oud zeer zonder beeld einde

MS Contin (morfine) mag van 2 x 30 naar 2 x 20 mg per dag. Zal mij benieuwen. ‘s Middags Kees, Jan en Rie en Clara was weer niet druk genoeg. ‘s Avonds Marjolijn Jan en Kees. Ze wilden weten hoe het verder zal gaan. Het is gek maar ik leef met de dag. Probeer die zo goed mogelijk door te komen. Conditie houden, op eten letten. Weet wel dat vroeger eten een vrij voorname plaats innam. Met Kees en de suiker op tijd eten en opletten wat, maar het lijkt nu wel een obsessie. Probeer het lijf zo goed mogelijk in conditie te houden. Drink veel melk. Enfin, alles proberen wat mogelijk is.
Naast medicijnen, wil om goed te leven, is dit het enige om zo lang mogelijk bij ze te zijn.
Moet tot 27 februari kuur afmaken met tabletten. Prognose, ik durf er niet naar te vragen. Laten ze maar een onderhoud met Dr. Vleer aanvragen, ik weet het niet of ik stop mijn kop in het zand en durf het niet. Mag ik een beetje bang zijn”
Rot nacht gehad. ‘s Morgens al straal misselijk toen het piepertje van het hoofd afging. Eerst een tablet gevraagd tegen misselijkheid. Later toch nog brood gegeten.
Denk nacht was het. Moeilijk ” afwachten, weet het niet. Gelukkig donderdag naar huis. Zalig, zalig, zalig.
Dinsdag suf dag. ‘s Morgens al misselijk, ontlasting wilde niet komen. ‘s Morgens persen, ‘s middags eten afgrijselijk door die ontlasting die dwars zat. Naar W.C. 1 clysma en nog hielp het niet.” Gerdien de hoofdzuster heeft dit verwijderd. Weer over een drempel heen. Hele dag rotdag. Later op de avond ging het eindelijk weer.
7
Half juli
balans aan het opmaken. Lig hier 4 weken met spontane botbreuk. Ben zo vreselijk moe
Eventueel een andere kuur” Hoeft voor mij niet meer
Vanmiddag komt Dr. Vleer. Praten. Wou dat het ging als met Berry.
Kees en ik veel samen gepraat, ook hoe verder met de kinderen
Wik schilderij molen van Piet, aandenken Wim mijn vader, gehad (+ lening niet betaalt) (later)
Anna Marijke Biedermeijer klokje + inktstel (later)
Marjolijn Schilderij Jaarsma (later)

Afra Kunst Spechten van Swarowski als herinnering

Aniie Teigeler walvissen van Swarowski als ze komen


Muziek uit musical de Cats
Muziek uit trompetconcert Jos Haydn
Morgenrood
Kees als je kunt wil jij bedanken
Zo moe
Aat

Alsjeblieft leer elkaar verdragen en pas op Kees!

Woensdag 19 augustus 1992 11.30 Mam ingeslapen
Zaterdag 22 augustus 1992 19.19.30 Condoleance
Maandag 24 augustus 1992 13 Crematie Schagen
En dat was het dan. Althans, voor zover er nog aantekeningen in de agenda te vinden waren. Want veel is niet gezegd. En veel is ook niet geschreven. Want de overstap van haar ene naar dat andere leven was voor mij onnavolgbaar. En eigenlijk heb ik haar leven, in dat opzicht, niet begrepen.
Zo rigoureus. Zo vol rancune. Zo verliefd alsof ze eindelijk in staat was haar puberteit, in zekere zin, over te kunnen doen. Want de oorlog zal ongetwijfeld mede een rol in haar ontwikkeling hebben gespeeld. De evacuatie. En de bagage die mijn pa, als enigst kind, met zich mee zeulde.
Het genetisch materiaal wat mij typeert. En de erfelijke belasting die daar dan weer een uitvloeisel van kan zijn. Tot ook dit een einde vindt. De vraag waar geen enkele rol meer speelt. Het letterlijk een over en sluiten wordt. En de gangbare zaken weer aandacht op gaan eisen.
Zoals ook dit schrijven nu geboekstaafd is. En de vraag beantwoord kan worden wat er door mijn moeder haar hoofd speelde. De ontluistering die zij zichzelf wenste te besparen. En de schok waarmee ik werd geconfronteerd: ‘morgen om deze tijd ben ik dood!’
Die dinsdagavond waarop ik thuis kwam. Ik mijn buurman trof en dit aan hem meededeelde. Een beetje onwerkelijk toen. Ik naar Schagerbrug belde. Waar Ria en de meiden bivakkeerden. Nog niets vermoedend. De” gevulde koeken die wij die woensdagochtend bij de koffie aten. En het infuus wat kalmerend zijn werking deed. Mijn moeder die vertelde dat zij koffie dronk vanwege juist dat koekje. Die ieder pondje toch door het mondje liet glijden. En het feit dat zij zich die dag niet gewassen had. Wel haar lippen gestift en zich iets had opgemaakt. Want zij ging dood. Dus wassen hoefde niet…

En wij gingen. Om 11.30 uur. Toen wij terugkwamen was ze dood. Want dat had zij, op voorhand, geregeld. Zij was er aan toe. De vraag of ik er ook aan toe was, heeft ze niet gesteld. Die vraag kan ik nu wel beantwoorden: eerlijk gezegd was ik er nog niet aan toe. Haar sterrenbeeld was stier. En dat verschilt niet van het mijne…

Geen verleden

zonder heden

zonder heden

rest

verleden.

  • Bij het afscheid nemen van mijn moeder naar boven geborreld op de gang, in afwachting van haar toiletgang. Zij stond erop absoluut niet van deze ‘boreling’ op de hoogte gebracht te worden. Van de bundel “IK ben voor niemand iemand meer” gaf zij aan hier niets van te hebben begrepen. In het stiltecentrum van het MCA heb ik deze tekst toen maar aan dat papier toevertrouwd om 20.15 uur op 11 augustus 1992.

Wik.
Afdeling A2, met uitzicht op de ICU waar pa is overleden.

INGEBED

Geen verleden

zonder heden

in ‘t heden

ingebed.

  • Na enig stichtelijk denkwerk en naar aanleiding van haar actieve euthanasie op woensdag 19 augustus 1992 om 11.25 uur heeft deze verandering van de eerste “geen verleden” etc pas na enige tijd plaatsgevonden. De inspiratie en de verwerking van dit hele gebeuren rond haar optimale zelfbeschikking hebben mij, in zeker opzicht, enige tijd geestelijk “lam” gelegd.

04-09-1992-2.