Laat ook even een reactie achter

Je kunt je Registreren voor een Account zodat je altijd meteen kunt reageren.

Be weeg reden!

20090328-1238243711N1803engel846

Toch had ik mij straks anders voorgesteld.
Want al poogde ik in de dag en het moment te leven, keek ik stiekem wel vooruit.
Haalde het zelfs in mijn hoofd om dagen te gaan tellen met als uitgangspunt een maand. En waarvoor!”

Niet voor dit moment. Want het moment nu is bepalend. Voor de overdenking. Voor die niet aangekondigde stem als ik de telefoon opneem. En voor Bruno! En ik zal nalaten om Bruno verder te introduceren want het is goed dat Bruno is. En dat ik hem mocht vasthouden! Aan kon raken! In de ogen kijken. Koffie mocht presenteren. En ik hem een blik heb laten werpen. Op mijn schatten uit een direct verleden. De dozen. En de muur.

Hij bracht mij toch weer in verwarring. Omtrent straks en het moment waarop het nu zo duidelijk aanwezig is.
Maar ik koesterde ook mijn doelen toen, voor straks. Als er een straks zal zijn en ging voor mijn gemak maar uit van 63. Maar ook dat staat ter discussie. Want voor hetzelfde geld wordt dit 70 of ieder willekeurig ander getal.
Daardoor blijft het glas weer duidelijk voor ogen. Leeg en vol, een volle leegte.
Gevuld met zwijgen. Stilte desnoods. En blikken.

Verwijten zinken langzaam door de bodem. Er is dan ook geen sprake van een bodem en dat zand glipt weg.
Laat zich verleiden om te glippen. Of te spoelen als ik een traantje pleng.
En dan mijn oog weer op de zon kan richten.
Een wolk die voorbijstuift.
‘Raindrops keep fallin’ on…’

Dan overweldigt mij mijn mens zijn. Dan ben ik, voor heel even, een met het al.
En laat ik in die stap ook liggen wat er lag.
Om de draad niet kwijt te raken.
Om niet krampachtig vast te houden.
Alleen…

Dat valt soms verdomde tegen. Het is dat ‘Alleen is veel ineen’ wat dan weer opspeelt. Zoals al die mailtjes die ik mocht ontvangen. Van collega’s. Uit Amsterdam. En dan weet ik niet zo goed hoe daar nu weer op te reageren. Want het voelt niet dubbel maar minimaal driedubbel. Gelijk die opmerking van mensen die ik onderweg ontmoet: ‘wat zie je er goed uit!’
Van buiten ongetwijfeld, maar wie kan mij zeggen hoe de binnenboel zich houdt” Ben ik een mispel”
Dan liever nog een lispeltuut. Of iets wat daar op lijkt!

Een wonderlijk weekje. Een weekje vol verwondering. Omdat er zaken plaatsvinden die ik op mijn pad nog niet gevonden had. Daardoor ook moeilijk te plaatsen zijn. Het goed bedoelde. En ik ben mogelijk een beetje pedant, een tikkeltje blas” en een fractie arrogant, maar voor een ander deel toch ook wel verlegen. Dan weet ik niet zo goed wat ik dan zeggen moet.

Dan heb ik ook niet die moed en doe ik er mijn zwijgen toe.
Dan slaat de stomheid toe. En doe ik het maar met deze lettertjes.
Dan komen de woorden hier te staan.

En dan denk ik even: ‘ik begin maar weer van voren af aan…’
Maar dat is onzin. Dat is je verstoppen voor de realiteit.
Dan kun je niet ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid.
En ga ik mee in de stroom en laat de onderstroom geen vat op me krijgen. Want die onderstroom, niet zichtbaar, laat zich wel degelijk gelden. Kan dat de ‘vaart der volkeren’ zijn”
Ik weet het niet.

Ik weet het af en toe niet meer. En vaker nog steeds minder. Want ik zie mijn einder meer onder ogen. En vraag mij af hoe het straks zal zijn. En dat brengt mij in die verwarring.
De dwarreling van een beschreven blad. Een woordenbrij van letters, krullen, punten en de nodige vraag- en uitroeptekens.

De ongeorganiseerde bende, gestructureerde chaos, en het macabere van een soort van ‘killing fields…’
Want macaber kan het duister zijn. Dan is er geen sprake van enige mystiek.
Dan wordt de waarheid onverbloemd weergegeven.

Om onder ogen te komen.
Omdat de vraag bewaarheid wordt.
Opdat de doorgang zich opent.
De weg gebaand en het doel zichtbaar.

Tijd verschijnt. Als tijd verschijnselt.

PASSAGE

Links en rechts
passeren zij
wij
zijn op weg
naar een
voorspelbare
bestemming.

De ruimte
waarin men
mij
passeert,
koester ik

met liefde.

Be weeg reden! Reden genoeg!

20090328-Kopie van P1010723

Morgen… …… weer op!

Inburgeren. Uitburgeren. Ontburgeren.

Woorden die op een bepaald moment aan de tonen van een taal worden blootgesteld. De spreektaal halen, de plaatstaal worden, de krantentaal als gemeengoed kennen en hun recht ontlenen aan ‘de dikke van Dale.’ Burgertaal. Bargoens. Dialect. Onverstaanbaar uitgesproken kan het de ander in verwarring brengen. Wordt het geheel onbegrijpelijk. Zoals er zoveel dingen zijn die nog steeds onbegrepen blijven. En waar de waarde een bepaalde rol in speelt. Als monsters met en zonder waarde kunnen gaan verstoffen. Op een ander moment ietwat achteloos worden weggeworpen. En men weer overgaat tot de waan van alledag.

Bijvoorbeeld tot een uitburgeringscontract voor psychiatrische patiënt. In 2008 werden er twee patiënten geholpen met zelfdoding. Tussen 2002 en 2007 geen een. Dat kwam de stijging van treinsu”cides ten goede. Vorig jaar wierpen zich 185 mensen voor de trein, het jaar daarvoor waren het er 170.
Het lijkt erop dat de geesten in de geestelijke gezondheidszorg rijp zijn voor hulp bij zelfdoding aan psychiatrische patiënten.

Het is 1991. Ik ben bezig met een opleiding op eerste graads niveau. In Utrecht. En ik probeer een stuk te schrijven omtrent hulp bij zelfdoding in een psychiatrische setting.
De titel: ‘Tussen Scylla en Charybdis.’

Het wordt afgekeurd. In tweede instantie, met alle vormen van hulp. Goedgekeurd. Ik kan er punten mee verwerven, maar laat dat zitten. Want ik had mij vergist. In te vinden literatuur.
Er werd verwacht dat ik een stuk zou schrijven op (semi-) wetenschappelijk niveau. Aan dat niveau kan ik niet tippen.
Wist ik veel dat je juist dan op zoek dient te gaan naar twee uitersten. Dat je die twee uitersten grondig ontleed, fileert, analyseert en dan nog eens onder het lamplicht houdt”! Ik ging ook toen liever voor mijn eigen dansje en voelde mij geroepen om mijn eigen polonaise in te zetten.

Ik dacht dat ik een paar handen op mijn schouders voelde…

Nu is het 2009. Er wordt op een symposium in Haarlem gelegenheid geboden om dit beladen onderwerp op de agenda te krijgen. Maar dat zal momenteel, politiek gezien, mogelijk minder gevoelig liggen. De crisis, weet JU wel. Ook daar kun je velerlei vervelende dan wel lastige zaken aan ‘ophangen….’

Humanistisch Verbond Haarlemmerland en de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Leveneinde (NVVE) trekken gezamenlijk op en weten een zaal vol psychiaters, verpleegkundigen, mensen van cli”ntenraden uit de GGZ, familieleden van mensen die zelfmoord hebben gepleegd, een overlevende die op de rand van de afgrond toch geen zelfmoord durfde te plegen en weer uit zijn depressie kwam en een treinmachinist te boeien. Tenminste, dat maak ik op. Zoals voorheen de dwangbuis ook beperkingen met zich meebracht.

Psychiater Johan Huisman, tevens bestuurslid van de NVVE, was in 2008 betrokken bij twee zelfdodingen. Allebei vrouwen van boven de zestig jaar die waren uitbehandeld. De een dreigde van een hoog gebouw te springen, de ander wilde zich su”cideren voor de trein. Huisman was blij dat deze vrouwen wel geholpen konden worden om menswaardig te sterven bij hun naasten.

Het drankje moesten ze zelf opdrinken, precies zoals dat in de richtlijn voor psychiaters staat. “Want de patiënt moet tot het laatst over zijn leven kunnen beschikken”, aldus Huisman.

Huisman. Te Huisman. Exit. Thuisman. En als er dan geen thuis meer is” Geen tehuis zich openstelt” En de dood weer doodgewoon moet zijn, zoals de zaal vond” Erover praten is voor de meesten al genoeg. Slechts een heel klein deel voert het ook echt uit.

De uitsmijter kwam van de Hoogleraar neurobiologie Dick Swaab:
‘waarom bieden we niet iedereen die dood wil een uitburgerings-contract aan”‘
Met als uitzicht: de pil van Drion! Dan hoef je de film ‘Soilent Green’ ook niet meer te zien!

Haarlem. Provinciehoofdstad. Omgeven door geestgronden.
De Geestgronden, voorheen Vogelenzang. Dr. Frank van Ree.
Was dat niet de man…”! Ja, dat was die man.
Geen athe”st maar agnost. Ook hij hield lezingen.
Voerde ook pleidooien. Had de tijd nog niet mee.
En mogelijk de omstandigheid tegen, want Vogelenzang kende een bepaalde signatuur. Het Pest en Dolhuys.
Een museum om gekte te verbeelden. Daar is over nagedacht.

En daar wordt nu over geschreven. Jacques Sens was treinmachinist. Hij belandde zelf op een gesloten afdeling, nadat hij eerst zes mensen tegen zijn trein uiteen had zien spatten. Van het smartengeld dat hij van zijn oude werkgever – de Nederlandse Spoorwegen – kreeg, schreef hij het boek ‘De Dood Als Erfenis.’ Het boek gaat over zijn ervaringen.

Hij deelt het boek her en der uit want verkopen doet het niet erg, vertelt hij. Tegenwoordig is Sens kunstenaar.

Huisman. Sens. Sensitivity-trainingen. Empathie tot op zekere hoogte. En als mensen dan die hoogte zoeken worden ze tegengehouden. Of springt vrouw vriend dood. Zoals die man in China. Zij sprong, na een ruzie van de zevende verdieping om zelfmoord te plegen en belandde op haar vriend die haar met uitgestrekte armen probeerde op te vangen. Ligt nu zwaargewond in een ziekenhuis, maar niet in levensgevaar…

En die andere ‘one-liner’: Vrouw valt op auto, man op uiterlijk.
Cardiff: Vrouwen vinden mannen in dure auto’s aantrekkelijker.
Mannen kijken naar het uiterlijk van de bestuurster.
Daarbij telt het gezicht en het figuur van de vrouw:
“”n van de meest aantrekkelijke automobielen is en blijft voor mij de AC Cobra:
als je die goed aanschouwt blijf je levenslang beschouwen!

Alles is relatief. Iedere voorkant kent een zijkant laat staan een achterkant en als je tijd over hebt: kijk eens om je heen in plaats van weer een portie navel te gaan staren!

TIJDING

Te lang stond ik stil
en liet de tijd
de keuze

Nu de keuze is gemaakt
staat de tijd stil

waar
ben ik
gebleven.

LEVEN
op een planeet
de eeuwigheid
aanschouwend
vernietigt
de nieuwe dag
het eeuwig
leven.

MARMER

Eenzaam is hij, zijn verdriet
trotserend, koestert hij zijn
koude hart, de kilte versteent
zijn broze huid, marmer
dat het beeld versterkt.

Morgen maar weer!
Met de woorden van die andere Sonja: …… weer op!

Titels van gisteren…

– Elektra en Oidiepoes, – zaterdag alweer, – erehaag, – Marlies verpleegkundige, – overwegingen, – af Gods beeld,
– kleur het plaatje, -fantasie en lopen, -donderdag 19 februari, – … zij geprezen, – De stad in, – retour op vrijdag,
– en weer een week van het weesmeisje, – dinsdag 17 februari 1955, – maandag de zestiende, – de goede dingen,
– keuzelen, – val en tino, – doorgronde vergankelijkheid, – vrijdag 13/2 (1), – bericht van Pieter, – Corry’s dag,
– verwittiging, – een engel vloog, – gewoonweg zondag, – wakwak / wakkwak, – stukken halen / stukken helen,
– knespuiren o.i.d., – serene rust sirene, – shit
Waar dit op slaat”! Op een recent verleden. De maand februari gaf alle mogelijkheden aan en ik heb daar dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. En opeens…

Was het gedaan met de pret en kondigt zich nu het andere tijdperk aan. Vol overtuiging stort ik mij weer op deze mogelijkheid waarbij ik mijn gram en grol aan de beperkte wereld zal verkondigen in de hoop te kunnen delen.
Zal ik pogen om een moment van…

Ja, van wat eigenlijk” Het bedenken van titels en daar dan weer een uitvloeisel van op ‘papier’ te zetten vraagt energie.
Vraagt soms ook om bevestiging. En schenkt mij voldoening. Vooral indien ik verschillende titels weet te achterhalen. En dat allemaal in het besef dat die ook weer op een ander moment zouden kunnen verdwijnen. Zoals een landschap stil verdwijnt door de gang der seizoenen. De frisse fruitigheid door een rotte appel zomaar voor wat andere overdenkingen kan gaan zorgen.
Of dat de dingen niet altijd zijn zoals ze zich voordoen.

Omdat dit inherent is. Inherent aan leven en beleven.
Levend beleven. En JU daar bewust van bent. Wat zich zeker niet ieder moment kan voordoen. Meestal wanneer je in een hoekje zit. Gedwongen of gezocht. Je je even wenst terug te trekken en het gordijn zich achter je sluit. Je de rol van alledag achter je laat. En desnoods alle schellen vallen. Dat moment.

Wanneer je je wat af gaat vragen. Je stilstaat bij de plaats die je inneemt. En je de waarde van die plek weet aan te geven.
Of juist niet. Je zaken neemt voor wat ze zijn. Je dingen ziet zoals ze zijn. Of juist weer niet. Het loslaten. Het vasthouden. Het geheugen wat je in de steek laat.
De interpretatie die zo onjuist is. Het allemaal zoveel anders is bedoeld. Jouw eerlijkheid. Jouw werkelijkheid. Jouw zijn.

Titels. Zorgen. Zorgen om iets. Zorgeloos om niets. Wat staat er wel, wat staat er niet. Wat mist er nog in dit totaal. Valt er nog wel wat te missen. Of is gewicht alleen maar evenwicht”

Een gezicht. Een lach. Een lach op jouw gezicht. Of is de lach toch op de mijne. En wat denk JU dan” Of denk JU niet”
Zie ik daar wat stil verdriet” Zeg mij het wel, zeg mij het niet. Maar blijf die keuze maken. Zoals het wordt gevraagd.
Omdat je nu volwassen bent. Maar als JU dat nu bent, want bent JU dan” Herkenbaar” Zie je nog dat kind wat in je schuilgaat”

En als dat kind er is” Troost je dit bij stil verdriet”
Of laat je het lot een rol gaan spelen. Kan het lot wel spelen”
Met een kind” Met JU” Met mij misschien”

Ik weet het niet. Probeer mijn kop ook regelmatig leeg te spelen. Een spelend kind. Gaat op in ‘t spel. Mijn spel”

Of het JUWE!”

KOPZORGEN

Vreest niet als GIJ
door gekte
overmand, in
Uw rampspoed
aanklopt
op de deur
die eeuwig
voor U

gesloten
blijft.

Vreest niet als GIJ
door rampspoed
overmand, kond
doet van Uw
gekte.

Niemand
zal Uw woorden
horen
Uw gevoel
begrijpen
slechts
Gijzelve
zijt in staat

Uw gekte
het hoofd
te bieden.

Kun JU nagaan hoe het zou kunnen zijn om weer eens gewoon te doen.

Want ook dat kan ik niet laten!