onstuimig

Juist om de zinnen te verzetten, ontkom ik er niet aan om weer wat met woorden te gaan stoeien. Of, zo je wilt, de woorden in zinnen om te zetten. Het kan gewoon niet zo zijn dat ik nu reeds met mijn huidig zijn in relatie tot een toekomst uit ben. Dat zou wel mooi zijn maar zo zit de werkelijkheid nu eenmaal niet in elkaar.
 


iGer.nl
Ademhalen en constateren dat ik niet benauwd ben. Geen vocht vasthoudt. Mijn zegeningen blijf tellen en mij inspan op mijn manier. Op de fiets, lopend, wat rommelend, peinzend en daardoor de afleiding weet te bestendigen. Toch maar weer de oogjes openhoudt. Verdwaalde momenten tegenkom. Geuren die doen denken aan verleden zomers. Postelein wat de aarde doet leven. Een kreet. Geluid wat in dit geheel vergetelheid brengt. Kleuren die flets aandoen. En de donkere wolken die de lichten vergezellen. Het onweer dat losbarst. Regen die daalt in grote droppels. Niet veel later gevolgd door hagelstenen die het geheel wit weten te kleuren. De stilte voor de storm die takken roerloos laat hangen. En dan toeslaat. Laat buigen tot de grond. Laat knakken wat niet langer bestand is. Natuurgeweld dat zich niet laat temmen. Een voorstelling die de rillingen over ruggen jaagt. De kwetsbaarheid van de mens. Ook al weet deze zich verzekert van een dak. Maar ook dat dak kent een zekere kwetsbaarheid. Aangetast door de tand des tijds.
Toen tijd geen andere tijd dan de huidige tijd was. Slechts het jaartal andere getallen kende. De vooravond van de tijd die vanzelf later werd. De dagen in de versnelling heeft gezet. De traagheid uit mijn jonge jaren. De nachte die zoveel langer duurden, laat staan de dagen in het verlengde daarvan. De ‘nog zoveel nachtjes slapen, en dan…’ Het avontuur wat toen nog wachtte. De vakantie die elders werd doorgebracht. Kamperen met de padvinderij. In Callantsoog nota bene. In een tent. De spelen die van een olympische inhoud werden voorzien. Boris Negarev. In het dagelijk leven toen Rob Verhagen. Een vertegenwoordiger van de USSR. Of Guillaume le Pipe. Die Frankrijk vertegenwoordigde. En dat nu niet meer doet, gewoon onder de naam Wik Pijper door het leven gaat. De KWL. Kennemer Woud Lopers onder de enthousiaste leiding van Akela Piet Vennik. Woonachtig in Alkmaar, Ramen 19. Bagheera en Balou die garant stonden voor de nachtzoenen. Want ongezoend werd er niet geslapen in het stro van die kampeerboerderij.
Gevoelsmatig deed de wereld toen een heel ander appèl op de mensheid. Want die wereld toen was niet veel groter dan de plaats waar ik op dat moment verbleef. Waarbij ik niet stilstond bij de dagelijkse beslommeringen waarmee de doorsnee mens ook toen werd geconfronteerd. Daar ook toen antwoorden op mochten bedenken. Het er ook toen niet altijd zo rooskleurig uitzag. Maar de zaken veelal in de hersenpan verborgen hield. De drukte mogelijk anders was. En de huidige ‘uitdagingen’ toen werden gezien als ernstige problemen. Althans, dat stel ik mij zo voor in mijn onstuimige fantasieën… Hoewel, is er wel sprake van een fantasie als ik zo in mijzelve vertoef”! Is het wel de woede die als een elementaire drijfveer mijn gedachten aanspoort”! Ben ik niet veel meer dan een humana mechanica op weg naar mijn doel”! En welk doel kan mij dan nu gaan leiden”! Want het gaat in bijgevoegde tekst ook over het woord vallen. Opvallend dat vallen een rol speelt op dit moment, terwijl ik juist bezig ben met opstaan. Of meer opkrabbelen!
Ach, neem het mij niet kwalijk of in een archaïsche omschrijving als volgt zingegeven: ‘duidt het mij niet euvel!’ Ik doe wat ik doe omdat ik dit toch niet kan laten.


iGer.nl
Als de woorden uit een kort verleden. ‘Wik, wat belemmert jou om niet te gaan en te staan waar jij wilt”! Als je niet weet wanneer de dood die afspraak met je heeft, wat let je dan om geen leuke dingen te gaan doen”!’ ‘ Je kunt beter gaan genieten dan verpieteren achter de geraniums!’
Dus dat genieten herhaalt zich. Tot dit moment iedere dag! En dat het morgen mogelijk anders is…”! Zie maar, kijk maar, raad maar en ge niet maar!