Oud wel en nieuw niet…

Door 31 december 2013

Op de keper beschouwt was 2013 een bijzonder jaar. We mochten de staatskas extra spekken, vertoefden een wijle in Rome, brachten de zomer in Belgie door, waardoor mijn handen warm en mijn kleur Belgisch bruin werd, maakten uitstapjes naar Thorn en Texel, mocht met Jan Berlijn onveilig maken, de bruiloft van Marlies en Sabine op het Castricumse strand beleven, alwaar regen en een wat onstuimige wind geenszins roet in het eten gooide, de Deining die naam eer aandeed en de dagen zich, als vanzelfsprekend, aaneenregen. Kon heerlijk cultuurtutten, verrassingen bereiden en ook mijn beperkte creativiteit kwijt. Want dat mijn creativiteit beperkingen kent, ach, een kniesoor die daarover zou kunnen vallen. Laat ik nu die verdomde kniesoor zijn en het behoeft geen twijfel dat ik mij, juist in dit gegeven, weet te wentelen, gelijk een biologisch varken zich uitleeft in een modderpoel. Om maar even een platitude te gebruiken. En hoewel ik daar geen invloed op uitkan oefenen, bleef de wereld stomweg doordraaien, wisselden de seizoenen zich stoicijns af, hield ik regelmatig een slag om mijn arm, en hield ik mij voornamelijk bezig met mijn eigen bezigheden. Veelal buitenshuis hebbende waarbij, afhankelijk van de weersomstandigheden, ik mij binnenshuis ook bepaaldelijk niet verveelde. Was het geheel in een wat rooskleurig zonnetje te zetten mij aangaande, waren er wel degelijk momenten die ik graag anders had willen zien, maar waar helaas geen invloed op uitte oefenen viel. Marlies die al meer dan een jaar met haar gezondheid aan het ‘klooien’ is, Sabine die ook het een en ander te verwerken heeft, Ellen die Burning Man heeft mogen beleven en zich steeds meer tot een persoonlijkheid weet te ontwikkelen, Ria, die nog steeds met haar gezondheid sukkelt, en ik die trouw mijn pillen slik en een tweede ICD mocht ontvangen. Om maar wat andere dwarsstraten te noemen. In vergelijking echter met anderen, valt er weinig te klagen en zal dat verhaal omtrent huisjes en kruisjes waarschijnlijk ook volgend jaar het nodige opgeld doen. 2013. Een jaar dat zomaar aan de geschiedenis wordt toegevoegd, waarbij het een wat makkelijker voorbij gaat en waar het nodige andere passeert. Geenszins een terugblik maar meer een even stilstaan bij het gegeven dat het opmaken voor dat andere jaar, die andere momenten en de toekomst die zich niet laat voorspellen, een rol zal gaan spelen bij de dingen van alledag. Het zijn nu eenmaal die kleine dingen van alledag die de geneugten des levens in dat spotlicht weten te zetten, waarbij het erbij stilstaan nog weleens bij in wil schieten. Vandaar mijn melding. Vandaar ook mijn terugblik. Misschien ook wel door het altijd onbewuste aspect dat ook ik, gelijk ieder ander, een mens ben van alledag. En door dat besef me ook steeds weer realiseer dat op ieders schouder de man met de zeis met mij mee reist. Aan de ene kant een vertrouwd idee, de andere kant blijkt veelal dat onzekere, enigszins onbehaaglijke van juist dat fenomeen te zijn.

Neen, in principe heb ik weinig te klagen. Eigenlijk zou ik ook niet goed weten wat ik nu te klagen heb. Ik geniet, op mijn geheel eigen wijze, van de dingen om mij heen, van de mensen die mij dierbaar zijn en de momenten die zich voordoen. Veelal doe ik dit in stilte, waar ik dan ook weer van geniet. Dat heeft iets egoistisch, maar ik veronderstel dat er velen met mij een vergelijkbaar verhaal zouden kunnen vertellen. Ik schrijf en blijf me verbazen. Ik deel, maar het lijkt niet veel. Ik sluit me open sluit me af, maar kan daar zelf heel goed mee leven. Maar of ik daardoor het leven van en met de ander makkelijke maak, juist dat durf ik te betwijfelen. Ooit heb ik een verhaal verteld omtrent een norse, wat oudere man. Het behoeft geen twijfel, dat ik mezelf daarmee omschreef. Die twijfel bestaat bij mij nog steeds en zal zich, gelijk een schaduw, op mijn levenspad blijvend voordoen. Ook ik vraag mij geregeld dingen af: of ik het wel goed heb gedaan, het niet beter had kunnen doen, dan wel anders had moeten doen. Door de dingen te laten, vaak op zijn beloop, maar ook geregeld door in te grijpen. Waarbij de ingreep meestal wordt omschreven als een ‘verrassing’, waardoor de verraste mogelijk lang niet zo wordt verrast als ik me had voorgesteld. De verrassing eigenlijk een verpakking is geworden van een excuus dat ik niet direct voor de hand had liggen. Ik een veelheid van excuses tot mijn beschikking heb, hetgeen dan weer afhankelijk is van de omstandigheid waaronder ik ben komen te verkeren. Het fenomeen van het plukken van de dag, het doen van leuke dingen en de garantie dat er geen garanties omtrent het leven bestaan. Ondanks wat de assuradeuren ons wijs trachten te maken. De enige zekerheid blijft immers de onzekerheid! En ook dat is weer geen garantie! Tenzij…

Juist door dat tenzij maak ik gewag van het feit dat wij aan de vooravond staan van 2014. Waarbij hoop en leven weer andere rollen zouden kunnen krijgen. Waarbij voorspelbaarheid en tijd, de onvoorspelbaarheid van het geheel, van het alles als deel van het geheel weer een ‘swung’ zou kunnen gaan geven. Een ‘swing it out’ als het ware, ware het niet dat dit niet in de sterren geschreven staat. Ook daar valt weinig op af te dingen, en wat er valt af te dingen kan hooguit een plek vinden op ‘Marktplaats’, een ruilplek voor dat alles en nog wat. Maar of dat alles en nog wat ook nog het een en ander voor mijn gading biedt…

Tot morgen maar weer, wanneer dat Nieuwe Jaar haar of zijn opwachting heeft weten te maken! Verwissel het dit keer maar weer!

IMG_4691

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 31 december 2013 om 16:07 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.