Onnavolgbaar!

Soms is het een kwestie van meer, dan dat de verpakking doet vermoeden. Sommige mensen worden erbarmelijk geteisterd door gedachten die zich niets van zonsop- dan wel ondergang aantrekken. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen in de week, maand in en jaar uit zijn zij bezig in hun brein. Ternauwernood de luiken geopend, ‘s nachts door dromen achtervolgd koesteren zij de wens om eens met de luiken dicht door het duister te worden verzwolgen. Niet dat ik daar last van heb, wanneer ik gestrekt in bed met mijn luiken dicht niets in mijn hoofd laat passeren, een moment dat doet denken aan Zen maar waarschijnlijk niets met Zen te maken heeft, maar gewoonweg een poging om mij voor te stellen hoe het zou zijn wanneer ik in winterslaap verkeer. Of misschien is vertoeven in deze een juister woord. Gisteren een bericht waarbij de vrije associatie wederom met mij aan de loop ging, vandaag een poging om wat meer in de realiteit te komen staan. Tenslotte hebben we vanavond weer een bijeenkomst van het fotocafe en blikken we terug op het uitstapje dat wij mochten genieten met Sophie. Het bunkeren als zodanig en de foto’s van dit geheel. Dat het eigenlijk de bedoeling is dat slechts een drietal foto’s het genoegen zullen hebben om uitvergroot de avond te gaan vullen, heeft mij niet weerhouden om mij even buiten het gebaande pad te begeven. Ik doe nu eenmaal graag iets wat ik (niet) doe en laat daarbij de vraag naar het waarom geregeld in het midden… Een vorm van bezig zijn met voor een ander mogelijk niet te volgen gedachtegangen, gestroomlijnd door de tand des tijds en daardoor mogelijk reikend naar een ander gezichtspunt dan wel een ander einder. Maar ook daar hoeft die derde geen waarde aan te hechten, gelijk ook mijn entree met de personen die eerder in dit betoog naar voren kwamen. Onbegrijpelijk dat mensen door de omschreven gedachtevluchten niet eerder op hun leven weten in te grijpen en zij dit dit wel deden… maar dat kan weer leiden tot een volgend verhaal.