op & BAREN

Voor zover ik het kan bekijken, kan ik de reikwijdte van mijn activiteiten niet altijd overzien. Op zich ben ik, naar mijn idee, leuk bezig. Rommel wat met fotografie, trek veelal daarin mijn eigen plannen en sta soms versteld wat mijn toestel niet vermag. Of, anders gezegd, wat dat toestel vermag. En wanneer anderen mij erop attenderen een bepaalde kijk dan wel blik te hebben op dat wat ik weet te vangen, is het verbazend dat juist die anderen keuzes maken die mij dan weer verbazen. Pittig bezig geweest om een aantal portfolio’s in elkaar te draaien, daarnaast de suggestie gedaan om ook een blik op wik’s blik te werpen en wanneer dan naar voren komt dat een stapel stoelen de voorkeur heeft om vergroot bij vrienden aan de muur te komen hangen, een uitvoering weliswaar in canvas, wie ben ik dat ik dan nog wat te zeiken zou hebben. ‘t Is een investering maar het gegeven dat ik omtrent mijn kunsten als kunst aan de muur ga hangen geeft, in mijn geval, een meer dan bevredigend gevoel. Voor zover deze zaken enigszins de kunstenaar in mij raken. Kunstenaar. Het geeft te denken. En toch schijn ik dat in aanleg toch enigszins te hebben. Bewonderaars klinkt nu eenmaal als iemand die juist om zijn kunsten wordt gewaardeerd. En dan ga ik toch maar met deze bewondering aan de loop, voor een belangrijk deel echter verwonderd. Eigenlijk is er geen kunst aan. En dan druk ik me bepaaldelijk nogal vrijpostig uit. Ik druk simpelweg op een knopje en laat het toestel daarna zijn werk doen. Feitelijk is er geen moer aan, ware het niet dat…
Het voelt echter wel heel bijzonder. In die zin dat ik bij mezelf wat dubbele gevoelens ervaar. De ene kant zegt mij dat ik toch wel een bijzondere kijk heb (gelijk ik in het verleden juist in dat bijzondere jarenlang mocht dwalen), de andere kant is dat ik de neiging heb juist deze kijk te relativeren. De noemer dat het oog in de regel ook wel wat wil, gaat ook dit keer op. En het zijn juist dit soort dingen die ervoor zorgen dat leven, over het geheel genomen, een aangenaam verpozen blijkt te zijn. Nu gaat deez’ vlieger gelukkig niet altijd op, maar dan nog valt niet te ontkennen dat het vermaak, gekoppeld aan dit verpozen het leven bijzonder weet te larderen. Het is juist dat randje vet dat de entrecote zo smakelijk maakt! Bij wijze van spreken dan. En het is juist deze wijze van spreken die mij iedere keer weer weet te verleiden woorden aan mijn eigen blog vuil te maken. Ja, ik realiseer me terdege dat wauwelen wel degelijk deel uit maakt van mijn bestaan! Noem het, bij wijzen van vergelijk, de intrinsieke factor die mij enigszins extrensiek maakt. Waardoor wederom een woord an het totaal wordt toegevoegd. Extrensiek in tegen stelling tot exentriek. Of liever gezegd excentriek! Domoor! Zoals lammetjes hun oren aan lamsoor hebben geleend. Maar daar schijnt dan weer het nodige zilt aan te pas te moeten komen. Silt de strandjutter als het ware. En dat waren er dit keer toe doen… werp een blik op wiksblik.webklik.nl en ik zal u het een en ander OP & BAREN!