oud zeer twee


iGer.nl
Het is nu vrijdag.
Begin weer een beetje bij te komen. Heb een paar rot zware dagen gehad. Eerst dinsdag naar Amsterdam, bestraald en met een vergeten pleister + draadje weer naar Alkmaar terug. ‘s Middags 3 uur cytostatica. Dat inbrengen viel wel mee maar de griepachtige verschijnselen en vooral de misselijkheid…
3 dagen hondsberoerd geweest, niet gegeten, slecht geslapen en koorts. Viel helemaal niet mee. Bezoek weggestuurd, had meer dan genoeg aan mezelf. Gelukkig was Kees er en de meiden en Jan. Alles is gelukkig goed gegaan. Wacht het nu maar weer af.
Mevrouw naast me is heel aardig. Aan de andere kant van de gang een mijnheer met grote voorkeur behandeling. Dokter moet waarschijnlijk door z’n vrouw met therapie geholpen worden maar heeft ook de hele dag bezoek, kloppen bij binnenkomst. Was toegestaan in overleg met de artsen.


iGer.nl
8-1-1992 zaterdag.
Nacht van vrijdag op zaterdag werd mijn Buurvrouw B. van H. opeens doodziek. Kei van een vrouw door een auto ongeluk 2 jaar geleden volkomen in de vernieling. Nu hepatitis C. Hartfilm gemaakt. 4 mensen om haar heen. Ben rustig blijven liggen maar de ochtend niet eten, vreselijk gespannen en toen het hoofd van vandaag verscheen 2 vrouwen alletwee janken, ze wist niet wie ze het eerst zou troosten. Hebben later elkaar getroost. Later bezoek van Dr. Sepers. Gaat nu gelukkig weer wat beter. (Brigitte hoofdzuster, 24 jaar). Leuke zuster om te wassen en te helpen, Gerda, 35 jaar woont in de Carmenburgh of zoiets. Had begrip voor de situatie. Ging later veel beter, cytostatica waren voor 11 uur al naar binnen. Nog nooit zo vroeg geweest. Hoop dat het morgen en overmorgen ook zo gaat. Briefje van Loeki Dil, hartverwarmend. Later kwamen Jan en Marjolijn nog met valdispert. Marjolijn had mooie stof gekocht voor skibroeken. Ze gingen eerst met het prachtige weer naar Egmond en misschien vanmiddag naaien. Hoop dat Kees zich vandaag niet te druk maakt, die lieve schat. Wat ben ik blij en dankbaar voor deze jaren. Hoop dat we nog een poos bij elkaar mogen zijn. Straks (nu 15.30 uur) komt hij gelukkig weer. Blij toe.
Van za tot zo rotnacht. Rest komt nog. Die nacht had de zuster een humeur om op te schieten. Zat op het laatste te janken op de po. Het was haar week vertelde ze, dat wist ik ook wel. Onhebbelijke opmerkingen. De hele nacht stonk ze naar rook en kwam ze kauwend binnen. Overdag een paar mensen ingeseind. De volgende nacht was weer met haar te leven.
Mijn moeder alsnog gaan boekstaven. Want wij raakten, na het verscheiden van mijn vader, haar man, ernstig gebrouilleerd. Een sjiek woord voor een tomeloze ruzie, waarbij verwijten over en weer niet alleen de geesten vertroebelden, maar ook voor een grote verwijdering zorgdroeg. Zij deed de uitspraak dat zij veertig jaar voor ons gezorgd had en dat zij nu helemaal voor zichzelf koos. Door haar leven met Kees. Door al die dingen te gaan doen waar zij, volgens zeggen, met mijn vader nooit aan toe was gekomen. De Noordkaap heeft gezien, de poolcirkel mocht oversteken en al die vakantiereisjes die zij, volgens zeggen, nooit had kunnen meemaken. Want leven met haar eerste man was een grote treurnis. En waar zij eerst haar kleindochters iedere week minimaal 1 keer zag, keek ze eigenlijk niet meer naar hen om. Hetgeen ik niet kon zetten. Zoals zij ook vol rancune en verwijt over mijn vader sprak. Wat ik weer niet kon zetten. Zeker toen er de opmerking kwam dat ze misschien beter ooit hadden kunnen gaan scheiden. Want al dat ‘alsen’ en dat zeker stellen, deden mij toen heel veel pijn. Toen. En door haar schrijven nu tegen te komen ontkom ik er niet aan om haar strijd alsnog te memoreren. Want tijd heeft wel invloed op de wonden maar de vraag of tijd ook wonden heelt, durf ik niet te gaan beantwoorden…

mogelijk dat ik daarom voor vandaag het onderstaande heb uitverkoren!

DUBBELZIN

“Ach, de herfst

valt reuze

mee

maar

het zal nooit

meer

voorjaar

worden”,

sprak de

grijsaard.

ZO MAAR

zo laat en

zo bezeten

zo vroeg en

zo vertraagd

zo bezet en

zo gebeten

zo een gebed en

zo maar

weg.


iGer.nl