot en wordt een man

Een rector die welkom wordt geheten, zijn dochter op zijn voorspraak een hoofdrol geritseld, een docent met een alcohol probleem en een docent met en psychiatrische achtergrond weten het spel van de rector die broodnodige handen en voeten te geven. Het gewicht van de docente handvaardigheidvakken waarbij een mogelijke carri”re bij het beroepstoneel verloren gaat, juist door haar ontluikende belangstelling voor de rector. Boy genaamd. Terwijl zij onder de naam Kim gebukt gaat. En Praxis en Taxis waarbij de koppen van Geer en Goor zich op een stok over de toneelvloer heen bewegen.

Vol met vondsten. Zowel taalkundig als in het spel. Want een ander citaat wil ik JU absoluut niet onthouden. “Dat onze keus op Oidiepoes is gevallen ligt natuurlijk voor de hand. Welke jongen zou immers niet graag met zijn moeder willen trouwen” En dan is het natuurlijk logisch dat de vader eerst even uit de weg dient te worden geruimd. Dit alles lukt Oidiepoes en dat maakt hem tot een echte held.”

Aike Dirkzwager tekent ook nu weer voor de Regie. Ooit mochten wij hem aanschouwen las kroegbaas in het stuk ‘Gebakken Meeuw’. De verve waarmee hij deze rol toen inhoud wist te geven, ging verder dan de platte tekst van de borrel en het stukje worst waarmee die kroeg in de hemel was uitgerust. Het klaar en actie was Wigbolt luid in zijn oren gefluisterd.

En de actie kwam.
De actie zag.
De actie overwon.

Maar mogelijk is dat dan weer uit een ander stuk.
Zoals ook het navolgende een veelheid van vooronderstellingen doet vermoeden…

Therapie

Anders heen.

Groepstherapie
Gezinstherapie
Partner Relatie Therapie
Partner Weg Therapie
Psychotherapie

Rouw

Psychotherapie
Andere partner terug therapie
Andere partner relatie therapie
Ander gezin therapie
Andere groepstherapie

Gewoon terug.

Want ook wij gingen heen. En ik kan niet veel anders zeggen dan dat wij gelouterd huiswaarts keerden. Alweer voor de zoveelste keer. Omdat ooit Lex en Gerda veronderstelden dat…

En daarom doen we dit! Al jaren!

Zaterdagavond! Maar toen was het anders. Een andere zaterdagavond. Bij het Volk.
En die tekst was even voor dat wikswegen het web liet voor wat het was.

Een ongekend element. Een glasvezelkabel. Een kwestie van die nullen en enen. Nu , aan het einde van de maand maart 2009, dan nog voor even terug in de tijd. Als het ware om de draad weer op te pikken. Een leidraad. Omdat ook Pasen probeert zich zo zoetjesaan een plek te verwerven. Het paasbest zich tegen de tijd keert. Crisis h””! Straks net als Haarlemmer Olie:
overal goed slecht voor. Doemdenkers en therapeuten, hypochonders en therapeuten, chaoten en therapeuten, manusjes van alles en therapeuten, kunstfluiters en therapeuten en voor je het goed en wel beseft begeleiders en therapeuten. Opdat de crisis overwonnen wordt. Iedere gek zijn of haar eigen ‘personal coach.’ Vanwege de rechten die wij hebben. En de plicht die daar aan te koppelen valt. Lijkt mij ook nog een leuke…

voor een andere dag, dat andere moment, van straks… die lach! Dag!

Be weeg reden!

20090328-1238243711N1803engel846

Toch had ik mij straks anders voorgesteld.
Want al poogde ik in de dag en het moment te leven, keek ik stiekem wel vooruit.
Haalde het zelfs in mijn hoofd om dagen te gaan tellen met als uitgangspunt een maand. En waarvoor!”

Niet voor dit moment. Want het moment nu is bepalend. Voor de overdenking. Voor die niet aangekondigde stem als ik de telefoon opneem. En voor Bruno! En ik zal nalaten om Bruno verder te introduceren want het is goed dat Bruno is. En dat ik hem mocht vasthouden! Aan kon raken! In de ogen kijken. Koffie mocht presenteren. En ik hem een blik heb laten werpen. Op mijn schatten uit een direct verleden. De dozen. En de muur.

Hij bracht mij toch weer in verwarring. Omtrent straks en het moment waarop het nu zo duidelijk aanwezig is.
Maar ik koesterde ook mijn doelen toen, voor straks. Als er een straks zal zijn en ging voor mijn gemak maar uit van 63. Maar ook dat staat ter discussie. Want voor hetzelfde geld wordt dit 70 of ieder willekeurig ander getal.
Daardoor blijft het glas weer duidelijk voor ogen. Leeg en vol, een volle leegte.
Gevuld met zwijgen. Stilte desnoods. En blikken.

Verwijten zinken langzaam door de bodem. Er is dan ook geen sprake van een bodem en dat zand glipt weg.
Laat zich verleiden om te glippen. Of te spoelen als ik een traantje pleng.
En dan mijn oog weer op de zon kan richten.
Een wolk die voorbijstuift.
‘Raindrops keep fallin’ on…’

Dan overweldigt mij mijn mens zijn. Dan ben ik, voor heel even, een met het al.
En laat ik in die stap ook liggen wat er lag.
Om de draad niet kwijt te raken.
Om niet krampachtig vast te houden.
Alleen…

Dat valt soms verdomde tegen. Het is dat ‘Alleen is veel ineen’ wat dan weer opspeelt. Zoals al die mailtjes die ik mocht ontvangen. Van collega’s. Uit Amsterdam. En dan weet ik niet zo goed hoe daar nu weer op te reageren. Want het voelt niet dubbel maar minimaal driedubbel. Gelijk die opmerking van mensen die ik onderweg ontmoet: ‘wat zie je er goed uit!’
Van buiten ongetwijfeld, maar wie kan mij zeggen hoe de binnenboel zich houdt” Ben ik een mispel”
Dan liever nog een lispeltuut. Of iets wat daar op lijkt!

Een wonderlijk weekje. Een weekje vol verwondering. Omdat er zaken plaatsvinden die ik op mijn pad nog niet gevonden had. Daardoor ook moeilijk te plaatsen zijn. Het goed bedoelde. En ik ben mogelijk een beetje pedant, een tikkeltje blas” en een fractie arrogant, maar voor een ander deel toch ook wel verlegen. Dan weet ik niet zo goed wat ik dan zeggen moet.

Dan heb ik ook niet die moed en doe ik er mijn zwijgen toe.
Dan slaat de stomheid toe. En doe ik het maar met deze lettertjes.
Dan komen de woorden hier te staan.

En dan denk ik even: ‘ik begin maar weer van voren af aan…’
Maar dat is onzin. Dat is je verstoppen voor de realiteit.
Dan kun je niet ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid.
En ga ik mee in de stroom en laat de onderstroom geen vat op me krijgen. Want die onderstroom, niet zichtbaar, laat zich wel degelijk gelden. Kan dat de ‘vaart der volkeren’ zijn”
Ik weet het niet.

Ik weet het af en toe niet meer. En vaker nog steeds minder. Want ik zie mijn einder meer onder ogen. En vraag mij af hoe het straks zal zijn. En dat brengt mij in die verwarring.
De dwarreling van een beschreven blad. Een woordenbrij van letters, krullen, punten en de nodige vraag- en uitroeptekens.

De ongeorganiseerde bende, gestructureerde chaos, en het macabere van een soort van ‘killing fields…’
Want macaber kan het duister zijn. Dan is er geen sprake van enige mystiek.
Dan wordt de waarheid onverbloemd weergegeven.

Om onder ogen te komen.
Omdat de vraag bewaarheid wordt.
Opdat de doorgang zich opent.
De weg gebaand en het doel zichtbaar.

Tijd verschijnt. Als tijd verschijnselt.

PASSAGE

Links en rechts
passeren zij
wij
zijn op weg
naar een
voorspelbare
bestemming.

De ruimte
waarin men
mij
passeert,
koester ik

met liefde.

Be weeg reden! Reden genoeg!

20090328-Kopie van P1010723

Morgen… …… weer op!

Inburgeren. Uitburgeren. Ontburgeren.

Woorden die op een bepaald moment aan de tonen van een taal worden blootgesteld. De spreektaal halen, de plaatstaal worden, de krantentaal als gemeengoed kennen en hun recht ontlenen aan ‘de dikke van Dale.’ Burgertaal. Bargoens. Dialect. Onverstaanbaar uitgesproken kan het de ander in verwarring brengen. Wordt het geheel onbegrijpelijk. Zoals er zoveel dingen zijn die nog steeds onbegrepen blijven. En waar de waarde een bepaalde rol in speelt. Als monsters met en zonder waarde kunnen gaan verstoffen. Op een ander moment ietwat achteloos worden weggeworpen. En men weer overgaat tot de waan van alledag.

Bijvoorbeeld tot een uitburgeringscontract voor psychiatrische patiënt. In 2008 werden er twee patiënten geholpen met zelfdoding. Tussen 2002 en 2007 geen een. Dat kwam de stijging van treinsu”cides ten goede. Vorig jaar wierpen zich 185 mensen voor de trein, het jaar daarvoor waren het er 170.
Het lijkt erop dat de geesten in de geestelijke gezondheidszorg rijp zijn voor hulp bij zelfdoding aan psychiatrische patiënten.

Het is 1991. Ik ben bezig met een opleiding op eerste graads niveau. In Utrecht. En ik probeer een stuk te schrijven omtrent hulp bij zelfdoding in een psychiatrische setting.
De titel: ‘Tussen Scylla en Charybdis.’

Het wordt afgekeurd. In tweede instantie, met alle vormen van hulp. Goedgekeurd. Ik kan er punten mee verwerven, maar laat dat zitten. Want ik had mij vergist. In te vinden literatuur.
Er werd verwacht dat ik een stuk zou schrijven op (semi-) wetenschappelijk niveau. Aan dat niveau kan ik niet tippen.
Wist ik veel dat je juist dan op zoek dient te gaan naar twee uitersten. Dat je die twee uitersten grondig ontleed, fileert, analyseert en dan nog eens onder het lamplicht houdt”! Ik ging ook toen liever voor mijn eigen dansje en voelde mij geroepen om mijn eigen polonaise in te zetten.

Ik dacht dat ik een paar handen op mijn schouders voelde…

Nu is het 2009. Er wordt op een symposium in Haarlem gelegenheid geboden om dit beladen onderwerp op de agenda te krijgen. Maar dat zal momenteel, politiek gezien, mogelijk minder gevoelig liggen. De crisis, weet JU wel. Ook daar kun je velerlei vervelende dan wel lastige zaken aan ‘ophangen….’

Humanistisch Verbond Haarlemmerland en de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Leveneinde (NVVE) trekken gezamenlijk op en weten een zaal vol psychiaters, verpleegkundigen, mensen van cli”ntenraden uit de GGZ, familieleden van mensen die zelfmoord hebben gepleegd, een overlevende die op de rand van de afgrond toch geen zelfmoord durfde te plegen en weer uit zijn depressie kwam en een treinmachinist te boeien. Tenminste, dat maak ik op. Zoals voorheen de dwangbuis ook beperkingen met zich meebracht.

Psychiater Johan Huisman, tevens bestuurslid van de NVVE, was in 2008 betrokken bij twee zelfdodingen. Allebei vrouwen van boven de zestig jaar die waren uitbehandeld. De een dreigde van een hoog gebouw te springen, de ander wilde zich su”cideren voor de trein. Huisman was blij dat deze vrouwen wel geholpen konden worden om menswaardig te sterven bij hun naasten.

Het drankje moesten ze zelf opdrinken, precies zoals dat in de richtlijn voor psychiaters staat. “Want de patiënt moet tot het laatst over zijn leven kunnen beschikken”, aldus Huisman.

Huisman. Te Huisman. Exit. Thuisman. En als er dan geen thuis meer is” Geen tehuis zich openstelt” En de dood weer doodgewoon moet zijn, zoals de zaal vond” Erover praten is voor de meesten al genoeg. Slechts een heel klein deel voert het ook echt uit.

De uitsmijter kwam van de Hoogleraar neurobiologie Dick Swaab:
‘waarom bieden we niet iedereen die dood wil een uitburgerings-contract aan”‘
Met als uitzicht: de pil van Drion! Dan hoef je de film ‘Soilent Green’ ook niet meer te zien!

Haarlem. Provinciehoofdstad. Omgeven door geestgronden.
De Geestgronden, voorheen Vogelenzang. Dr. Frank van Ree.
Was dat niet de man…”! Ja, dat was die man.
Geen athe”st maar agnost. Ook hij hield lezingen.
Voerde ook pleidooien. Had de tijd nog niet mee.
En mogelijk de omstandigheid tegen, want Vogelenzang kende een bepaalde signatuur. Het Pest en Dolhuys.
Een museum om gekte te verbeelden. Daar is over nagedacht.

En daar wordt nu over geschreven. Jacques Sens was treinmachinist. Hij belandde zelf op een gesloten afdeling, nadat hij eerst zes mensen tegen zijn trein uiteen had zien spatten. Van het smartengeld dat hij van zijn oude werkgever – de Nederlandse Spoorwegen – kreeg, schreef hij het boek ‘De Dood Als Erfenis.’ Het boek gaat over zijn ervaringen.

Hij deelt het boek her en der uit want verkopen doet het niet erg, vertelt hij. Tegenwoordig is Sens kunstenaar.

Huisman. Sens. Sensitivity-trainingen. Empathie tot op zekere hoogte. En als mensen dan die hoogte zoeken worden ze tegengehouden. Of springt vrouw vriend dood. Zoals die man in China. Zij sprong, na een ruzie van de zevende verdieping om zelfmoord te plegen en belandde op haar vriend die haar met uitgestrekte armen probeerde op te vangen. Ligt nu zwaargewond in een ziekenhuis, maar niet in levensgevaar…

En die andere ‘one-liner’: Vrouw valt op auto, man op uiterlijk.
Cardiff: Vrouwen vinden mannen in dure auto’s aantrekkelijker.
Mannen kijken naar het uiterlijk van de bestuurster.
Daarbij telt het gezicht en het figuur van de vrouw:
“”n van de meest aantrekkelijke automobielen is en blijft voor mij de AC Cobra:
als je die goed aanschouwt blijf je levenslang beschouwen!

Alles is relatief. Iedere voorkant kent een zijkant laat staan een achterkant en als je tijd over hebt: kijk eens om je heen in plaats van weer een portie navel te gaan staren!

TIJDING

Te lang stond ik stil
en liet de tijd
de keuze

Nu de keuze is gemaakt
staat de tijd stil

waar
ben ik
gebleven.

LEVEN
op een planeet
de eeuwigheid
aanschouwend
vernietigt
de nieuwe dag
het eeuwig
leven.

MARMER

Eenzaam is hij, zijn verdriet
trotserend, koestert hij zijn
koude hart, de kilte versteent
zijn broze huid, marmer
dat het beeld versterkt.

Morgen maar weer!
Met de woorden van die andere Sonja: …… weer op!