Onthoudingsverschijnsel

In dubio. Soms heb ik last van een afschuwelijke behoefte: om letterlijk geld over de balk te smijten. Om een aanschaf te doen dewelke nergens op slaat, dan wel me te laven aan het apparaat dat de HEMA in de winkel heeft staan. Noem het de verleiding en ik geef gaarne toe aan de lokroep die dit apparaat op mij uitoefent. De fotokiosk. De beelden die de revue passeren en het bonnetje dat het bewijs vormt van weer een aanschaf. Zo ook de verleiding die ik vandaag heb weten te weerstaan. Een aanbieding van Best Canvas waarbij de maten niet overeenkomen met de maten die mij voor ogen staan: 40 x 30 in plaats van 45 x 30. Ja, ik geef me graag over aan de verleiders die zich op mijn pad voordoen. Ja, ik heb soms last van onthoudingsverschijnselen. Ja, ik ben gevoelig voor een bepaalde couleur locale en ja, wanneer ik dan weer terug blader in de albums die te mijner beschikking staan, dan vertoef ik met veel plezier in een recent verleden. Neen, ik ben vandaag niet bezweken. Neen, ik heb mezelf in zekere zin bepaaldelijk in de hand, neen ik maak van mijn hart dit keer geen moordkuil (geen idee waarop dit gezegde gestoeld is), en neen het is ook vandaag geen lood wat ik om oud ijzer wikkel. Vandaag is een dag die vraagt om enige onthouding, een mate van bescheidenheid maar waar wel weer de mogelijkheid bestaat om de nodige onzin uit te gaan kramen. Hetgeen ik bij deze doe…