Orde van de dag.

Goed dat er regels zijn. En toch heb ik in het algemeen wat meer affiniteit met de uitzondering. Natuurlijk maak ik gebruik van een zebrapad, wacht geduldig tot het licht op groen springt en steek niet eerder over dan dat ik nogmaals naar links en naar rechts heb gekeken. Natuurlijk probeer ik me als een goed burger in de Nederlanden te gedragen, betaal ik met een zeker ongenoegen trouw mijn belastingen, houd huis en haard in ere en uit ik mijn ongenoegen hooguit door gebruik te maken van dit blog. Maar zo af en toe KOMT ME DIT DE NEUS UIT! Dan denk ik ook weleens aan de wijze waarop anderen zich gedragen. Misdragen is een beter woord en het ongenoegen dat ik me dan op de nek haal, dat liegt er niet om. Frustrerend, hetgeen in mij dan bronnen aanboort waarop ik overweeg om ook eens dwars te gaan liggen. Dat is nu eenmaal niet alleen voorbehouden aan ProRail en Dijksma kan dan, wat mij betreft, het milieu op vrolijken door de boom in te gaan. Regels dienen gehandhaafd te worden, maar wanneer sprake is van overtredingen tegen die handhavers komen de uitzonderingen naar voren. Het kan niet zo zijn dat wanneer sprake is van orde en daaraan gekoppelde veiligheid door onverlaten wordt aangetast dat deze personen, nadat zij hun misnoegen hebben geuit, vrolijk door kunnen gaan op hun ingeslagen weg. Jan Pieterszoon Coen zijn sokkel wordt beklad. In de huidige tijd. Het van Heutsz monument wordt in zekere zin aangerand. De politionele acties voor een deel gebagatelliseerd om van Sbrenica nog maar te zwijgen. De doofpot wacht immers geduldig af. De slavernij is allang afgeschaft maar moderne slavernij doet zich ondergronds voor. Zwart wordt roet en roet wordt Piet. Roetzwart: het zou verboden moeten worden. Regels die de uitzondering bevestigen, maken zich op om tot uitzondering te worden gemaakt, waardoor de uitzondering weer regel wordt. Ieder mens in Nederland schijnt recht te hebben op zelfbeschikking. Wanneer iemand van dit recht gebruik wenst te maken, krijgt die mens automatisch te maken met het fenomeen van de uitzondering. Neem nu het mogelijke wetsontwerp waarin het ‘voltooide leven’ de mogelijkheid biedt om in samenspraak met mensen die daartoe bevoegd zijn op een liefdevolle wijze uit het aardse leven te stappen. Dan hef je, in bepaalde kringen, de hand op tegen God. Want dat is het enige wezen dat ervoor heeft gezorgd dat je op de aardkloot kwam en dat je niet eerder van die kloot verdwijnt dan dat God zijn onherroepelijk besluit heeft genomen. Althans, dat is de overtuiging van de mens Kees van der Staaij. Namens de Staatkundig Gereformeerd Partij. De SGP overweegt een motie van afkeuring en ook het CDA, de Christen Unie en de SP hebben laten weten om het voorstel niet te steunen. En wordt met het gedachtegoed van de commissie van Paul Schnabel gezwaaid. Deze heeft in zijn conclusie aangegeven om de stervenshulp niet mogelijk te maken. ‘Het gaat om een vraagstuk van leven en dood,’ stelt van der Staaij. En die discussie, in de huidige tijd doet denken aan dat eerder naar voren gebrachte ongenoegen dat leiden kenbaar maken. Het refereren aan de tijd toen, met andere regels en met een totaal andere moraal. Toen zullen er ongetwijfeld ook mensen zijn geweest die hun misnoegen kenbaar hebben gemaakt. Maar waarschijnlijk werd in die tijd anders over de mens gedacht: een oproer werd de pan in gehakt en velen werden een kopje kleiner gemaakt. Maar ook dat gegeven is vandaag aan de orde van de dag…