Op zwager Jan dit keer!

Voortschrijdend inzicht gepaard gaande met voortschrijdende ouderdom. Alsof die twee andere Heemskinderen van het paard gedonderd zijn. Nu hoeft dat in de regel elkaar niet te bijten, maar het heeft er tegenwoordig veel van dat het een niet altijd op de hoogte is van het bestaan van de ander. Waar de oudere de hemel in wordt geprezen, is het diezelfde oudere die als een last wordt ervaren. Tenminste wanneer je tegenwoordig kijkt wat de mening is van politici. Het ouder worden als een last wordt verondersteld, het als een juk op de schouders van jongeren wordt gelegd en de pensioenfondsen er alles aan gelegen is om die verzwaring te gaan bezweren. Pensioenen omlaag, de premies omhoog en de kosten in het algemeen naar nog hogere plannen te brengen. Waar de miljarden je om de oren vliegen, het verenigd Europa niet veel verder komt dan dat de eigen belangen van iedere lidstaat om prioriteit blijven vragen, waar de ene handelswijze voor de wielen van de ander rijdt kan er immers geen sprake zijn van dat voortschrijdende inzicht. Daarvoor zijn de algemene belangen en die van de lidstaten op zijn minst gezegd discutabel. Om het eenieder naar de zin te maken, ook dat valt niet mee wanneer de Grootste Gemene Deler zich laat ophouden door dat Kleinste Gemene Veelvoud. En wanneer daar dan ook nog eens sprake is van de ‘Tol van de Roem’, kom ik terug op ooit een uitspraak van Freek de Jonge van heel lang geleden. Toen tol werd betaald om van een bepaalde gunst gebruik te kunnen maken. Bij schippers desnoods, om over te kunnen varen, bij tolhuisjes om door te kunnen rijden, of bij automaten om je te verzekeren van een bewijs dat je verder kon gaan op de weg die jij in gedachten had. Wanneer je leeftijd op een goed moment aangeeft dat je wederom een ‘grens’ bent gepasseerd, je even stilstaat bij dat moment is er een volgend moment waarop terugblikken en vooruitkijken je plaats voor dat moment bepaald. Met 10 jaar was dit zo en met de daaropvolgende tientallen jaren bijna gelijk. Je haalt de 20 op je gemak, de 30 met een zeker besef, de 40 passeert en met je 50 ste ontmoet je Abraham. Met 60 wordt dit Isaak. En met 70 Jakob. Nu wil het toeval dat een van mijn namen Izaak is en dat ik op weg ben naar Jakob. Dat naar aanleiding van het voortschrijdende inzicht wat ik al eerder memoreerde. Maar dan komt dat andere punt: voortschrijdende leeftijd. Je doet nog van alles maar wordt door je fysieke gesteldheid enigszins geremd. Je snelheid neemt af en je gaat op zoek naar een andere vorm van beweging. En waar je in het verleden achter de bal aandraafde, gaat nu met een slag jouw bal aan de loop. Je neemt de tijd om het parcours te halveren, dan wel om een gehele ronde af te leggen. Je sjouwt je eigen handel mee, waar een ander daar een hulpje voor heeft geronseld. Je wisselt je handicap met een ander uit en slaat geregeld vogels uit de lucht. Je struint door bunkers en bent in het bezit van een vaardigheidsbewijs. Regen en wind kunnen jou niet deren en je ervaart de buitenlucht als heilzaam. Je past je kleding aan en ook je schoenen zijn dit keer niet standaard. Enfin, je doet al die dingen die er vanzelfsprekend bij horen. En laat zien dat jij ook tot de club van lieden behoort. Maar waar het naar mijn idee daadwerkelijk om draait is het volgende: je verheugt je op voorhand op de afloop! Een goed gesprek, een goed glas wijn om zo de troost van het verlies alsnog te kunnen compenseren. Jan, van harte, en welkom in de club van senioren! Laten wij eens eensgezind met z’n allen het glas gaan heffen! Proost dus, met z’n allen!